(nl) Zuid Afrika, anarchistisch blad Zabalaza #9 - Zullen EU troepen de Centraal Afrikaanse cyclus van geweld stopzetten? door Ronan McAoidh [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Vr Sep 19 07:07:00 CEST 2008


De inzet van een militaire macht van de EU in Tsjaad en de Centraal Afrikaanse 
Republiek (CAR) werd breed afgeschilderd als een humanitaire interventie, om 
vluchtelingen en humanitaire arbeiders te beschermen tegen aanvallen door 
milities uit Darfur, maar kunnen we echt verwachten dat ze in het beleid van 
deze landen een positieve rol spelen? ---- Het eerste punt dat we moeten stellen 
is dat de voornaamste invloed achter de inzet van de EUFOR macht Frankrijk was, 
de voormalige koloniale macht in Tsjaad en de CAR, dat nog altijd een actieve 
militaire alliantie met de regeringen van de beide landen heeft. Een kijkje naar 
de geschiedenis van de betrokkenheid van Frankrijk in Afrika zou enig geloof in 
hun inzet voor de mensenrechten verwijderen. Sinds het einde van de koloniale 
heerschappij (zelf een constante parade van onrechtvaardigheid) heeft de Franse 
staat brutale regimes in Tsjaad, CAR, Rwanda en elders in Afrika gesteund, 
staatsgrepen en militaire interventie geregeld, in een poging zeker te stellen 
dat "hun mannen" in Afrika aan de macht blijven.

Op dit moment blijven Franse troepen en de luchtmacht steun bieden aan de
regeringen van Tsjaad en CAR, buiten de EU inzet om. Recentelijk hebben ze
intelligentie en logistieke steun aangeboden aan het leger van Tsjaad,
waarbij zelfs militieleden van de Rechtvaardigheid en Gelijkheid Beweging
werden verplaatst van hun posities in Darfur terug naar Tsjaad om een stad
die werd aangevallen door rebellen uit Tsjaad te verdedigen. Voor Bozize"s
brutale regime in de CAR zijn ze zelfs nog meer actief geweest, door het
bombarderen en bezetten van gebieden van rebellen evenals het leveren van
onvoorwaardelijke politieke steun. Het is daarom nodig de rol van Frankrijk
in de huidige EU inzet te zien als slechts een deel van een lang proces van
het ondersteunen van "hun mannen" in Tsjaad en de CAR, ongeacht de
menselijke kosten van deze regimes.
Wat Frankrijk hiervoor terug krijgt is winst: terwijl Frankrijk deze staten
steunt krijgen Franse bedrijven voor veel contracten de eerste voorkeur; in
2006 leverden Franse bedrijven bijna 20 procent van de importen van Tsjaad,
en 15 procent van de CAR. Verder heeft de CAR grote reserves van uranium die
dienen ter ondersteuning van de nucleaire economie van Frankrijk. In Tsjaad
heeft Frankrijk een strategisch belangrijke basis in Centraal Afrika, met
drie luchthavens, duizend militairen, en een squadron van jachtvliegtuigen
dat klaar staat om te worden ingezet waar ze nodig zijn.
De staat Tsjaad heeft ook steun gehad van de regering van de VS, waarbij het
militaire training kreeg als onderdeel van het "Trans-Sahara Anti-Terrorisme
Initiatief" van de VS, en kreeg het geen straf van het IMF toen het zich
niet hield aan afspraken over de uitgaven. Dit kan samenhangen met de
gemeenschappelijke VS-Maleisische exploitatie van olievelden in het zuiden
van Tsjaad.
Maar als dit allemaal het geval is, waarom hebben de Fransen de EU aangezet
betrokken te raken in plaats van alleen te handelen? De Fransen zijn in het
verleden nogal blij geweest over het gebruik van hun leger om oorlogen in
deze landen uit te vechten, dus wat is er nu anders? Het antwoord ligt in
Frankrijk. De nieuwe Franse president, Sarkozy, heeft vaak gepleit voor het
beeindigen van de langdurige neo-koloniale verhoudingen tussen Frankrijk en
repressieve regimes in Afrika. Tegelijkertijd heeft het belangstelling voor
het ontwikkelen van de EU als een politieke kracht, waarbij het Verdrag van
Lissabon sterk wordt gesteund, evenals een gemeenschappelijk verdrag over
immigratie. Aldus staat de huidige interventie de Franse elite toe tegelijk
de militaire praktijk van de EU te ontwikkelen, terwijl hun bevoorrechte
verhouding met deze regimes wordt gehandhaafd. Niet alleen dit, maar het
sturen van troepen onder een EU vlag in plaats van onder een Franse vlag
levert de interventie respectabiliteit op.
Het is moeilijk te zeggen of we een belangrijke toename van militaire
interventie door de EU in Afrika zullen zien; bepaalde delen van de Europese
elite willen graag dat de EU diens militaire kracht ontwikkelt om
grondstoffen veilig te stellen. Echter, de langzame en tegenstrijdige
ontwikkeling van het Europese project betekent dat de EU volop wordt
gepasseerd door China, in de nieuwe strijd om Afrika. Het is ook de moeite
waard om er aan te herinneren dat de posities van de dictators in Tsjaad en
de CAR helemaal niet zeker zijn; in het verleden heeft Frankrijk er geen
probleem mee gehad de ene tiran te vervangen door de andere tiran, als hun
man moeilijk ging doen. Het is best mogelijk dat de gecombineerde Franse -
en EU troepen rebellen zullen toestaan de regering omver te werpen als ze
het vertrouwen in de huidige regimes verliezen.
In het algemeen kunnen we concluderen dat deze EU missie niet betekent dat
de vrede zal komen naar Tsjaad of naar de Centraal Afrikaanse Republiek. De
oorzaak van de conflicten is niet een afwezigheid van gewapende kracht, als
dit het geval zou zijn zouden deze conflicten al veel jaren geleden zijn
beƫindigd. De oorzaak van deze conflicten ligt dieper; het is geworteld in
de voortgaande armoede en verwaarlozing van het volk, evenals het
opportunisme van zogenaamde sterke mannen, die een kans zien om aan de macht
te komen, en de inkomsten van de grondstoffen voor zichzelf gebruiken.
Westerse bedrijven en hun politieke elites handhaven deze situatie, ondanks
hun "humanitaire" retoriek, ze hebben alleen belang bij het dienen van
zichzelf en zullen alle noodzakelijke middelen gebruiken om hun deel van de
grondstoffen uit deze landen te handhaven. Degenen die echt belang stellen
in vrede en sociale verandering staan voor een werkelijke strijd, tegen de
staat, tegen de milities die naar macht streven, en tegen het westerse
neo-kolonialisme, ongeacht het gezicht dat het heeft.

Orig: (en) Southern Africa, anarchist journal Zabalaza #9 - Will EU troops
stop the Central African cycle of violence? By Ronan McAoidh.


More information about the A-infos-nl mailing list