(nl) Zuid Afrika, anarchistisch blad Zabalaza #9 - Het gif van het nationalisme [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Zo Sep 21 21:02:15 CEST 2008


Sommige van de mensen die werden aangevallen werden geboren in Zuid Afrika of 
hebben een Zuid Afrikaans paspoort. Zijn ze geen Zuid Afrikanen? Wat maakt 
iemand tot een Zuid Afrikaan? Hoeveel generaties moet men hier hebben gewoond om 
te worden geaccepteerd? Wat voor huidskleur moet men hebben? Als je hier over 
nadenkt wordt het al snel duidelijk dat wie wel of geen Zuid Afrikaan is geen 
wetenschappelijk besluit is. Het gaat over wat mensen denken en willen en dit 
verandert in de loop van de tijd. ---- Wij als anarchisten - en daarom 
internationalisten - zeggen dat niemand illegaal is. We accepteren geen enkele 
soort grens. Voor ons is iedereen alleen mens, niet Zuid Afrikaan, noch 
Zimbabweaan noch van enige andere nationaliteit. Ieder persoon op aarde heeft 
het recht te wonen waar hij of zij wil wonen.

Grenzen zijn slechts een recente creatie om arbeidersklasse mensen in de
wereld verdeeld te houden en om wat opportunisten aan de macht te helpen
omdat ze een heel land achter een idee hebben. Niet alleen grenzen zijn een
recente creatie; dat is het nationalisme ook. We maken slechts een
onderscheid: tussen onderdrukkers en onderdrukten.

Nationalisme is een geloof dat we om een of andere reden bij elkaar horen
alleen omdat we toevallig op een bepaalde plek werden geboren. Het is een
geloof dat probeert miljoenen mensen met elkaar te verbinden, hoewel ze
elkaar niet kennen en mogelijk niets gemeenschappelijk hebben. Iedereen
binnen bepaalde grenzen wordt verondersteld gelijksoortig te zijn en
iedereen buiten de grenzen wordt verondersteld anders te zijn. Dit leidt
noodzakelijkerwijs tot de gedwongen assimilatie van minderheden binnen een
staat, wat betekent het uitwissen van culturele diversiteit en van mensen
die niet worden gezien als "echte Duitsers", "echte Fransen", "echte
Amerikanen"of "echte Zuid Afrikanen". Het leidt noodzakelijkerwijs tot het
uitsluiten van de meerderheid van de wereld en onderdrukt degenen die
bescherming tegen onderdrukking en armoede in eigen land zoeken. Een natie
moet kunstmatig worden geschapen, het is niet natuurlijk, en de mensen
moeten zichzelf zien als een nationale gemeenschap. Het behoren tot een
natie is een geestelijke situatie gebaseerd op gemeenschappelijke mythes en
herinnering, ongeacht of die waar of niet waar zijn.

Het is het nationalisme dat de mythes maakt van Zimbabweanen die onze banen
afpakken of Zuid Afrikaanse vrouwen stelen. Het is het nationalisme dat ons
wil laten geloven dat een arme vrouw die in een krot in Alexandra woont meer
gemeenschappelijk heeft met de rijke zakenman die in een villa in Sandton
woont, simpelweg vanwege het feit dat ze beide Zuid Afrikanen zijn, dan met
een werkloze arbeider die in een krot in Harare woont.

Het nationalisme ontstond pas in recente eeuwen. Het heeft sindsdien tot
honderden oorlogen geleid, tot het fascisme en nazisme. Het heeft miljoenen
mensen vermoord, miljoenen vrouwen verkracht (een nationalistische strategie
die wereldwijd wordt gebruikt om buitenlanders te verdrijven) en niet alleen
degenen met andere nationaliteiten gemarteld, maar ook mensen die tegen het
nationalisme strijden. Het heeft gediscrimineerd tegen immigranten en
nomaden; het heeft racisme, etniciteit en genocide gerechtvaardigd. Het
nationalisme is daarom direct verbonden met het racisme. Het is direct
verbonden met fascisme en genocide.

Het nationalisme is een burgerlijke uitvinding van de heersende klasse om de
loyaliteit van de arbeidersklasse te winnen. De arbeidersklasse heeft een
geschiedenis van internationalisme; vaak moesten heersers, of degenen die
heersers willen zijn, de arbeiders beet nemen in het volgen van het
nationalistische spandoek. Zonder het nationalisme zouden we nu misschien
een systeem zonder kunstmatige grenzen hebben, een systeem dat niet is
gebaseerd op de uitbuiting van de overgrote meerderheid van de mensen door
een kleine nationale elite. We zouden het systeem kunnen hebben waar we voor
strijden: een wereld zonder grenzen en het kapitalisme.

Het nationalisme, het idee dat iedereen binnen kunstmatig getrokken grenzen
hetzelfde is, is absurd. Nog meer absurd is het praten over natie-staten,
een doel waar de meeste staten in de wereld naar streven. Er is geen enkele
staat die bestaat uit slechts een natie, of slechts een cultuur. In iedere
staat zijn er minderheden, of ze nu traditionele minderheden, nomaden of
immigranten zijn. Als zodanig zal het nationalisme altijd de rechten van
bepaalde mensen schenden; het zal altijd mensen buitensluiten die anders
zijn.

Het nationalisme verdeelt mensen op een valse basis. Nationale grenzen
versterken de soevereiniteit van de heersende klassen over arbeiders en arme
mensen - niets meer. De staat en kapitalisten gebruiken de grenzen tegen
ons. Zij zelf kunnen hun geld en goederen over grenzen verschuiven, maar ze
voorkomen dat normale mensen de zelfde vrijheid krijgen. Ze vertellen ons
dat immigranten komen om onze banen af te pakken als op hetzelfde moment
miljoenen banen worden geëxporteerd door onze kapitalistische landgenoten,
naar landen waar ze arbeiders lagere lonen kunnen betalen en waar het
arbeiders niet is toegestaan vakbonden te vormen. Veel dingen dragen bij aan
vermindering van de werkgelegenheid, maar uiteindelijk is het systeem
verantwoordelijk. Het is de oude, platte hebzucht van degenen die land,
bedrijven en de productiemiddelen bezitten wat een groter probleem
veroorzaakt. In plaats van te kijken naar de oorzaak van het probleem worden
mensen geconditioneerd om een zondebok te zoeken. Zogenaamde buitenlanders
zijn een van de zondebokken.

Het is belangrijk er hier op te wijzen dat internationalisten tegen liberale
concepties van een wereld zonder grenzen om vrije handel te vestigen zijn.
We zijn tegen vrije handel omdat het slechts de vrijheid van de rijken om
ons verder uit te buiten betekent, niet gehinderd door statelijke
regelingen. Ons doel is een wereld zonder handel en ruil en geld en privé
bezit, waarin goederen worden geproduceerd en verspreid voor de behoeften
van allen en niet voor winst. Handel gaat altijd over winst en dus over
uitbuiting.

Het nationalisme ontstond in Europa en werd via het kolonialisme naar Afrika
geëxporteerd. Afrikaanse vormen van nationalisme zijn gebaseerd op Europees
kolonialisme, omdat ze koloniale grenzen hebben geerft en voor het bestuur
koloniaal taalgebruik blijven gebruiken. Meestal waren het de beter
opgeleide  en dus ook rijkere mensen in de steden die met nationalistische
bewegingen begonnen. Het nationalisme kan dan ook worden beschouwd als een
stedelijke elite fenomeen.

Terwijl het nationalisme een volk kan helpen af te komen van buitenlandse
overheersing zoals het kolonialisme, is het ook duidelijk dat het kan leiden
tot het uitroeien van bepaalde minderheden binnen een territorium, om een
homogene natie te scheppen. De genocide in Rwanda is slechts een voorbeeld
van vele voorbeelden. In Zuid Afrika speelde het Afrikaner nationalisme een
soortgelijke rol: het was een anti-koloniaal nationalisme dat probeerde
zwarte Zuid Afrikanen uit te roeien. En nu doet de overheersende zwarte
nationalistische ideologie hetzelfde in verhouding tot buitenlanders. Een
groot deel van deze ramp is de erfenis van het kolonialisme en koloniale
ideeen. Het nationalisme is voor de heersende klasse een gemakkelijke manier
geworden om er voor te zorgen dat de onderdrukten zich keren tegen andere
onderdrukte mensen.

Het chauvinistische geweld in Zuid Afrika neemt toe. Dit kan gemakkelijk
worden verklaard met een psychologisch voorbeeld dat waarschijnlijk nogal
universeel is, in de hele wereld bestaat. Gefrustreerd door het werk en van
het worden uitgescholden door zijn baas, gaat de man naar huis en scheldt
zijn vrouw uit vanwege een eenvoudige fout die ze maakte - misschien het
over koken van een pan. De vrouw, gefrustreerd door haar man, schreeuwt naar
het kind omdat ze niet voor het eten haar handen waste. Het meisje,
gefrustreerd doordat haar ouders haar steeds de wet voorschrijven, kan
slechts van haar frustratie af komen door de hond of haar pop te slaan.

Terugkerend naar Zuid Afrika zien we dat gefrustreerde mensen zich keren
tegen degenen die kwetsbaarder zijn, zoals vrouwen in het algemeen, in het
bijzonder lesbische vrouwen, en immigranten. Ze zijn kwetsbaarder en dus
ziet men de macht van zichzelf meer onmiddellijk. De strijd tegen degenen
die echt verantwoordelijk zijn voor onze frustratie, onze bazen en de
regering, wordt gezien als moeilijker te bereiken en is dus niet
onmiddellijk lonend. Echter, op de lange termijn is dit de enige manier om
van onze frustratie af te komen. Ons keren tegen onze zwakkere broeders en
zusters helpt de bazen slechts.
Trotse Zuid Afrikaan
Wat kan worden gezegd van de meeste landen in de wereld geldt ook voor Zuid
Afrika. Geboren uit koloniale belangen en zonder respect voor lokale
situaties werden grenzen kunstmatig aangelegd en verdedigd. Zuid Afrikanen
waren eerst verenigd in hun gemeenschappelijke onderdrukking, die op ras
gebaseerd was. Om te kunnen slagen moest de oppositie tegen deze racistische
heerschappij zich verenigen. Het ANC - die, vanaf het begin, een burgerlijke
of kleinburgerlijke partij was - zocht de loyaliteit van de arbeiders door
middel van het nationalisme, waarbij ze van meer progressieve bewegingen
werden weggehouden. Sinds het einde van de apartheid moest deze
nationalistische eenheid worden gereproduceerd.

Cruciaal hiervoor is de leuze "Trotse Zuid Afrikaan", een leuze waarmee we
gedurende zeven jaar zijn geïndoctrineerd. Trotse Zuid Afrikaan is een leuze
die de nationale elite nodig heeft om te worden gesteund door de
meerderheid, de arbeidersklasse, die eigenlijk meer gemeenschappelijk heeft
met arme Zimbabweanen dan met Zuid Afrikaanse miljonairs. Het is ook een
campagne die wordt gesteund door alle belangrijke Zuid Afrikaanse bedrijven
om mensen aan te zetten Zuid Afrikaans te kopen, naar wordt verondersteld om
banen en economische groei te scheppen. Maar Trotse Zuid Afrikaan betekent
ook dat er reden is om trots te zijn op onze grenzen die kunstmatig zijn
getrokken, dat er reden is trots te zijn op onze gemeenschappelijke
geschiedenis. En het belangrijkste, dat we als Zuid Afrikanen trots moeten
zijn in vergelijking met iets anders, dat we iets beters zijn.

Gegeven dit feit ontstaat een verschrikkelijke vraag: gedroegen Zuid
Afrikanen zich als ‘Trotse Zuid Afrikanen’ als ze buitenlanders aan vielen?
We hopen van niet, maar zulke leuzen leiden zeker tot xenofobie. Meng deze
leuzen met armoede, uitbuiting en uitputting, met angst en verwarring, en
moord zal waarschijnlijk volgen.
Leiders
Nog een druppel vergif wordt toegevoegd aan het mengsel door de cultus van
leiders. Er lijkt onder de meerderheid van de mensen die in Zuid Afrika
woont een diep wantrouwen tegenover zichzelf te zijn. Mensen zoeken steeds
naar leiders en leiderschap; ze wijzen leiders slechts af als ze niet snel
genoeg of sterk genoeg handelen - niet omdat ze ze niet nodig hebben, maar
omdat ze sterkere leiders zoeken. Zoals in de hele geschiedenis kan worden
gezien, vanaf de vroegste geschiedschrijving tot nu, hebben leiders het volk
meestal (zo niet altijd) bedrogen, in het bijzonder arme mensen en
arbeidersklasse mensen. Ze liegen ons voor en misbruiken ons, halen ons met
nationalistische sentimenten over te strijden en te sterven voor een land
dat ons niet steunt, waarvoor slechts wij moeten geven, zelfs als we niet
genoeg hebben. We kunnen niet op leiders vertrouwen. Als we ze blind volgen
zullen we verloren raken, we zullen ze volgen tot op de slagvelden en
sterven voor hun persoonlijke kwesties en winsten. We zullen zelf niets
winnen; onze gezinnen winnen niet aan waardigheid vanwege hun gevallen
zonen, broers en vaders. Ze zijn geen helden, zoals onze leiders ons willen
doen geloven. Ze zijn slachtoffers die zijn verleid tot het blind volgen van
leiders tot oorlog, nadat ze zich niet tegen hen hadden gekeerd.

Het vermoorden van mensen omdat ze anders zijn, omdat de leiders hen
veroordelen, of omdat de nationalistische ideologie van de bazen zegt dat ze
hier niet horen, is op geen enkele manier heroisch en op geen enkele manier
een oplossing voor onze problemen. Ons gevecht is niet tegen Zimbabweanen en
Mozambicanen en Somaliers; het is tegen de kapitalisten, tegen de bazen,
tegen de politici, tegen de leiders. Als wij, de arbeidersklasse, op onszelf
vertrouwen, collectief, en niet op leiders; als we vanaf de basis in plaats
van van bovenaf organiseren; als we handelen op basis van begrip in plaats
van vooroordeel, en op basis van solidariteit in plaats van chauvinistische
haat - dan zullen we in staat zijn van het kapitalisme en de staat af te
komen, van armoede en uitputting, van nationalisme, imperialisme en
kolonialisme; dan zullen we in staat zijn een wereld op te bouwen waarin we
allemaal vrije en gelijke kameraden zijn.
Oorspronkelijk gepubliceerd in "Zabalaza: een blad van Zuid Afrikaans
klassenstrijd anarchisme", nummer negen, online beschikbaar in .pdf versie
op de link hier onder.
http://www.zabalaza.net/pdfs/sapams/zab09.pdf

Orig: (en) Southern Africa, anarchist journal Zabalaza #9 - The poison of
nationalism.


More information about the A-infos-nl mailing list