(nl) Mexico, Oaxaca, De APPO twee jaar verder: Waar nu voor Oaxaca's sociale beweging? Door Scott Campbell [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Zo Sep 7 16:53:05 CEST 2008


Deze herfst in Oaxaca markeert een seizoen van herdenkingen. Marsen voor de 
gevallen APPO leden Jose Jimenez Colmenares en Lorenzo San Pablo Cervantes zijn 
al door de straten van de stad gegaan, waarbij werd gepauzeerd op de plekken 
waar ze in 2006 werden vermoord, en ceremonies bij de kathedraal werden 
gehouden. Nog 24 van zulke processies zullen de komende maanden in Oaxaca 
plaatsvinden. Dat aantal zal slechts groeien aangezien pogingen worden gedaan om 
minimaal acht lijken in verborgen graven te identificeren, die recentelijk zijn 
ontdekt op de belangrijkste begraafplaats in Oaxaca. ---- In wat een periode van 
een leven is voor sociale bewegingen en een moment in een geschiedenis boek, is 
weinig meer dan twee jaar verstreken sinds het volk van Oaxaca uitbarstte in 
spontane maar in de wol geverfde rebellie tegen de barbaarse heerschappij van 
gouverneur Ulises Ruiz Ortiz (URO) en alles dat hij belichaamt.

Slechts dagen nadat URO’s militairen het stadscentrum op 14 juni 2006
bestormden, in een poging om de kampen van stakende onderwijzers te
verwijderen (na hergroepering werd de zocalo opnieuw ingenomen door de
onderwijzers en degenen die hen ondersteunden), werd de Volksvergadering van
het Volk van Oaxaca (APPO) gevormd.

In de kern was de APPO een consensus gedreven, horizontale groep geworteld
in de eeuwenoude inheemse praktijk van vergaderingen. David Venegas,
deelnemer van de APPO en lid van de anarchistische groep VOCAL, schreef
recentelijk in het dagblad Noticias uit Oaxaca dat “de Volksvergadering van
het Volk van Oaxaca natuurlijk tegen macht is, aangezien horizontalisme,
respect voor consensus en respectvolle dialoog de fundamentele principes van
de vergadering zijn”. [1] Gedurende meer dan vijf maanden controleerde de
APPO de stad Oaxaca en een groot deel van de deelstaat Oaxaca. Niet totdat
Vicente Fox, in een van zijn laatste daden als president, paramilitaire
federale politie naar Oaxaca stuurde, herwon URO op 25 november de
“controle”. Het zou nauwkeuriger zijn te zeggen dat de APPO de fysieke
controle verloor. Veel is geschreven en verteld over deze “dagen van
vrijheid”, zoals een vriend ze noemde, zodat het onnodig is het hier te
noemen. Voor een alomvattend verhaal beveel ik ‘The People Decide: Oaxaca’s
Popular Assembly’ van Nancy Davies aan, dat beschikbaar is bij
NarcoNews.com.

Wat is er twee jaar later in Oaxaca van over? Is de APPO teruggebracht tot
een herdenking mechanisme om diens gevallen leden te herdenken? Klopt het,
zoals URO blijft stellen, dat hier “niets gebeurt”? Of zien we een beweging
in de pop, die zich herstelt om later net zo levendig, maar nog slimmer te
ontstaan dan eerder?

Zeker, er zijn tegenstrijdige berichten en wat zal gebeuren ligt niet van
tevoren vast. Een bleek beeld kan gemakkelijk worden geschilderd. Voor
beginners: de APPO bestaat niet langer, in termen van een vergadering die
bijeen komt, collectieve besluiten neemt, en actie onderneemt. Echter, veel
organisaties die deel uitmaakten van de APPO gebruiken nog steeds die naam
als ze berichten over hun acties en communiquees uitgeven, die ironisch
genoeg – of tragisch genoeg – vaak andere organisaties die APPO leden waren
bekritiseren en die ook het APPO label gebruiken. Het is duidelijk dat dit
op zijn best verwarring veroorzaakt, en op zijn slechtst neerslachtigheid en
disillusie.

Er zijn hier geen duidelijke scheidingen, maar het conflict kan gemakkelijk
worden opgedeeld in twee algemene kampen. Degenen die er voor hebben gekozen
de politieke en sociale lap van de APPO te gebruiken om om te gaan met het
huidige politieke systeem en proberen er zo veel mogelijk uit te halen, en
degenen die iedere verhouding met het systeem dat in 2006 hun kameraden
vermoordde en liet verdwijnen verwerpen. Dit heeft, zoals Kiado Cruz,
redacteur van OaxacaLibre.org schreef, “een algemene verlamming” binnen de
sociale beweging veroorzaakt en in de huidige formulering is er geen hoop op
vooruitgang. Deze situatie heeft geleid tot een afname van activiteiten van
sociale mobilisatie onder de vlag van de APPO, en tot verdere tegenslagen
voor de nu niet bestaande entiteit, deze ruzies tussen de twee kampen vinden
vaak in het openbaar plaats.

Een voorbeeld van de wederzijdse vijandschap vond plaats tijdens een mars op
10 augustus, waarbij de moord op Jose Jimenez Colmenares werd herdacht.
Terwijl de processie stopte op de plek waar Jimenez stierf, beschilderden
anarcho-punkers de muren van het gebouw waar vandaan Jimenez werd
neergeschoten met verf. Enkele van de leuzen bevatten kritiek op Zenen
Bravo. “Onze gevallenen passen niet in stembussen. Begrijp dat, Zenen!”,
schreeuwden de muren. Bravo is nu een vertegenwoordiger van de staat in
Oaxaca, een voormalig bestuurslid van de APPO, en een organisator van het
Revolutionair Volksfront (FPR), een
marxistische-leninistische-stalinistische groep. Hij werd gekozen in 2007,
zijn besluit om te kiezen voor de gezamenlijke plaats van de PRD-PT
Convergentie (“centrum-linkse” politieke partijen) betekende een harde klap
voor de integriteit van de APPO, dat als algemene regel had dat het
betrokkenheid met politieke partijen en electoraal beleid afwees. Later in
de mars werd German Mendoza Nube, een andere leider van de FPR, toen hij een
toespraak hield onderbroken met de leuze “Verrader”. FPR leden vielen
degenen die de leuze gebruikten aan – dat waren de anarcho-punkers, leden
van de anarchistische groep VOCAL en anderen – en bijna brak een intra-APPO
straatgevecht uit.

De volgende dag werd de ruzie vermeld in de media en overdreef de
“officiële” APPO website, beheerd door een FPR lid, het incident en
bekritiseerde VOCAL. De volgende week vond een mars plaats voor Lorenzo San
Pablo, een ander vermoord APPO lid, georganiseerd door VOCAL, en de
“officiële” APPO website vond het niet de moeite waard om het te vermelden.

Terwijl deze ruzie voortduurt op straat en op het internet, zetten de
machtshongerige leden van APPO hun dans met hun voormalige onderdrukkers, nu
collega’s, voort, terwijl degenen die er naar streven trouw te blijven aan
de oorspronkelijke doelen van de APPO voorstellen iets nieuws op te bouwen.
Het is deze fase van consolidatie, overleg, en heropbouw waarvan velen
geloven dat het de belofte van een succesvolle sociale beweging bevat.

In recente weken hebben veel initiatieven plaatsgevonden die dit nieuwe
traject vertonen.

*Een burger forum van vijf dagen werd begin augustus gehouden in de rijke
buurt Reforma. Het werd geïnspireerd door de succesvolle poging van de
gemeenschap om de bouw van een Chedraui winkel (een Wal-Mart achtige zaak)
tegen te houden, nadat het bedrijf om 4 uur 200 bomen kapte in een park,
waar ze hoopten hun winkel te bouwen. Het forum legde niet alleen de nadruk
op wat te doen met de lege plek, maar ook op “participatieve democratie, wat
voor soort stad willen we” [3], en de problemen waar iedere buurt mee zit en
welke acties, onafhankelijk van politieke partijen en de regering,
collectief kunnen worden ondernomen om om te gaan met deze problemen.

*Nu is een “blote voeten onderzoekers” seminar bezig dat is georganiseerd
door VOCAL en het alternatieve onderwijs project Universidad de la Tierra
(Unitierra). Dit gratis en open project komt gedurende enkele maanden iedere
twee weken gedurende vijf uur bijeen om onder andere “een systematische
reflectie van de economische, sociale en politieke situatie in Oaxaca, met
een nationaal en internationaal perspectief, met een nadruk op autonome
sociale bewegingen; dat wil zeggen degenen die strijden vanaf de basis om de
maatschappij te veranderen zonder de macht over te nemen“ [4] te ondernemen.

*Het meest recentelijk werd de Eerste Vergadering van de Gemeenschap en
Vrije/Piraten Radio Stations gehouden in Zaachila, Oaxaca, eind augustus.
Daar schiepen de deelnemers een permanente vergadering voor de bevordering
en verdediging van de radio stations van de gemeenschap en inheemse groepen,
een van de belangrijkste instrumenten van de sociale beweging en die
voortdurend wordt aangevallen door de staat [5].

*In een recent interview met Noticias zei Gustavo Esteva, president van het
bestuur van Unitierra en langdurig academicus gespecialiseerd in sociale
bewegingen “Zonder twijfel” … in zijn 50 jaar van observeren van de sociale
situatie in Oaxaca “heb ik nooit zo’n beweging van onderop gezien”, waar de
regering zich zorgen over zou moeten maken… Hij verklaarde dat deze sociale
beweging “voor de media onzichtbaar is omdat er niets spectaculairs aan is;
het wordt niet bepaald door marsen, maar het voortzetten van initiatieven
voor het opwekken van een nieuwe sociale situatie” [6].

Toen hij het over deze nieuwe beweging had noemde Kiado Cruz het
“communalocracy”. “Het is belangrijk te reflecteren over onze acties als
onze beweging iets is voorbij ideologieën of als we echt een beweging willen
zijn die een gezicht en een hart heeft, waarvan we intuïtief weten dat het
gebaseerd is op de diepten van onze manier van denken, voelen en optreden,
die we erfden van onze voorouders… Met deze intuitie kunnen we er onder
elkaar zeker van zijn dat we de opbouwende middelen van actie kunnen
bepalen” [7].

Wat uit deze fora, seminars en vergaderingen voortkomt moeten we afwachten.
Echter, het is duidelijk dat hoewel de APPO gebroken mag zijn – net zo veel
door interne afsplitsingen als door repressie door de regering – de wil van
het volk om de strijd voort te zetten is gebleven. De nadruk op
rechtstreeks, direct, horizontaal organiseren van de gemeenschap, en de
verwerping van interactie met – of vertrouwen op – politieke partijen, de
regering en hiërarchische organisaties, bevat een grote belofte. Het stelt
zeker dat wat ontstaat een beweging zal zijn die echt van het volk van
Oaxaca is. Een beweging wiens richting, acties en overwinningen tot het volk
zullen behoren.

En zoals David Venegas schrijft “Macht, dat net zo goed de wonden op diens
lichaam door de opstandige acties van het volk in 2006 likt, en hoewel het
zichzelf afschildert en bewondert met woorden over sociale vrede, verzoening
en ontwikkeling op diens afschrikwekkende lichaam, zal het niet in staat
zijn zichzelf te genezen van diens diepste wond die in 2006 door het volk is
veroorzaakt, de wond geschapen aan de bron van diens kracht door het
bewustzijn dat door ons volk is gewonnen over de onhoudbare situatie en van
de behoefte om te blijven strijden om ware rechtvaardigheid, vrijheid,
waardigheid en vrede te verkrijgen. Het is deze dodelijke wond die in het
hart van de macht blijft en waarvan het nooit zal genezen” [8].

Scott Campbell is een anarchistische organisator uit de SF Bay Area die nu
in Oaxaca woont. Alle citaten werden door hem uit het Spaans vertaald. Hij
stelt observaties en vertalingen van aan Oaxaca gerelateerd materiaal op
voor http://angrywhitekid.blogs.com/weblog.

1.Venegas, David. “El Equilibrio del poder.” Noticias – Voz e Imagen de
Oaxaca. 13/8/08. http://vocal.lahaine.org/articulo.php?p=179&more=1&c=1.
Noticias publiceerde de Op-Ed niet online.
2.Cruz, Kiado. “Dar vuelta a la esquina.” Oaxacalibre.org. 24/8/08.
http://oaxacalibre.org/oaxlibre/index.php?option=com_content&task=view&id=20
82&Itemid=29.
3.http://www.kaosenlared.net/noticia/oaxaca-ciudad-de-ciudadanos
4.http://www.kaosenlared.net/noticia/diplomado-investigadores-descalzos
5.http://oaxacalibre.org/oaxlibre/index.php?option=com_content&task=view&id=
2096&Itemid=1.
6.Matias, Pedro. “Incompetentes juegan con fuego”: Gustavo Esteva. Noticias
– Voz e Imagen de Oaxaca. 3/8/08.
http://www.noticias-oax.com.mx/index.php?option=com_content&task=view&id=209
6&Itemid=31.
7.Zie Cruz, Kiado boven.
8.Zie Venegas, David boven.
-----------------------------
Orig: (en) Mexico, Oaxaca, The APPO two years on: Where now for Oaxaca’s
social movement? By Scott Campbell.


More information about the A-infos-nl mailing list