(nl) Frankrijk, Alternative Libertaire #256 (Dec) – Midden Oosten: De race voor suprematie [fr,it,pt,en] [machine vertaling]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Zo Jan 17 12:27:24 CET 2016


Het Midden Oosten is een terrein geworden waar de verschillende vormen van imperialisme 
met elkaar botsen. Hier volgt een korte bespreking van de betrokken krachten en hun 
respectievelijke belangen. ---- In 2011 hebben volksopstanden in de Arabische wereld de 
geopolitieke orde die bestond sinds het einde van de Koude Oorlog ondermijnd, maar het 
lukte niet deze orde omver te werpen. Eventjes raakten de olie monarchieën van de Golf in 
paniek bij het idee dat ze er door zouden worden getroffen. De Westerse machten waren bang 
om hun invloed uitgedaagd te zien door onafhankelijke democratische regimes. Op hun beurt 
kwamen Iran en Rusland in een situatie terecht waarin ze hun bondgenoten in de regio kwijt 
raakten en gemarginaliseerd werden. Deze meervoudige conflicterende belangen voor het 
imperialisme slaagden er in de revolutionaire impuls af te wenden, waarna vormen van 
machtsstrijd ontstonden waarin mensen alleen kunnen verliezen.

Na een tijdje intervenieerden Westerse machten, de olie monarchieën en Turkije om de 
situatie in hun voordeel te veranderen, maar het resultaat is slecht, de regio is 
gedestabiliseerd, de chaos brengt tientallen miljoenen mensen in armoede en is in de 
eerste plaats in het voordeel van de Islamisten. Irak, Libie, Syrie en Jemen illustreren 
dit. In Syrie strijdende Westerse machthebbers al vier jaar om Assad ten val te brengen, 
zonder succes omdat het regime zich meer verzet dan verwacht, dankzij Iran en Rusland. Het 
Syrische volk, waarvan de revolutie is afgenomen, is een gevangene van rivaliteit tussen 
regionaal en internationaal imperialisme. Het land wordt vernietigd, naar schatting 
250.000 mensen stierven, miljoenen anderen zijn hun woning kwijt of zijn vluchtelingen in 
het buitenland. Het aantal actoren, hun specifieke doelen, maken in het bijzonder het 
Syrische conflict complex.

Syrie is het voornaamste slagveld tussen Iran’s en Saoedisch imperialisme voor 
overheersing van het Midden Oosten, een rivaliteit die wordt verergerd door godsdienstige 
antagonismen, Sji’ieten tegen Soennieten en Arabieren tegen Perziers. Het regime van 
Damascus is vitaal voor Iran’s ambities, het geeft Teheran toegang tot de Middellandse Zee 
en een veilige corridor voor steun aan het Libanese Hezbollah. Diens twee Arabische 
bondgenoten schrikken Israel af. Als Assad valt wordt Hezbollah kwetsbaar voor Israelische 
aanvallen en verliest Iran diens twee beste geopolitieke krachten. Dat is waarom Saoedi 
Arabie tegen Syrie is, in het bijzonder na de invasie van Irak, de Irakese Sji’itische 
partijen namen in Bagdad de macht over, wat Iran toegang tot de zee gaf. Saoedi Arabie 
leeft in de obsessie met de “Sji’itische ark”, zet zich in voor de heilige oorlog die 
duizenden Soennieten mobiliseert om in Syrie te strijden, terwijl diens petrodollars de 
meest radicale Islamistische tendensen van de Syrische oppositie financieel ondersteunen, 
in het bijzonder een van de machtigste leger coalities, die in de eerste plaats bestaat 
uit het al-Nusra Front (Al Qaeda in Syrie) en Ahrar al Sham.

Instrumentaliseren van politieke islam

Qatar en Turkije zijn ook belangrijke spelers in het anti-Assad kamp. Qatar, vol met 
petrodollars, investeert met het doel een plek te krijgen aan de tafel van degenen die de 
besluiten nemen. Verder heeft het plannen om diens gas te exporteren naar de Europese 
markt, door het aanleggen van een gas pijpleiding door Saoedi Arabie, Jordanie, Syrie, het 
rivaliserende project van Iran wil de zelfde markt bereiken via Irak en Syrie. Turkije wil 
zich tegenover Saoedi Arabie en Iran vestigen als een regionale macht, Erdogan droomt over 
een nieuw Ottomaans Rijk. De Syrische opstand was een gelegenheid voor diens 
imperialistische ambities; het is een van de belangrijkste ondersteuners van de gewapende 
oppositie. Turkije levert strijders, wapens en munitie aan alle anti-Assad trends, 
waaronder IS. Turkije is in het bijzonder betrokken bij de strijd omdat de Syrische 
Koerden meer autonomie en internationale sympathie hebben gekregen.

De voormalige koloniale macht, Frankrijk, is een van meest fanatieken waar het gaat om het 
nastreven van de val van Assad. Achter de democratische retoriek van onze leiders schuilen 
minder fraaie belangen. Door tegenover Syrie een harde lijn in te zetten streeft Parijs er 
bovenal naar de olie monarchieën te verleiden tot het kopen van meer wapens, maar ook met 
de hoop dat ze met hun petrodollars investeren in de Franse economie. Syrie is een van de 
belangrijkste plekken van confrontatie tussen een verzwakt VS imperialisme en het 
Russische imperialisme. Twee visies over de internationale staan tegenover elkaar: in de 
ene visie wordt de wereld overheerst door de VS, in de andere visie wordt de wereld 
beheerst door een selecte club van even sterke machten. Door militair te interveniëren aan 
de kant van Assad daagt het Kremlin de hegemonische doelstelling van de VS in het Midden 
Oosten uit, om uiteindelijk net zo te worden behandeld als de VS. Voor Obama is Assad de 
bron van alle problemen, zo lang hij aan de macht blijft zal de oorlog door gaan en zal IS 
sterker worden, voor Poetin daarentegen is alleen het bestaande systeem in staat het 
terrorisme te verslaan.

Washington wil IS niet vernietigen, maar het slechts in bedwang houden, aangezien het 
nuttig is. De Verenigde Staten hebben de tactiek van het benutten van de politieke islam 
niet achter zich gelaten, de Afghanistan ervaring heeft voor hen niet als een les gediend. 
Ze zijn gedwongen Irak te verlaten zonder bases te houden, ze gebruiken IS om met de 
Sji’itische regering te onderhandelen over een permanente militaire aanwezigheid. Maar 
door dit te doen lopen ze het risico dat Bagdad in het kamp van Iran en Rusland komt. IS 
is de gevaarlijkste vijand van het Syrische regime. Ze willen dat hun vijanden uitgeput 
raken door tegen elkaar te strijden, waarna de pro-Westerse gewapende groepen de overhand 
zouden kunnen krijgen. Maar ze zijn militair zwak en niet in staat iemand te verslaan, 
zelfs niet met de luchtsteun van de Westerse coalitie. De Koerden van YPG/YPJ zijn de 
enige geloofwaardige kracht voor de VS, maar die schept sterke spanningen met hun Turkse 
bondgenoten die alles beter vinden dan een zelfstandig Rojava.

Amerikaans imperialisme, Russisch imperialisme

Dit is de impasse van deze strategie, die gunstige voorwaarden schiep voor de Russische 
interventie. Moskou heeft diens eigen coalitie opgezet van het reguliere leger en de vele 
Syrische milities die er mee verbonden zijn, de Libanese Hezbollah, Sji’itische Irakezen 
en Afghaanse Islamistische milities en een militair contingent van Iran. Het onmiddellijke 
doel is het herstellen van de militaire status. Op de middellange termijn, als Poetin 
slaagt, zal het VS imperialisme gemarginaliseerd worden, terwijl de bewegingsruimte voor 
het Russische imperialisme dan sterk zou zijn toegenomen. Voor de volkeren van het Midden 
Oosten is de ellende niet voorbij, de toekomst ziet er beroerd uit, maar de hoop is niet 
helemaal verdwenen. De Koerdische strijd in Rojava opent het vooruitzicht van een gebied 
dat vrij is van de verschillende soorten van imperialisme. Natuurlijk zal het pad lang 
zijn, maar met de hulp van progressieve krachten in de hele wereld kan de onderdrukking te 
boven worden gekomen.

Herve (AL Marseille)

http://www.alternativelibertaire.org/?Proche-Orient-La-course-a-la
-------------------------------------------------
Orig: (en) France, Alternative Libertaire #256 (Dec) – Middle East: The race for supremacy 
[fr,it,pt] [machine translation]


More information about the A-infos-nl mailing list