(nl) Vermenging of Verscheidenheid?

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Ma Sep 29 08:16:56 CEST 2008


Het identitaire proces heeft tot gevolg de verdelingen in de bevolking te 
hebben, verdelingen die even absurd zijn als noodlottig*1. Om zijn dynamica te 
begrijpen, moet men het grijpen in zijn band met de crisis die de sociale 
overweging treft ; crisis die het creëert en die hij, in een soort vicieuze 
cirkel, helpt onderhouden. ---- De kritische geest, absoluut noodzakelijk voor 
elke overweging, kan slechts bloeien indien het individu zich op afstand bevind. 
De identificatie van het individu aan een willekeurige gemeenschap en de echte 
fusie die zich dan vaak uitwerkt, zijn een belangrijke hinderpaal.
Zij verhindert om de vereiste afstand te nemen.

Vermenging of Verscheidendheid ?

Het identitaire proces heeft tot gevolg de verdelingen in de bevolking te
hebben, verdelingen die even absurd zijn als noodlottig*1. Om zijn
dynamica te begrijpen, moet men het grijpen in zijn band met de crisis die
de sociale overweging treft ; crisis die het creëert en die hij, in een
soort vicieuze cirkel, helpt onderhouden.

De kritische geest, absoluut noodzakelijk voor elke overweging, kan
slechts bloeien indien het individu zich op afstand bevind. De
identificatie van het individu aan een willekeurige gemeenschap en de
echte fusie die zich dan vaak uitwerkt, zijn een belangrijke hinderpaal.
Zij verhindert om de vereiste afstand te nemen.

Cultuur en verwarring van betekenis

De identiteiten, de gemeenschappen waarvan sprake doen hier op het begrip
„cultuur“ een beroep. laatstgenoemde kan op een grondgebied, een
godsdienst, een persoonlijke stand, of om het even welke andere
bijzonderheid*2 berusten. De polysemie van de term „cultuur“ (dat wil
zeggen de verschillende betekenissen die deze term kan nemen)
vergemakkelijkt de verwarring. Over het algemeen mengen identitairen
handig in hun praatjes de twee grote betekenissen van dit woord*3.

Het recente verschijnen van de heel vage notie,, „culturele pluraliteit“,
vergemakkelijkt dit toetredingsproces tot de identitaire ideologieën, te
meer daar zij ook verchijnt met versies uit het woordenschat van de
“Verlichten " *4, zoals de verdraagzaamheid of de gelijkheid, termen die
in feite daar slechts zijn om automatisch tot „de naleving“ te inspireren
en alsmede de durf tot een willekeurige heroverweging te vermijden

De beschermingswil van de culturen (aan de tweede betekenis van de term),
die het bekende doel van alle identitarisme is, vormt een verschijnsel van
blokkering dat de cultuur (de eerste betkenis van de term) in gevaar zet
als werktuig van discussie om het te verstarren in een pluraliteit van
culten. Het is geen toeval als men opmerkt dat dit verschijnen van het
debat rond de culturen in de sociale beweging samengaat met de zege van de
politieke ideologie en de sociale praktijken is geweest die het
kapitalisme als onoverschrijdbaar beschuwen. Men moet hier opmerken dat de
bewering die het kapitalisme als een onoverschrijdbaar manier van
organisatie en dat hij enig in staat zou zijn om aan de materiële
behoeften van de maatschappij te voldoen absoluut niet opnieuw ter
discussie wordt gesteld wanneer een persoon een identiteit afkomstig van
een erfdeel, in ruime mate mythisch, gemeenschappelijk aan een groep eist.
De twee posities (inwilliging van van het onoverschrijdbaar kapitalisme en
eis van „identitaire roots“) versterken de status-quo.

De tweede heeft ten doel de fierheid in te richten die de frustraties
moeten dragen, van min of meer dramatisch intensiteit , inherent aan een
piramidaal en inégalitaire systeem dat is verre van te bereiken dat hij,
zelfs op economisch niveau rondbazuint.

Dit verband tussen het belang van de ondergane frustraties en de
ontwikkeling van het identitaire gevoel is een constante in elk beheer van
de crisissen van het kapitalisme. Dat men eenvoudigweg aan de vurigheid
van de fans van Engels voetbal van de jaren 70 in de steden met economisch
ramp denkt…

De cultuur van mijn grootmoeder Sinds enkele decennia’s, na het eind van
„dertig roemrijk en in een beweging die zich omstreeks 1990 (die het eind
van het marxisme als theorie van de overschrijding van het kapitalisme
door zichzelf hebben gekend) heeft geaccentueerd, is het “in” om de
culturen te verdedigen. Men vindt gemakkelijk een cultuur om te verdedigen
en zelfs om op te rakelen. Bij talrijke overblijvende militanten van het
marxisme wordt dit „culturialisatie“ als een wijze voorgesteld om zich
tegen een kapitalisme te verzetten dat hun alles schijnt af te nemen,
aangezien hij hun overtuigingen heeft afgenomen.

Deze weerstand voert graag „de cultuur van mijn grootmoeder“ aan, alsof
dit rommel feminisme werkelijk het mogelijk maakte om niet met de anderen
vermengd te worden, die die hun reactionaire mentaliteit te kennen geven
en die hun bed, al lang, in de tradities, overtuigingen en culturen hebben
gedaan. Maar verwijzing „naar mijn grootmoeder“, of,die aan „de dapperheid
van ons volk“ en tenslotte, in alle gevallen „aan ons gemeenschappelijk
erfdeel“of “patrimonium” ( die de cultuur en zijn volk zou baseren), in
het collectieve onbewust, is het resultaat hetzelfde : de cultuur houdt op
met zich op een evolutieve dynamica te bouwen om zich in een cultus in te
richten. Het is trouwens duidelijk aan de cultus van „pater“ (de vader, de
voorvaders) die naar de Latijnse etymologie van de term „”patrimonium”
terugstuurt, en, op dit plan, dat deze „vaders“ grootmoeders zijn
veranderd niets : telkens als de mensheid sacralisatiie van het erfdeel
heeft ondergaan, heeft de stabiliteit van het dominerende systeem zich
versterkt bevonden.

Dat legt de huidige synergie van de macht met vertegenwoordigers van
verschillende vernegingen ter verdediging van de culturele roots en de
faciliteit uit waarmee hij hun kan toekennen om de straatplaten in een
onwaarschijnlijk dialect te verdubbelen, hun subsidies toestaan, en zelfs
de bouw van religieuze gebouwen te financieren. In Frankrijk de
gedeputeerden, van wie meerderheid sarkozyste is(en dus volledig
reactionair) zelfs hebben een wet onlangs aangenomen van erkenning van
regionale talen in het nationale erfdeel. In politiek is „de erkenning“
geen onschuldige term. Het is een praktijk die van de feodaliteit wordt
geërft : die die erkent is aldus zeker daartegenover erkend te worden.

De betoging van de beurs(migranten uit noord-Afrika)

Als men een datum moest aanhalen die deze bocht markeert, dit verlaten van
de sociale kritiek ten voordele van een communautaire plooi, zou men het
kunnen vaststellen op de reacties die de eerste betoging van de beurs
hebben gevolgd (1983). Dit had als slogan de vermenging genomen :
„Frankrijk is als een brommer, om vooruit te gaan heeft het een vermenging
nodig.“ Dit idee, dat een gemeenschap zich per vermenging bouwt, was zeer
rechtvaardig. Het is trouwens daarom dat de elites van alle politieke en
religieuze gehoorzaamheden zich hebben gehaasten om deze beweging van
spontane en volks oorsprong terug te krijgen en om zijn doel te veranderen
: men moest de vermenging laten opgeven ten voordele van „de culturele
pluraliteit“.

Men kan zich zijn eigen regels voor leven niet wijden wanneer sommige die
onveranderlijk zouden zijn. Elke capaciteit van autonomie is een
vernieuwingscapaciteit. Deze capaciteit bevat per definitie de mogelijke
kritiek van de bestaande waarheden. Zij doet op de réflexive cultuur een
beroep, aan de overweging in kwestie. De kritiek betekent dan een keus.
Zij sluit dus de afschaffing van bepaalde praktijken in. Echter dat wordt
moeilijk, onmogelijk zelfs, in een samenleving die een nalevingsgevoel
versterkt voor alles die voorvaderlijk is en die net zoveel blokken vormt
: emotionele blokken (het zien van de vlag laat een traan pinken, de
lofzang geeft koude rillingen,…), blok vooroordelen („moraal“,…),
gestereotypeerde gedragshoudingen (rond de seksualiteit, van de voeding,
van de kleding…).

Wanneer Victor Hugo, getuige van de revolutie die door Pasteur in de
biologie wordt ingevoerd, „de wetenschap gaat vooruit schreef door zich
door te halen“, vatte hij uitstekend het proces créatie-vernieling samen
dat eigen is van de réflexieve culturele beweging en zelfs eigen aan het
leven is. De talen zelf, aan de basis nochtans van de culturele
bewondering, ontsnappen niet aan dit proces. Het is van de vernieling van
het latijn dat de romaanse talen zijn onstaan. Als de traditionalisten van
het tijdperk in hun slag, noch Catalaan, noch het Italiaan, noch de
Roemeen, noch het Frans, noch tal van andere dialecten… zouden ontstaan
zijn …en het Engels zou helemaal verschillend geweest zijn ! De talen dus
zijn afkomstig van de vernieling van degenen die aan ze zijn voorafgegaan
en van de vermenging, in alle tijdperken, met hun buurvrouwen (en soms
zelfs met verre idiomen). Zij zijn niet afkomstig van het conservatisme en
obscurantisme nodig aan de macht. De culturele pluraliteit is apartheid

Dit begrip van culturele uitwisseling, van vermenging dus, wordt aan de
politieke en religieuze belangen tegenovergesteld die het behoud van de
culturen ophemelen. Een culturele uitwisseling veronderstelt dat men een
wijziging, soms wezenlijk aanvaardt, dat men een kritiek aanvaardt, een
inbreng, een nieuwe verlichting. Integendeel beoogt het communautarisme de
bescherming van een cultureel product zoals hij zich op een gegeven moment
heeft verstard. Deze beschermingswil streeft ernaar elke uitwisseling in
de toekomst onmogelijk te maken. „De culturele pluraliteit“ komt in een
naast elkaar plaatsen van gemeenschappen tot uiting. Aangezien dit
communautaire entiteiten in feite het resultaat van het opstappelen van
frustraties-compensaties is die door handig opportunisten,worden geleid,
is er nooit een reële uitwisseling die boven de folklore (muzikaal of
ander)stijgt, en alles gebeurt in de blokkage en vaak in de confrontatie.

Het gevolg is dubbel : enerzijds komt de identitaire verdeling, zoals in
de mooie tijd van de apartheid, tot een praktijk van „de afzonderlijke
ontwikkeling“ (die tot gevolg heeft dat „de burger“ niet gelijk door de
autoriteiten in Vlaanderen als in Wallonïe wordt behandeld), maar ook en
vooral aan het psychologische onvermogen om de dingen te kunnen anders
voorstellen dan zoals zij bestaan. De macht heeft blijk van bevoegdheid
kunnen geven. Namens het eerbiedigen van de culturen, is er niet meer
sprake om af te schaffen , is er slechts sprake om te behouden. Dit
conservatisme idrenkt het heel politiek leven. Elke oppositie moet om in
deze trand gedacht worden.

Verre van dit uitdrukkelijk bevel te integreren dat het systeem ons oplegt
om zich te behouden, kunnen we verzekeren dat het verleden, het erfdeel,
de beroemde cultuur waarin men ons zou willen opsluiten en tenslotte het
kapitalisme en de Staat geen onoverschrijdbaar horizonnen zijn. Ver van
alle conservatisme, we bevestigen, met een van onze metgezellen die de
revolutie van 19 juli 1936 deden : „Wij vrezen voor de ruïnes niet, wij
dragen een nieuwe wereld in onze harten.“

Een militant CNT-AIT van Toulouse

1.- Zie het artikel „Nationaal, regionaal of etnisch, „de identiteiten“
zijn een wapen van de macht“ http://cntaitlille.lautre.net/spip.php
?article51 2.- Aldus, bepaalde doven eisen een specifieke cultuur en gaat
het concept van „dove cultuur“ vooruit.

3. - Onder de veelvoudige betekenissen van het woord, één wijst de
verkregen kennis die het mogelijk maken om de kritische geest te
ontwikkelen, de smaak , het oordeel ; de andere betekenis wijst de vormen
van gedraging aan die in een gegeven gemeenchap zijn verkregen.

4. - Het feit dat de identitaire bewegingen in „de Verlichting“ een van
hun voornaamste vijanden zien, verhinderen ze niet om een deel van het
vwoordeschat te recupereren…


http://www.cntaitlille.lautre.net/spip.php?article67


More information about the A-infos-nl mailing list