(nl) wsm.ie*: Occupy - het vergadering proces is de revolutie door Andrew Flood [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Za Dec 10 15:49:44 CET 2011


Terwijl we ons voorbereiden om de 3e maand van de Occupy beweging in te gaan, gaat een 
veel gehoorde kritiek over zowel het gebrek aan duidelijke eisen en de hiermee verbonden 
complexe en de vaak rekkende besluitvormingsprocessen die worden gebruikt bij Algemene 
Vergaderingen van Occupy. Deze kritiek mist echter het punt, tegen het traditionele links 
met diens pakket van vooropgezette antwoorden (het beste voor 1917), wat Occupy anders 
maakt is dat proces van besluitvorming door de vergadering. De vergadering vorm is niet 
alleen maar een manier om besluiten te nemen, maar ook een andere vorm om politiek te 
bedrijven. De Vergadering is in embryo de andere wereld die we proberen te scheppen. Ik 
beweer niet dat het proces alles is of het enige dat er toe doet. Natuurlijk zullen de 
vragen die worden gesteld en de besluiten die worden genomen de richting van de beweging 
bepalen.

Een perfect proces dat ons terug zou leiden naar parlementaire politiek, banken met een 
aardiger gezicht of het opleggen van Brehon wetgeving zou ons niet naar iets goeds brengen.

Maar op dit moment is de succesvolle ontwikkeling en uitbreiding van het vergadering 
proces datgene wat Occupy anders maakt, in vergelijking met het oude links. Natuurlijk 
zullen studenten geschiedenis je vertellen dat dit oude methodes zijn die opnieuw worden 
ontdekt of opnieuw uitgevonden, maar niettemin is het opwindend dat ze door een nieuwe 
generatie worden opgenomen.

Occupy Wall Street begon op 17 september en in de maand die volgde ontstonden veel Occupy 
kampen in meer dan 1100 steden in de hele wereld. Solidariteitsdemonstraties werden 
gehouden op alle continenten, zelfs Antarctica. In Londen, Engeland, kwam de staatskerk in 
een crisis terecht toen het debatteerde over het ontruimen van het kamp bij de ingang van 
St. Paul's en in Oakland, de VS, leidde de gewelddadige ontruiming van het kamp door de 
politie tot een massale vergadering van 3.000 mensen, die de algemene staking in Oakland 
op 2 november uitriep.

Wat is de vergadering?

Wat alle Occupy's kenmerkt is dat in het hart van de beweging een open vergadering is van 
iedereen die zich er mee identificeert. Potentieel open voor allen van de 99% - wat 
afwijkt van de vorm voor degenen die er aan gewend zijn dat politici en de 1% voor hen 
spreken. Bij deze vergaderingen worden voorstellen gedaan, zorgen worden besproken en 
besluiten worden genomen. Deze besluiten zijn zelden door een eenvoudige 51% meerderheid, 
maar worden eerder genomen door verschillende variaties van consensus besluitvorming te 
gebruiken, een proces dat het moeilijk, zo niet onmogelijk, maakt dat een meerderheid 
eenvoudigweg een besluit doordrukt tegenover een minderheid, door aantallen alleen. Dit 
vertraagt het proces, maar het voorkomt ook voorbarige afsplitsingen die ontstaan door 
controversiele besluiten die worden doorgevoerd door kleine meerderheden.

Veel van het conventionele links in zowel diens reformistische als in diens revolutionaire 
vormen is openlijk gefrustreerd door dit aspect van de Occupy beweging. In Dublin en in 
andere steden vertoont de benadering van het al georganiseerde links tegenover de Occupy 
beweging een sterke gelijkenis met de bijbelse legende van Mozes die met de 10 geboden van 
de berg komt. De benadering is dat de wijzen met de vooropgezette antwoorden komen en 
proberen de snelste route te vinden om de massa die onder hen staat deze antwoorden als 
hun eigen antwoorden aan te laten nemen. Mensen krijgen te maken met preken, intimidatie 
en zelfs dreigementen om de opgestapelde wijsheid van decennia, decennia waarin links 
eigenlijk in kringetjes heeft gelopen, te accepteren.

Deze benadering van links deugt om verschillende redenen niet. De eerste reden is dat het 
eenvoudigweg contra-productief is, een terugkeer naar een educatief proces dat het meeste 
lijkt om wat al bestaat, waarbij het leraren werd toegestaan de antwoorden in studenten te 
slaan. Het is niet verrassend dat het 'we zijn hier om jullie te vertellen hoe de dingen 
zijn' een sterk negatieve reactie oproept van degenen die moeten worden geschoold. Elders 
heb ik geschreven over de specifieke kwesties van deze problemen in Dublin, dus ik heb 
niet de bedoeling dit argument hier te herhalen.

Het positieve

In plaats daarvan wil ik de twee sterkste punten van waarde in het vergadering proces 
benadrukken.

Het eerste punt is dat het voor iedereen die het laatste decennium heeft opgelet duidelijk 
is dat links ondanks de diepe crisis van het kapitalisme niet de antwoorden heeft. In 
feite lijkt het er vaak op dat de meeste linkse groepen niet eens de vragen hebben die 
moeten worden gesteld.

Er zijn zeker sommige algemene, brede antwoorden waarvan we kunnen stellen dat we ze 
hebben, maar in het bijzonder de organisaties en individuen die er op staan dat alles dat 
nodig is de juiste interpretatie van de geschriften is, zoals 130 jaar geleden opgesteld 
door de heren Marx & Engels, overtuigen duidelijk niet.

De methode van de oude stijl van benodigde nieuwe antwoorden (en vragen) voor links zou 
zijn om zich gedurende enkele decennia terug te trekken in de British Library of een 
andere ivoren toren om wat nieuwe antwoorden te formuleren. Er zijn wat pogingen hiertoe 
geweest, sommige hiervan hebben zelfs de verbeelding gepakt, 'Empire' van Hardt & Negri 
deed dit een tijdje geleden in 2000, toen de protest beweging tijdens topbijeenkomsten 
piekte en nu en dan hebben anderen sindsdien hetzelfde gedaan. Echter, de waarheid is dat 
dit proces om te vertrouwen op slimme individuen, om antwoorden te formuleren, zelf niet 
klopt. Het weerspiegelt iets dat misschien mogelijk was in de 14e eeuw, toen een enkele 
persoon (in West Europa) wat hoop kon hebben om de opeengestapelde som van formele 
menselijke kennis te kunnen consumeren. Vandaag de dag, nu iedere minuut 48 uur aan nieuwe 
inhoud wordt geupload naar youtube, is zo'n taak voor een individu of kleine groep 
onmogelijk om ook maar te benaderen.

Het opstellen van vragen, om nog maar te zwijgen over antwoorden, kan slechts onderdeel 
zijn van een collectief proces dat minstens tienduizenden mensen omvat, met een enorm 
bereik aan ervaringen, niet slechts van bebaarde mensen in de British Library. Op een 
bepaald moment zouden mensen dit proces kunnen hebben verwacht van de universiteiten, maar 
zelfs los van het kleine bereik van ervaringen dat ze nu bevatten worden ze in toenemende 
mate ontworpen als fabrieken, om het huidige systeem te reproduceren, zelfs in de delen 
die zich verbeelden dat ze bestaan om dat uit te dagen.

Het internet en in het bijzonder Facebook & Twitter hebben de nadruk gelegd op 
organiserende instrumenten, door veel analisten die proberen de huidige beweging te 
begrijpen. Maar eigenlijk zijn ze veel meer dan instrumenten om mensen voor protesten op 
te roepen, het circuleren van links en de discussies die plaatsvinden onder 10 miljoen 
updates over Occupy zijn ook een massief, informeel collectief educatief proces.

Het is in de 1100 vergaderingen van de Occupy Beweging die over de wereld verspreid zijn 
(en de eerdere vergaderingen in Tahrir, Barcelona en Syntagma) dat dit collectieve proces 
van het vaststellen van de vragen en uiteindelijk de antwoorden begint vorm aan te nemen. 
Dit is zeker een rommelig, langzaam proces dat in ieder geval op het lokale niveau vaak 
een stap of twee stappen achteruit betekent voor iedere 2 of 3 sprongen vooruit. Maar het 
is een proces dat zichzelf ontdekt, dat in essentie zelf-organiserend is, een pad naar 
kennis die we vinden door te lopen. Links heeft gedurende meer dan 100 jaar een programma 
gehad (of eigenlijk conflicterende programma's), programma's waarvan ieder redelijk 
persoon zich nu realiseert dat ze nogal onvolledig zijn. Een beetje geduld met deze Occupy 
beweging om in 1,2 of 20 maanden iets beters te scheppen is niet zo onredelijk.

Een andere manier is aan het ontstaan

De tweede reden waarom het vergadering model niet een barriere is die moet worden 
overwonnen, om te worden vervangen door een meer traditioneel comite van wijze mannen, is 
dat de vergaderingen de andere wijze van politiek bedrijven is die we nodig hebben. 
Gedurende lange tijd heeft politiek grotendeels een bepaald model betekend, het model 
waarin de politici hun programma's aan ons presenteren, en onze rol is eenvoudigweg te 
kiezen tussen deze programma's, met verkiezingsbiljetten of geweren (of zelfs een in 
iedere hand). Een methode die onvermijdelijk de ene hierarchie vervangt door een andere 
hierarchie, als een set van politici een andere set van politici met succes vervangt.

Dit is echter een ander, minder zichtbaar model. Dat is de vergadering, niet als een 
manier om de politici te controleren, maar om ze te vervangen. En voor politici kunnen we 
hier ook werkgever of verhuurder invullen, omdat democratie op straat weinig betekent 
zonder democratie op de werkplek en met onze huisvesting. We willen niet veranderen wie de 
1% zijn, wie onder de 1% ons beheerst, we willen de 99%, alle 99%, aan de macht helpen. 
Niet een 1% die wordt uitgekozen om de 99% te vertegenwoordigen en besluiten voor ons te 
nemen, maar nog eens en voor altijd de 99% die direct voor onszelf besluit hoe onze wereld 
zou moeten worden beheerd.

Het idee van een politiek proces dat in diens kern besluitvormende bijeenkomsten heeft 
waarin ieder van ons suggesties kan doen, kritiek kan uiten en deel kan nemen aan het 
uiteindelijke besluit, is wat Occupy veel meer revolutionair maakt dan ongeacht welke 
eisen worden geformuleerd. Het is het proces zelf dat potentieel transformerend is, zelfs 
in de zwakste en slechtst functionerende vergaderingen. Als de vergadering het mechanisme 
kan zijn waardoor we een kamp organiseren of een algemene staking organiseren, waarom kan 
het dan niet ook het mechanisme zijn waardoor we onze werkplek, onze school of onze buurt 
organiseren? En als de vergaderingen zich verspreiden en bijeen komen, waar is dan de 
ruimte voor de politici die in plaats daarvan ons willen vertegenwoordigen?

De vergadering v de politicus

Dit is niet een nieuw concept, de vergadering is zo oud, en bijna zeker ouder, als de 
politicus. De twee zijn eigenlijk gedurende vele lange jaren met elkaar in conflict 
geweest. Het waren de vergaderingen die in 1917 de macht van de Tsaar in Rusland ophieven, 
om slechts op hun beurt te worden opgeruimd door de Bolsjewieken die de nieuwe regering 
van politici vormden. In Chiapas in Zuid Mexico hebben duizenden Zapatista gemeenschappen 
de vergadering gebruikt als hun methode om besluiten te nemen, sinds (en voordat) ze in 
1994 in rebellie kwamen. Het Zapatista vergadering model dat dit nieuwe jaar 18 jaar oud 
zal zijn. Toen Argentinie in 1999 in crisis raakte en het volk van de politici zei dat 'ze 
allemaal moeten gaan' ontstond de vergadering op zowel de werkplek als in de buurt als de 
manier om de maatschappij te laten functioneren terwijl regering na regering viel.

De vergadering en de politicus zullen altijd opgesloten zijn in een strijd tot de dood, 
ongeacht of die politicus rechts, links of centrum is. De twee modellen zijn 
onverenigbaar, het volk bestuurt of de politici besturen, en dat geldt net zo goed op het 
lokale niveau van een Occupy vergadering als op het nationale of regionale niveau. En 
laten we duidelijk zijn, de politicus is niet eenvoudigweg iemand die op een formele wijze 
aan die term voldoet. Het is ook de persoon die informeel verklaart dat ze een speciaal 
recht zouden moeten hebben in de besluitvorming, vanwege wie ze zijn of wat ze hebben 
gedaan - omdat ze het, in andere woorden, beter weten. De politicus is degene die er naar 
streeft degenen te vleien waarvan ze denken dat ze naar hun kant kunnen worden 
overgehaald, en degenen terzijde te schuiven waarvan ze dat niet denken, in plaats van een 
open en eerlijk debat te voeren. De politicus haat het vergadering proces, als een 
barriere voor 'wat moet worden gedaan' en streeft er naar het af te schaffen of degenen 
die er aan mee doen in te dammen.

De Occupy vergaderingen zijn een lange weg van het vormen van de nieuwe wereld in de 
schaduw van de oude wereld. Slechts enkelen hebben een belangrijke lokale invloed gehad, 
waarvan Occupy Oakland het meest duidelijke voorbeeld is. De meesten zijn klein en 
geisoleerd, een cluster van tenten in de enorme steden van de niet-geinteresseerden. In 
veel plaatsen zijn de Algemene Vergadering & de processen en dynamiek die het bevat niet 
functioneel - maar al te vaak, zoals in Dublin, vanwege de pogingen door het oude links om 
diens antwoorden snel door te voeren. Maar ondanks al deze problemen zijn de 1100 
vergaderingen in de hele wereld een start, een start in het proces dat niet gaat om het 
hervormen van bank wetten of het veranderen van grondwetten, maar om het opbouwen van een 
nieuwe wereld.

Ierse anarchistische organisatie
--------------------------------
Orig: (en) wsm.ie*: Occupy - the assembly process is the revolution by Andrew Flood.


More information about the A-infos-nl mailing list