(nl) VS, black rose fed: Wat maakte grootschalig verzet bij de G20 in Hamburg mogelijk? Door CRS [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Za Jul 22 07:30:13 CEST 2017


We brengen je dit verslag vanaf de basis van een van onze kameraden in Black Rose/Rosa 
Negra die de gelegenheid had om naar de G20 protesten in Hamburg, Duitsland, te reizen en 
er aan mee te doen. Net als met de WTO protesten in Seattle in 1999 kunnen we op de G20 
protesten in Hamburg terugkijken als een symbool van wereldwijde ontevredenheid die de 
heersende elites niet konden negeren. Voorbij het traangas en straatgevechten werpen we de 
vraag op: wat maakte dit vertoon van ontevredenheid mogelijk? ---- De politie verloor bij 
de G20 in Hamburg. Twee keer. Hun tactieken om te proberen de massale demonstraties 
onmiddellijk op te breken mislukten, waarbij mensen werden gedwongen over muren te klimmen 
doordat ze mensen met knuppels sloegen, het constante gebruik van waterkanonnen met pepper 
spray, en oproerpolitie leidde slechts tot het decentraliseren van de opstand en het 
veroorzaken van meer verzet. Ze maakten het nodig barricades op te zetten en deze te 
verdedigen met stenen en flessen, om zichzelf te verdedigen. Dit is iets dat alle 
discussies over geweld tijdens de conferentie in de media lijken te negeren. De politie 
viel als eerste aan, zonder voorzichtigheid en met extreem geweld. De politie had zeer 
weinig belangstelling in arresteren en arresteerde slechts 186 mensen (wat, gezien de 
schaal van de protesten en actie, zeer weinig is); ze waren er veel meer in geïnteresseerd 
om mensen tot moes te slaan. Ik persoonlijk zag dat mensen werden gevloerd, geslagen door 
meerdere agenten, en dan bloedend achtergelaten op straat. Gezien de verhalen van anderen 
lijkt dit, evenals andere willekeurige daden van geweld, een zeer gebruikelijke praktijk 
te zijn geweest.

De autonome zone van Hamburg

Het gevolg was gedecentraliseerde actie voornamelijk gericht op luxe auto’s en grote 
bedrijven. Nadat het zware blok van meerdere duizenden mensen op donderdag werd opgebroken 
braken in de hele stad gevechten uit die doorgingen tot ver in de vrijdagochtend. 
Activisten waren op vrijdag in staat in de massief gemilitariseerde “Rode Zone” te komen, 
waarbij verschillende ingangen werden benaderd. Delen van de haven (de voornaamste 
industriële activiteit van de stad en een reisroute voor sommige delegaties) werden 
afgesloten, samen met veel straten, waarbij zelfs officials die hun bijeenkomsten wilden 
bijwonen werden geblokkeerd. Vrijdagavond werd in de buurt Sternschanze een tijdelijke 
autonome zone geschapen, die tot ver in de ochtend bleef bestaan. Tenslotte vond op 
zaterdag een demonstratie plaats van tweehonderdduizend mensen, waarbij kleinere botsingen 
de hele nacht doorgingen. Dit waren slechts de grootschalige acties temidden van een brede 
variatie van kleinere protesten en directe acties die tegelijkertijd plaatsvonden in 
verschillende delen van de stad, waardoor de aandacht van de politie werd afgeleid en hun 
middelen werden verspreid. De politie die toegewijd was aan het onderdrukken van de 
acties, die al 8% van alle smerissen in Duitsland omvatten, moesten versterkingen opvragen.

In tegenstelling tot het beeld dat in veel media werd getoond was de autonome zone niet 
een zone van totale vernietiging, maar leek het veel meer op een massief feest. De 
overgrote meerderheid van de restaurants en bars bleef open en duizenden mensen gingen 
door met hun uitjes op vrijdag, vrij van bemoeienis van de politie, verdedigd door zowel 
barricades als zwarte blokken. De vernietiging die plaatsvond was gericht op grote 
bedrijven, banken, vuilnisbakken en andere materialen die voor de barricades konden worden 
gebruikt. Sommige mensen profiteerden er van om wat goederen te pakken die gewoonlijk te 
duur voor ze zijn, maar voor de overgrote meerderheid gingen de “rellen” niet over 
plunderen: ze waren een aanval op het kapitaal.

Wat maakte het mogelijk?

Het verslaan van de politie, het verjagen van de politie uit een buurt en het verstoren 
van de voortgang van een conferentie van wereldleiders, zelfs tijdelijk, is een mooie klap 
in het gezicht van de staat. Dat gezegd hebbende kwam deze overwinning niet uit het niets: 
het is belangrijk om het minder flitsende werk dat het mogelijk maakte te herkennen. Een 
brede variatie van groepen was betrokken bij het organiseren van de acties en de 
ondersteunende netwerken maakten ze mogelijk. De operationele ruggengraat was een netwerk 
van kraakpanden, sociale centra’s en radicale ruimtes die autonoom maar losjes 
coördineerde met bijeenkomsten tussen hen. Ze traden op als info punten, waarbij kaarten 
en informatie werden aangeboden en voedsel (in het algemeen op basis van 
betaal-wat-je-kunt), wc’s, schuilplaatsen en wat slaapvertrekken werden aangeboden. 
Mobiele keukens van een verscheidenheid van plaatsen (waaronder van een ZAD) leverden ook 
voedsel. Toen de kampen werden gesloten, ondanks een besluit van een rechtbank dat de 
kampen toestond, boden kerken rond de stad evenals veel individuen hun ruimtes aan voor 
mensen om te verblijven. Voor de acties waren er actie trainingen, waarbij mensen werd 
geleerd hoe ze door politie lijnen konden breken, menselijke blokkades konden opzetten, 
informatie over repressie, en tips over het organiseren van affiniteitsgroepen voor de 
demonstraties en acties. Juridische hulp door Rote Hilfe evenals medische hulp werden ook 
georganiseerd: de laatstgenoemde bleek dringend nodig te zijn gezien de nadruk van de 
politie op het veroorzaken van verwondingen.

Een deel van wat het verzet tegen de G20 zo sterk maakte was dat het werd georganiseerd 
door veel verschillende groepen die een verscheidenheid van tactieken gebruikten, 
waaronder massale demonstraties, alternatieve conferenties (een expliciet anarchistische 
conferentie voor de top zelf, en een minder radicale maar grotere die overlapte met de 
eerste dag), kleine directe acties en blokkades. Deze diversiteit van tactieken maakte het 
verzet minder voorspelbaar en daarom moeilijker te beheersen, evenals het mensen mogelijk 
te maken te kiezen uit verschillende niveaus van confrontatie en actie om aan mee te werken.

De kracht van solidariteit

Een andere bron van kracht waren de bewoners van Hamburg, waarvan velen vooruit liepen om 
solidariteit aan te bieden. Behalve degenen die direct mee deden aan de acties, van wie er 
velen waren, boden anderen water en andere noodzakelijke levensbehoeften aan vanuit hun 
woningen, en hun voortgaande aanwezigheid bij plekken van verzet maakten het degenen aan 
de front linies mogelijk zich terug te trekken, hun zwarte kleren uit te trekken en zich 
onder hen te mengen. Dit niveau van solidariteit, zelfs door degenen die niet bereid of in 
staat waren om zelf te handelen geeft een indicatie van het werk dat is gedaan door jaren 
van lokale strijd en een testament voor de noodzaak van het normaliseren van verzet.

De demonstraties en acties waren internationaal (en anti-nationaal, anarchisten waren 
bijna zeker de overheersende tendens in de directe acties, hoewel slechts onder de velen 
in de grootste demonstraties), met radicalen uit heel Europa en elders, waaronder een 
massief Koerdisch contingent, aanwezig en actief. Dit werd mogelijk gemaakt vanwege het 
organiseren van gratis voedsel en onderdak voor activisten, evenals de netwerken tussen 
radicale groepen in Europa. De internationale aanwezigheid diende als een middel tijdens 
de vormen van strijd aangezien de verschillende achtergronden en oorsprongen van de 
activisten diverse ervaringen en kennis leverde om uit te putten, waardoor het bereik van 
gebruikte tactieken werd uitgebreid en een mogelijkheid werd geboden om die kennis bij de 
barricades te delen.

Het verzet zelf was mooi. Maar terwijl er een hoge mate van spontaniteit was, in het 
bijzonder ten aanzien van de specifieke acties, zou dit niet mogelijk zijn geweest zonder 
de organisatie van de wederzijdse hulp en solidariteit netwerken die het ondersteunden. 
Dit soort van geduldig, achter de schermen organiseren zal cruciaal zijn als we in de 
toekomst soortgelijke en grotere successen willen boeken te gen de krachten van de staat 
en het kapitaal.
---------------------------------------------------
Orig: (en) US, black rose fed: What made large scale resistance possible at the G20 in 
Hamburg? By CRS


Meer informatie over de A-infos-nl maillijst