(nl) Korea, geschiedenis van het anarchisme tot het heden - een email interview tussen dopehead zo en gabriel kuhn [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Di Apr 20 14:46:14 CEST 2010


1.Kun je ons wat vertellen over de geschiedenis van het anarchisme in Korea? ---- Er is 
onenigheid over wanneer het anarchisme voor het eerst in Korea ontstond. ---- Sommige 
activist-academici stellen dat de eerste introductie van het anarchisme naar Korea dateert 
van de jaren 80 in de 19e eeuw. ---- Maar anarchistisch achtige professoren stellen dat 
het anarchisme in de vroege 20e eeuw in Korea werd geïntroduceerd en sommige Koreaanse 
anarchistische groepen in de jaren 10 van de 20e eeuw ontstonden. ---- Korea werd 
geannexeerd door het imperialistische Japan en werd in 1910 diens kolonie. ---- Daarom 
kreeg het strijden tegen het imperialistische Japen en het onafhankelijk worden in de 
vroege anarchistische beweging of de eerste fase van de anarchistische beweging in Korea 
en Oost Azie een zware nadruk.

De eerste fase duurde tot de val van het imperialistische Japan in
1945.
In de eerste fase vochten anarchisten in Korea en Oost Azie op
verschillende manieren tegen de Japanse tirannie.

Dankzij anarchistische studies, onderzoeken en hard werken in de late jaren
90 van de 20e eeuw kwamen we te weten dat er in de
onafhankelijkheidsbeweging in Korea 3 verschillende stromingen waren; de
nationalistische, de socialistische en de anarchistische benadering. In het
verleden leerden we dat er slechts TWEE stromingen waren in de
onafhankelijkheidsbeweging, de nationalistische en de socialistische
benadering. Niets werd in het officiële onderwijs proces of de officiële
geschiedenis geschreven of verteld over de aanwezigheid van de anarchisten
in de periode 1910-1945, dus de anarchistische beweging was lange tijd
genegeerd. Pas in de jaren 90 van de 20e eeuw begonnen verschillende
academici artikelen te schrijven en boeken te publiceren over de eerste fase
van de anarchistische beweging in Korea. In de periode 1910-1945 werd de
anarchistische benadering van de nationalistische of socialistische
onafhankelijkheid onderscheiden door diens nadruk op directe actie door
gewone Koreaanse mensen bij het winnen van de onafhankelijkheid, terwijl
nationalisten nadruk legden op buitenlandse betrekkingen en hulp krijgen van
grote westerse landen als de VS, en socialisten bij de door elite geleide,
voorhoede partij achtige tactieken de voorrang gaven aan de steun van de
Sovjet Unie.

Het bouwen van verschillende anarchistische dorpen in Mantsjoerije, om te
dienen als anarchistische steunpunten bij het strijden tegen Japanse
militaristen, werd ook door Koreaanse anarchisten gedaan, waarbij
internationale anarchistische netwerken ontstonden van mensen uit China,
Taiwan, Korea, Japan en zuidoost aziatische landen als een andere
mogelijkheid om Japan's overheersing in de regio tegen te gaan. Guerilla
strijd in de ondergrondse of openlijke anarchistische groepen bestonden ook
in Korea en Japan, om anarchistische ideeën te verspreiden en mensen aan te
moedigen actief te worden in de beweging. Maar deze anarchistische
benadering van de onafhankelijkheidsbeweging werd moeilijker en moeilijker
vanwege de politieke situatie in de late jaren 30 en de jaren 40. Zoals je
weet moest je kiezen tussen fascisme (Japan, Italië, Duitsland) of een door
de VS geleide kapitalistische nationale staat. In de koloniale Koreaanse
maatschappij werd het bijna onmogelijk om de derde weg te blijven kiezen.
Dus in de jaren 40 en 50 overleefden in Korea en China niet veel
anarchisten. Tijdens de Koreaanse oorlog (1950-1953) had iedere overlevende
anarchist in Noord Korea of Zuid Korea geen andere keuze dan laag te liggen,
en voor het radicale anarchisme werd geen ruimte toegestaan. Er waren
slechts twee mogelijke keuzes: Sovjet Unie stijl socialisme of rechts
autoritair nationalisme.
Die situatie bleef bestaan tot in de jaren 80, toen mensen zich in Zuid
Korea massaal aansloten bij de pro-democratie beweging. Pas in 1990 begonnen
we enige politieke vrijheid te krijgen, voor de eerste keer in de hele
Koreaanse geschiedenis. Dus in de periode 1945-1990 was het een donkere
periode voor de anarchistische beweging. Anarchistische overlevenden moesten
ondergronds blijven, waarbij ze niet veel konden doen, of boeren
gemeenschappen opbouwen op het platteland in Zuid Korea. In Noord Korea
overleefde na 1948 geen enkele anarchist, toen autoritaire socialisten de
macht overnamen, en de dictatuur bestaat daar nog steeds.

De derde fase van de anarchistische beweging begon in de vroege jaren 90 in
Zuid Korea, toen boeken werden gepubliceerd en verschillende anarchistische
theorieën opnieuw werden ingevoerd (een grote hoeveelheid anarchistische
werken werden in de jaren 20 en 30 ingevoerd, maar veel daarvan raakten
kwijt en verloren, of, erger nog, werden verbrand, werden verborgen, en
bewust vernietigd door de autoritaire regeringen van Noord Korea en Zuid
Korea). De derde fase van de Koreaanse anarchistische beweging is nog steeds
gaande met verschillende kwesties en gebieden, zoals de vredesbeweging,
mensenrechten kwesties, de vrouwen beweging, de milieu beweging, de
arbeiders beweging -
Ik heb nog steeds veel te vertellen over de geschiedenis van de
anarchistische beweging, maar ik heb gewoon geen tijd -

Laten we naar de tweede vraag gaan

2.Koreaanse arbeiders, boeren en studenten staan bekend om hun zeer
toegewijde verzet. Is er een anarchistische component in deze vormen van
strijd?

Toen de bewegingen van progressieve mensen in de jaren 70 in Zuid Korea
opnieuw werden opgebouwd werden ze voornamelijk georganiseerd door marxisten
en pro-Noord Korea socialisten. En in essentie bleef dit zo tot in de late
jaren 90. De meerderheid van de volksbeweging werd beïnvloed door het
marxisme, het leninisme en pro-Noord Korea socialisten. In de vroege 21e
eeuw begon dit te veranderen, toen mensen ziek werden van autoritaire
elementen in de progressieve sociale beweging en het anarchisme onder mensen
populair werd. Een groot deel van de zogenaamde georganiseerde sector van de
volksbeweging is nogal altijd onder invloed van verschillende soorten
marxisme, maar meer en meer mensen neigen naar niet-autoritaire,
anti-autoritaire of autonome manieren. Hoewel niet veel mensen zichzelf
identificeren met het anarchisme of anarchisten merk ik verrast op dat veel
mensen sympathie tonen voor anarchistische tendensen in sociale bewegingen.
De meerderheid van de toegewijde verzetsbeweging wil zich niet verbinden met
een ideologie, maar het is in ieder geval zeker dat het aantal misverstanden
en misconcepties over het anarchisme kleiner wordt. In mijn ogen zijn veel
toegewijde Koreaanse anarchisten anarchisten, maar om een of andere reden
willen ze zich niet openlijk bij hun acties verbinden met een specifieke
ideologie of politieke tendens.

3.De opdeling van Korea is nog steeds internationaal een grote politieke
kwestie. Wat zijn de anarchistische posities over de kwestie?

In de anarchistische beweging in Korea is het geen grote kwestie. Hereniging
is in het algemeen een enorme kwestie en misschien staat het voor politici
aan de top van de agenda. Maar anarchisten hebben geen interesse voor het
worden van een grote, sterke natie. Als je praat over hereniging gaan
kapitalisten druk hun winst uitrekenen en zeker stellen dat ze meer geld
kunnen verdienen door arme Noord Koreaanse mensen uit te buiten, en
nationalisten zeggen herhaaldelijk dat het iets humaans is als deze
verdeelde twee landen een natie worden. Wel, schrap dat allemaal. Wij denken
als anarchisten anders. We zetten ons in om onze eigen autonome,
zelfvoorzienende gemeenschappen te maken in het hele land, waarbij constant
anarchistische ruimtes, steunpunten van verzet, bases van de beweging door
kraken, zoals nu in het Duriban kraakpand en Seoul en in 2009 in het Yongsan
Massacre gebied, worden geschapen, waarbij tegelijkertijd wordt gestreden
tegen het staatsgeweld, de politie brutaliteit, kapitalistische
onderdrukking en alle soorten van discriminatie. We zullen doorgaan met het
opbouwen van deze autonome gemeenschappen, ruimtes, en ze uitbreiden zodat
mensen geen staatsapparaat meer nodig hebben.

4.Hoe zijn de verhoudingen met anarchisten uit Japan, China en Zuidoost
Azie?

We hebben nauwe banden gehouden met Japanse anarchisten. Ieder jaar bezoeken
tientallen anarchisten elkaar. Bijvoorbeeld, in 2008 bezochten ongeveer 10
Koreaanse anarchisten en activisten Japan om mee te doen aan de
verschillende anti-G8 acties daar, en in maart dit jaar bezochten meer dan
10 Japanse anarchisten Korea om te praten en de solidariteit voor de
anti-G20 demonstratie later dit jaar te vestigen en te versterken. We
communiceren constant met elkaar via het internet en voeren samen
solidariteitsacties uit, zoals de kwestie van het yongsan bloedbad in het
hele jaar 2009, en tegen Nike Japan dat probeert het openbare miyashita park
in het gebied Shinjuki in Tokyo dit jaar om te vormen tot hun private,
commerciële park. Zo ver we weten zijn er, aangezien er niet veel
anarchisten op het vaste land van China zijn, niet veel betrekkingen tussen
Korea en China, behalve enkele westerse anarchisten in China die naar Korea
komen en contact opnemen. In Taiwan en Hongkong ken ik verschillende
anarchisten en we doen dingen samen.

5.Wat zijn de belangrijkste gebieden van activiteiten voor anarchisten in
Korea nu? Zijn er verschillende stromingen binnen de anarchistische
beweging?

Ik weet niet of er EEN enkel belangrijkste gebied is bij anarchisten in
Korea. Er zijn veel gebieden en kwesties waar individuele anarchisten in
geïnteresseerd zijn. Een kwestie is om stedelijke autonome gemeenschappen op
te bouwen in Seoul en andere belangrijke steden, en ook om terug te gaan
naar plattelandsgebieden om zelfvoorzienende dorpen op te bouwen. In de
vredesbeweging is de anarchistische aanwezigheid sterk. In de mensenrechten
beweging laten veel toegewijde activisten sterke anti-statelijke,
anti-autoritaire tendensen zien. En in minderheidsbewegingen en de
anti-discriminatie beweging is het anarchisme een belangrijk element. Een
nieuwe, andere stroming in het anarchisme ontstond uit de culturele beweging
van de late jaren 90. De muziek scene (punk rock e.d.) omhelsde de DIY
cultuur en het raakte gepolitiseerd. Culturele activisten waren vanaf het
begin anti-autoritair en dus was het voor hen natuurlijk om in veel genres
anarchistische tendensen te laten zien. Maar ze willen zichzelf nog steeds
niet anarchisten noemen, wat er niet toe doet. Wat ze echt doen doet er toe,
niet hun etiket.

6.Wat is jouw toekomstvisie voor het anarchisme in Korea - en verder?

Voor anarchisten in de Koreaanse maatschappij is er heel veel werk te doen.
Korea is een zeer sterk door mannen overheerste maatschappij. Het te boven
komen van het patriarchaat is een grote kwestie. De staat staat het diens
burgers ook niet toe politieke vrijheid uit te oefenen als het inhoudt dat
de regering en grote bedrijven (Samsung, Hyundai, enz.) worden bekritiseerd,
als het nodig is neemt het zelfs fascistoïde drastische, gewelddadige
maatregelen om de civiele maatschappij te onderdrukken. Dus we hebben een
lange weg te gaan om de Koreaanse maatschappij werkelijk volledig te
veranderen. We moeten iedere minuut strijden op elk terrein om het
kapitalistische staatssysteem in te dammen, te breken en te vernietigen.
Terwijl we dit doen leren we elke dag dat de eenvoudige anarchistische
principes echt helpen. We leven onze toekomst vandaag door anarchistische
communes werkelijk te maken in onze dagelijkse strijd.

Orig: (en) Korea, history of anarchism up to the present - an email
interview between dopehead zo and gabriel kuhn.


More information about the A-infos-nl mailing list