(nl) Anarkismo.net: Griekenland, "Genoeg is genoeg" door een anarchistische kameraad uit Athene [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Zo mei 23 09:50:53 CEST 2010


Laten we het luid roepen en, als ze ons niet horen, laten we het tonen met onze acties: 
Genoeg is genoeg. ---- Op 5 mei beleefden we de kroniek van drie voorbestemde doden. 
Helaas kwam de overtuiging, die we al lange tijd hadden, dat het alleen een kwestie van 
tijd is voordat we de eerste doden van willekeurig geweld zouden moeten betreuren, uit. 
Helaas moesten levens verloren gaan om wat te horen of te lezen van wat van de 
collectieven van de beweging, hoe timide ook, hoe vaag ook, de eerste zinspelingen van 
kritiek op de nihilistische cultuur van geweld. Helaas blijven sommigen zich nog steeds 
verbergen achter hun vinger, waarbij ze de nadruk leggen op degenen die de morele 
verantwoordelijkheid in plaats van de feitelijke verantwoordelijkheid hadden, op de 
gevolgen van de moorddadige daad en niet de redenen er achter.

Laten we de moed en de serieuze aard tonen die een
revolutionaire/bevrijdende beweging (moeten) kenmerken, en laten we praten
over de kern van de zaak. Als werd bewezen dat de dood van de drie mensen
het gevolg was van een gerichte actie door extreem rechts, zouden ze dan ook
de nadruk leggen op de - criminele en onmenselijke - houding van het
management van de bank? Maar zelfs als dit het geval zou zijn blijft het
onderstaande gelden.
De tolerantie die gedurende de langste tijd is getoond door een deel van de
anarchistische beweging, tegenover de aanhangers van willekeurig geweld, is
het begin van iedere (zelf)kritiek. Al degenen die, gedurende vele jaren,
vrijwil ongestoord optraden, op de zelfde monotome, gevaarlijke,
vernietigende en provocatieve manieren, naast onze blokken en binnen onze
blokken, zouden moeten zijn geisoleerd, in plaats van achteraf, algemeen en
vaag te worden omschreven als "provocateurs" of "leden van een bende",
zonder enige analyse over hoe we in deze situatie terecht kwamen die deze
karakteriseringen begeleidt. Echter, dit kan nog steeds plaatsvinden en als
een soort van reiniging werken. Al deze jaren als iemand probeerde afstand
te nemen van verschijnselen van willekeurig geweld, of van massaal -
gewapend of niet - geweld, werd gezien als iemand die zichzelf apart stelde,
werd uitgelachen of aangevallen. Dus is het niet positief dat zelfs nu,
zelfs vaag, stemmen tegen het gebruik van geweld als doel op zich worden
gehoord? Misschien is het zo en misschien is het dat niet. Alleen de tijd
zal dit duidelijk maken.

Hoe meer onze kritiek van het verschijnsel oppervlakkig en zonder
ondersteunend bewijs blijft, hoe minder overtuigend het wordt. De
karakterisering zonder inspanning van "provocateurs" voldoet niet, vooral
omdat het te algemeen is. Met dit algemene oordeel leg je niet de kern van
de zaak bloot. Je vermijdt slechts vragen te beantwoorden, zoals de vragen
die volgen, de vragen die we duidelijk moeten beantwoorden en ook moeten
zoeken naar de gevolgen van een steriel "opstandig" taalgebruik, en de nog
meer steriele en gevaarlijker praktijken die uit dit taalgebruik voortkomen.
Als provocateurs kan niet alleen een droevige bende van egocentrische
ontevreden mensen optreden, maar ook een door de staat gesteunde bende, als
we kijken naar de daden in relatie tot hun gevolgen. Maar is zo'n oordeel
voor ons geschikt om aan te nemen? Nee, omdat de revolutionaire uitdrukking
rationeel, duidelijk, acuut is en de oorzaken van ieder verschijnsel
onderzoekt. Nee, omdat we op dit punt direct moeten zijn en
dienovereenkomstig optreden. Nee, omdat zo'n kritiek autoriteit en degenen
die het in stand houden kenmerkt. Zij zijn degenen die gebruikelijk een
onduidelijke verklaring geven en het hier bij laten. Maar als je probeert de
steenpuist van het geweld door te prikken moet je vertoog tegen blind geweld
altijd nauwkeurig en consistent zijn. Je acties nog meer. Anders zal iedere
abstracte afstand die men probeert te houden van deze bendes en hun acties
niet geloofwaardig zijn. En bovendien helpen ze niet bij het verspreiden van
het anti-autoritaire woord. Zelfs als men niet diachronisch consistent is,
moet de verandering van houding en verloop - als het serieus is - worden
gevolgd door argumenten en zelfkritiek, om te voorkomen dat je
opportunistisch wordt. De vragen waar we eerder over spraken zijn er vele.
Als ze een door de staat gesteunde bende waren, waarom braken we ze niet op
tijdens de demonstratie? Werden we verrast? Duidelijk niet, want ze treden
al gedurende jaren op de zelfde manier op. Maar dan wordt de vraag waarom we
dit niet gedurende al die jaren hebben gedaan. Onze reflexen tegen
staatsbendes en geheime politiemannen zijn niet veel veranderd, dus onze
inactiviteit is niet gerechtvaardigd. Misschien zijn de reflexen van
sommigen van ons tegenover bendes die anarchistische en anti-autoritaire
ideologie gijzelen zwakker geworden, zodat ze hun spelletjes die voor ons
schadelijk zijn kunnen spelen.

Laten we het niet hebben over de grappen, de gebruikelijke excuses en het
gebruikelijke redeneren. We kijken al jaren naar het zelfde toneelstuk. Een
deel van de beweging accepteerde gedurende vele jaren de gedachteloze
aanhangers van geweld als doel op zich, de aanhangers van het ingooien van
ruiten, waarbij aan hen een ideologische basis voor hun acties wordt
geleverd. De rest reageerde krampachtig of ging met ze mee, of wachtte op
een noodlottige gebeurtenis om te kunnen reageren. Laten we begrijpen dat
hun moorddadige stommiteit mensenlevens heeft gekost. We praten niet meer
over onvolwassenheid en ideologische fixaties; we praten over een misdaad.
Zij zijn de schuldigen. De anarchisten en de sociale beweging in het
algemeen hebben zwaar moeten boeten voor de gril en het autisme van enkele
lafaards en degenen die hun acties ondersteunden met hun zogenaamde
'opstandige' taalgebruik, waarbij ze geloven dat de sociale strijd tegen de
staat en de macht wordt ondernomen door enkele opstandige types, in
afwijzigheid van de maatschappij, en beperkt is tot gebroken glas of
ongeacht wat de politie provoceert tot een oorlog waarbij stenen worden
gegooid. Met hen en met hun praktijken heeft de anarchie niets
gemeenschappelijk. Genoeg diskrediet, genoeg stappen achteruit. Het conflict
zal op meerdere niveaus en massaal zijn. Met een doel en bewust.

Op het moment dat een geheel plein woedend eiste "Verbrandt dit bordeel, het
parlement", op het moment dat honderdduizenden mensen op straat waren om in
botsing te komen met het totalitarisme, op het moment dat leven van ons
wordt weggenomen, op dit moment moet het anti-geweld tegenover het geweld
van de Macht koste wat het kost diens gewicht inzetten. Hiervan moeten we
van nu af aan, hoe laat ook, bewijzen dat het een feit is. Voor beginners
kunnen we doen waar mensen onder elkaar over praten: organiseer onmiddellijk
een rally en protesteer tegen willekeurig geweld. Dit zal optreden als een
herkenbaar baken van de beweging, zal onze positie tegenover de maatschappij
bekend maken en misschien het startpunt worden om duidelijk te worden
tegenover het eerder vermelde autisme.

Laten we het luid roepen en, als ze ons niet horen, het met onze acties
tonen: Genoeg is genoeg.
------
Orig: (en) Anarkismo.net: Greece, "Enough is enough" by an anarchist comrade
from Athens.


More information about the A-infos-nl mailing list