(nl) Venezuela, anarchistisch blad El Libertario #57 - Chomsky als Chavez's clown [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Di Dec 29 18:32:28 CET 2009


Dit artikel bekritiseert de zwakke en onhoudbare opstelling van de bekende Noord 
Amerikaanse linguist en essayist, ter ondersteuning van de huidige Venezolaanse regering. 
Het werd oorspronkelijk gepubliceerd in www.nodo50.org/ellibertario, Venezuela's 
anarchistische blad El Libertario. ---- In tegenstelling tot wat velen denken is de 
mogelijkheid om te geloven in sprookjes en een fictie blind te accepteren, ongeacht hoe 
fantastisch of grotesk, niet alleen de eigenschap van de dommen en onwetenden. De beroemde 
schrijver Noam Chomsky heeft net bewezen dat intelligente en gecultiveerde intellectuelen 
ook in staat zijn te geloven en gedrag en politieke actie aan te nemen die totaal 
dogmatisch, vals en autoritair zijn. Ze geloven er in of wekken in ieder geval de indruk 
dit te doen.

Het is niets nieuws om te zien dat een hoog gewaardeerde intellectueel in
zo’n tegenstrijdigheid belandt. In de Sovjet Unie en het Maoistische China
zagen we het irrationele verschijnsel van de “fellow travelers” … De
intellectuelen die geloofden in – velen van hen met goede bedoelingen – de
vestiging van “het socialisme” en de bouw van “de nieuwe mens” in die
landen, totdat de feiten hen dwongen zich te realiseren wat deze regimes
echt waren. Niettemin, hoewel zulke fouten in veel gevallen niet worden
gemotiveerd door de zoektocht naar een of andere beloning en serieus kan
lijken, slechts een of andere antropologische zwakte, is het nodig te vragen
naar het waarom en hoe van zulk gedrag. Hoewel het gemakkelijkste zou zijn
te denken dat het eenvoudigweg te wijten is aan overtuigingen die geen mens
– zelfs de meest rationele mensen – voor altijd zou kunnen vermijden, is het
in Chomsky’s geval niet mogelijk te vergeten dat hij zelf in het verleden
vocht tegen deze tendens.

Dat is waarom het nodig is te vragen: hoe kan een man, schijnbaar in staat
tot redeneren, van kritische analyse van wat er in de wereld gebeurt,
vandaag naar Venezuela reizen om het “21e eeuwse socialisme” lof toe te
zwaaien, zonder de militaire mentaliteit van diens uitvinder, commandant
Chavez, op te merken, noch het populisme van zijn zogenaamde Bolivariaanse
revolutie? Hoe kan Chomsky de zelfde fout maken als sommige beroemde
intellectuelen van de afgelopen eeuw, sommigen prezen Stalin en sommigen
bewonderden, jaren later, Mao en zijn “Kleine Rode Boek”? Ze deden dit omdat
ze geloofden dat ze in Rusland en in China het “ware communisme” opbouwden
en hij doet dit nu omdat hij gelooft dat in Venezuela “een nieuwe wereld,
een andere wereld” wordt geschapen. Hoe kan hij vergeten dat al die
intellectuelen later gedwongen waren in een “mea culpa” hun ideologische
blindheid, die voorkwam dat ze zagen wat er achter het Stalinistische en
Maoistische revolutionaire vertoog zat, toe te geven? Dat totalitarisme,
verantwoordelijk voor de dood van miljoenen mensen, inspireerde Castro om
gedurende vijftig jaar een dictatuur in Cuba op te leggen, die Chavez
fanatiek nabootst.

Maar wat verrassend is aan de Chomsky van de afgelopen jaren is niet alleen
de schijnbaar historische vergeetachtigheid, maar dat hij gevoelig is voor
de waardering die de commandant uit: “ik geef je het warmste welkom (…), het
was voor jou tijd ons te bezoeken en voor het Venezolaanse volk om je direct
te zien en te horen”, terwijl hij zijn dankbaarheid toont voor zijn
“liefhebbende en royale woorden”. Er is ook de uitspraak van Chomsky hoe
“het hem veel deed om de mannen te zien die deze situatie hebben
geïnspireerd”.

Wat het meest verrassend is aan deze overgang naar messiaans geloof,
vergelijkbaar met andere beroemde overgangen naar het katholicisme
(Baudelaire, Peguy, Claudel, enz.) is dat het wonder gebeurt na de
ineenstorting van “het werkelijke socialisme” van Sovjet inspiratie, en de
ontwikkeling van het kapitalisme in China, door de zelfde communistische
partij die Mao aan de macht hielp. In tegenstelling tot de jonge
intellectuele “idealisten” die Stalin of Mao verafgoodden voordat deze
belangrijke historische gebeurtenissen plaatsvonden, is Chomsky in staat
geweest om ze in zijn leven te zien, en dat maakt het feit dat hij ze nu
lijkt te hebben vergeten nog onbegrijpelijker. Bovenal bevestigt het falen
van messianistische revoluties zonder twijfel al zijn voorspellingen.

Het is waar dat we al een tijdje getuigen zijn geweest van de
instrumentalisering van Chomsky in veel richtingen. Dit gebeurt ondanks het
feit dat zijn ethische positie, zijn ideologische referenties en zijn
politieke activiteit in strijd zijn met wat veel van zijn volgelingen
verdedigen en waarderen. Dit is eenvoudig te zien door zijn boeken te lezen.
Tenzij de Chomsky van vandaag niet de zelfde is die schreef: “We zitten in
een tijd van macht van het bedrijfsleven, consoliderende en centraliserende
macht. Aangenomen wordt dat dit goed is, als je progressief bent, als een
Marxistisch-Leninist. Drie belangrijke dingen komen van de zelfde
achtergrond: het fascisme, het bolsjewisme en de tirannie van het
bedrijfsleven. Ze komen allemaal van de zelfde min of meer Hegeliaanse
wortels” (Chomsky, Class Warfare, blz. 23). En laten we niet praten over wat
hij even later schreef over het land dat voortkwam uit de Bolsjevistische
staatsgreep in oktober 1917 die, voor Chomsky, verantwoordelijk was voor het
ontmantelen van de socialistische structuren die in Rusland ontstonden: “Dit
zijn de zelfde brutale communisten, de zelfde brutale Stalinisten van twee
jaar geleden, nu geleid door de witten” en die “de enthousiaste managers van
de markteconomie” zijn. Vandaar zijn pessimisme: “Degenen die proberen
zichzelf te verbinden met volksorganisaties en helpen de bevolking zichzelf
te organiseren, degenen die volksbewegingen op deze manier steunen, zullen
eenvoudigweg niet in staat zijn zulke omstandigheden van geconcentreerde
macht te overleven” (Chomsky, Comprende le pouvoir, blz. 7-11).

Hoe is het mogelijk dat we de zelfde fout kunnen maken als de pro-Chinese
“fellow travelers”, die de zelfde oude blindheid in de voorgaande generatie
hadden gekend – die van de oude Stalinisten die tot zelf-kritiek kwamen –
hoewel hij een kritische getuige van zulke blindheid was? Wat zelfs nog
serieuzer is in Chomsky’s geval is dat deze ervaringen hem niets hebben
geleerd, zelfs nadat hij ze had waargenomen en afgewezen.

Wat betreft Chomsky moeten we ons vragen stellen over het mysterie van het
vreemde samen gaan van de scherpste intelligentie en de meest vergaande
lichtgelovigheid in de zelfde menselijke geest. In het bijzonder omdat hij
in die tijd een van de scherpste critici was van de blindheid van veel van
zijn intellectuele collega’s die naast hem het aroma van de westerse
intellectuelen vormden: de Sartres en andere grootste filosofen, historici,
sociologen, journalisten of universitaire mensen van het hoogste niveau.

Het is inderdaad een mysterie omdat er weinig intellectuelen waren die later
niet hoefden toe te geven fout te zijn geweest en toe te geven dat Chomsky
gelijk had, waarbij werd getoond hoe zulke blindheid hen er toe hadden
gedreven in het verleden die zeer ernstige fout te maken. Hoe kon Chomsky
dit hebben vergeten? Het is ook waar dat de oude Stalinistische blindheid –
duizend keer toegegeven en geanalyseerd in artikelen, interviews en boeken –
niet als les diende voor jonge westerse Maoisten, die 20 jaar later de
zelfde fout herhaalden, met de zelfde arrogantie als hun voorgangers. Het
eerste voor hen was blinde steun aan wat werd gepresenteerd als een
emancipatoire revolutie. In Chomsky zien we het tegenovergestelde: eerst
kwam de afwijzing, de objectieve, rationele analyse, rigoureus kritisch, en
toen de blindheid…

Kortzichtig anti-imperialisme

Het is waar dat Chomsky’s anti Amerikaanse imperialisme nogal onduidelijk
was ten aanzien van de toename van autoritair gedoe van de Sandinisten
tijdens hun machtovername in de jaren ’80 in Nicaragua en de Castro
dictatuur tijdens verschillende decennia. En dit is zo ondanks het feit dat
onder de slachtoffers van de laatstgenoemde velen zijn die hun lot deelden
met de militante pro-Cubaanse anti-imperialisten uit Latijns Amerika.

Zou het kunnen dat dit felle anti-imperialisme, het feit dat in zijn
overtuiging het belangrijkste is het verwerpen van de onrechtvaardigheden in
de VS, evenals de onrechtvaardigheden die door dit land worden veroorzaakt
op een wereldwijde schaal, hem er op zo’n verwarrende wijze toe brengt zijn
positie te bepalen door wat op het Amerikaanse continent gebeurt? Hoewel
Chomsky zichzelf nog steeds beschouwt als “anarchist-libertair”, is het
duidelijk dat voor hem ideologische overwegingen naar de achtergrond moeten
worden geschoven en een soort gradatie moet worden gemaakt tussen
onrechtvaardigheden naar de mate van wereldwijd gevaar door de doelwitten
van zijn kritiek. Het probleem is dat zulk politiek relativisme veel
Marxistisch-Leninisten, demagogen en politici, wier enige zorg de overname
van de macht, de uitvoering van macht en behoud van macht is, in staat stelt
onderdak te vinden in Chomsky’anti-imperialistische argumenten, in plaats
van mensen te helpen zichzelf te organiseren. Het is een serieus probleem,
omdat Chomsky niets doet of zegt om ze te bekritiseren. Integendeel, door
het zo hardnekkig vasthouden aan zo’n immorele vaagheid, en het zichzelf
toestaan te worden gefotografeerd naast de Castros en Chavezes wordt hij een
medeplichtige van de clowneske en autoritaire, dictatoriale afwijkingen van
deze moderne oligarchen, ongeacht hoe vaag zijn bewondering kan zijn.

Helaas is deze hardnekkigheid om vaag te blijven (waarbij wordt gesteld dat
de toegang van deze demagogen tot de macht minder een gevaar is dan de
vernietiging die wordt veroorzaakt door het Yankee imperialisme in de
wereld) niet alleen inefficiënt bij het voorkomen van zulke vernietiging
(deze demagogen blijven zaken doen met de multinationale bedrijven uit de
VS), maar het draagt er ook toe bij dat mensen worden gedemobiliseerd, en
het de taak van degenen die strijden tegen de wereldwijde overheersing door
het Kapitaal en de Staat zelfs nog moeilijker maakt.

Het is mogelijk dat, gegeven zijn leeftijd, Chomsky het niet kan erkennen:
maar het is onmogelijk te denken dat hij zich niet bewust is van de afstand
die hem scheidt van al degenen die zijn argumenten tegen het Yankee rijk
geloven, en die, op hun beurt, heel terughoudend zijn met het afwijzen,
vanwege eigen belang of comfort, van de overheersende wijzen van deze
zogenaamd revolutionaire demagogen.

Octavio Alberola

Over de schrijver: O.A. combineert theorie en activisme. In 1955
organiseerde hij in Mexico in solidariteit met de Cubaanse strijd tegen de
Batista dictatuur, en steunde later de voorbereidingen voor Castro’s landing
op het eiland direct. In 1962 coordineerde hij in Frankrijk Interior
Defense, een geheime groep die was gevormd door de CNT, de FAI en de
Iberische Federatie van Libertaire Jeugd, om de strijd tegen Franco’s
dictatuur te heractiveren, verantwoordelijk gehouden voor sabotage,
aanslagen, het afdrukken van clandestiene propaganda en het helpen van
mensen om het Spaanse fascisme te ontvluchten. Nu werkt hij aan de
herziening van de Delgado en Granado rechtszaak, in de Ondersteunende Groep
voor Onafhankelijke Libertairen en Syndicalisten in Cuba (GALSIC), naast
andere activiteiten. Hij is de schrijver van “El anarquismo espanol y la
accion revolucionaria (1961-1974) en “Miedo a la memoria”.

Noot van degenen die El Libertario publiceren: In ons nummer 51, op
www.nodo50.org/ellibertario, hebben we nog een artikel over dit onderwerp
gepubliceerd: “Chavez y Chomsky. El caudillo y el libertario” door N.
Triffon, in het Spaans vertaald vanuit het Franse origineel, dat werd
gepubliceerd in Le Monde Libertaire, weekblad van de Franse Anarchistische
Federatie, in het nummer van 21 december 2006.

Vertaling: Luis Prat.
----------------------------------
Orig: (en) Venezuela, Anarchist journal El Libertario #57 – Chomsky as
Chavez’s Clown.


More information about the A-infos-nl mailing list