(nl) Van EISEN naar UTOPIE

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Do Sep 4 16:33:39 CEST 2008


De directe eisen, dat wil zeggen degenen die de verbetering van de individuele 
levensomstandigheden of bepaalde sociale lagen beogen, en dat in het 
kapitalistische kader, lijken soms tegenstrijdig met het idee van revolutie. De 
eerste tegenstrijdigheid : met de Staat en de werkgevers voor betere condities 
onderhandelen, bestaat erin om over het exploitatieniveau te onderhandelen.Dat 
neemt niet deel om de oorzaak van het paar onderdrukking- gebruik te 
vernietigen, dat wil zeggen het paar Staat-werkgevers. Zijn exploitatieniveau 
onderhandelen is zichzelf de bourgeoisie machtigen om uit te buiten. Het is zijn 
onderdrukker rechtvaardigen om met hem te onderhandelen over de vorm en het 
niveau van zijn onderdrukking.

De tweede tegenstrijdigheid : de directe eisen zijn te integreren door het
kapitalisme. Door in de logica van het kapitalisme te treden en dus de
mogelijkheden die het met een beetje zogenaamd - realisme en pragmatisme
biedt. men de eisen zeer snel zal kunnen terugbrengen tot een aanvaardbaar
en dus een -realistisch en pragmatisch niveau. - wij zulen ons niet
gedragen als extremisten démagogen !!! houden niet op om ons de goede
achtenswaardige en verantwoordelijke vakbondslieden te herhalen. Het
realisme en het pragmatisme (Waar hebben we geen afstand van genomen en
hoe ze erin slaagden om ons deze twee schijnheilige woorden te laten
aanvaarden) moeten hun werken doen, de mogelijke eisen binnen de
verplichtingen van de kapitalistische economie behouden. De loonkosten
namelijk te beperken opdat de productie concurrerend is op de markt, een
begrotingsevenwicht handhaven teneinde de fiscale druk te verminderen, de
betalingsbalans in het oog te houden, enz

De derde tegenstrijdigheid : de directe eisen kunnen het kapitalisme en
zijn bourgeoisie redden wanneer de strijd dynamiek in een kritieke fase
komt. Immers zal de opwinding de werkgevers en de Staat verplichten om
munt los te laten. Deze staat gelijk aan aankopen te doen dus om de
koopkracht van de huishoudens te verhogen. De uitgaven van de huishoudens
zullen de groei stimuleren die gedurende een aan twee jaar de indruk zal
wekken van een verbetering van de economie.

De bevrediging van bepaalde eisen, aangezien de Staat en de werkgevers de
strijdende mensen kunnen tevreden stellen , zal de sociale vrede
terugbrengen en het kapitalisme politiek redden. Door enkele kruimels aan
de mensen in strijd los te laten, hoopt de bourgeoisie het essentieel te
redden, wetend dat zij beetje bij beetje zal kunnen hernemen wat zij zal
losgelaten hebben.

Het mooiste recente voorbeeld, is Mei 1968 waar de werkgevers en de Staat,
die door de bedienden van de reformistische vakbeweging worden afgelost,
zich hebben gehaast om de actie en de rechtstreekse democratie stop te
zetten, de algemene staking, de politieke crisis die het kapitalisme,
bedreigden door nooit geëvenaarde voordelen toe te staan, beroemd zijn-de
Overeenkomsten van Grenelle. Overeenkomsten die tot nu toe als -huid van
verdriet zijn verminderd, want door de teruggekomen rust kan de
bourgeoisie zijn zaken hernemen. Een beetje inflatie, stijging van de
belastingen, van de productiviteit (Ritme, uren, automatisering, nieuwe
organisaties van de productie). Loonbeperkingen zullen de volgende jaren
(lonen, sociale uitkeringen, pensioenen, enz) de verkregen voordelen
besnoeien. Profiterend van de rust en de passiviteit, zullen de werkgevers
zijn ondernemingen van de revolutionaire militanten zuiveren en zullen ze
de invloed van de reformistische vakbeweging die-meer realistische en
-meer consensuele zijn versterken.

Nochtans moeten wij handelen met de dynamica van de directe eisen.ze
verdedigen en opnemen De revendicative strijd kan evolutief zijn. Men
start op revendicatieve wijze maar men weet niet waar dat zal slagen. Dat
begint en kan aldus evolueren :

Wij zijn in een futloze situatie, weinig strijden, de ervaring en de
geschiedenis van de arbeidersbeweging worden niet meer overgebracht naar
talrijke werknemers. Politiek onderhouden de partijen en de vakbonden
slechts wantrouwen. Men gelooft niet in een diepgaand wijziging, het is
niet in het bewustzijn van elk om een andere veronderstellingen te hebben
dan het huidig maatschappij model . De toegelaten gedragsnorm die wordt
verdedigd is die van de dominerende klasse : het individualisme is de
regel, is gekenmerkt bij désyndicalisatie, dépolitisatie en een sociale
consensus.

Maar de onderdrukking onder al zijn vormen wint terrein. De moeilijkheden
stapelen zich op, de mogelijkheden om zijn slag te doen verdwijnen, zoals
deze om hogere niveaus op de maatschappelijke ladder te bereiken. De
strijd voor het voortbestaan veralgemeent zich, het
onrechtvaardigheidsgevoel groeit. Meer dan genoeg, heeft men de keus niet
meer, men moet strijden !

Het psychologische mechanisme dat van de passiviteit tot het activisme
leidt brengt zich op gang. Aangezien wij in een nog realistische fase
zijn, oorzaak van dépolitisatie, eisen de mensen aan het bestaandsysteem
de bevrediging van hun eisen, deze eisen zijn zelf, per realisme, weinig
belangrijk, tenminste in het begin.

De revendicative fase brengt zich op gang. Voor zover er successen zijn,
hier en daar, geregistreerd, anderen eisen dezelfde voordelen, individueel
of collectief, andere strijden beginnen, andere successen spelen op de
ontwikkeling van deze strijden, weldra blijken deze voort te woekeren, het
is de veralgemeningsfase. Gedurende deze fase zullen de revendicatives
strijden voor een dilemma geplaatst worden :

- ofwel gaat elk conflict zijn eigen kant uit, op zijn eigen
doelstellingen af, en ten opzichte van een catégorielle of
corporatistische verweer, hetgeen vaak terugkomt om andere categorieën of
corporaties te bestrijden, en ten slotte, om zijn belangen van klasse te
bestrijden, hetgeen de macht goed uitkomt

- ofwel de situatie maakt dat de mensen in strijd, de structuren van
strijd zich kruisen, zich ontmoeten, om te bespreken en zelfs om zich te
verzetten en de eisen botsen. Dan als de situatie rijp is zowel op sociaal
niveau als op het niveau van de politieke rijpheid,kan de eenheid zich
zijn weg banen want eenheid is een levensnoodzaak voor de dynamica van de
strijden.

Blijft om deze eenheid en eenheidsinhoud of verenigend eenheid te uiten .
Het is aan elke organisatie om met een steun of een verwerpen van deze
inhoudelijke eisen te stemmen. Maar naar mijn mening, is de inhoudelijke
eenheid van de strijden slechts mogelijk met het oog op een eis die geldig
is voor iedereen, sociale gelijkheid of neigend naar de gelijkheid,
verwerpend alles die slechts geldig is voor een enkel professionele
categorie . Dit is een voorbeeld waarvoor een anarcho-syndicalist moet
staan.

Ik duid er ook eveneens op dat, voor ons, de eenheid geen uniformiteit wil
zeggen. Wij verdedigen het principe van de eenheid in de verscheidenheid
(verscheidenheid van de praktijken van strijden. uitgevoerde acties,
analyses bijvoorbeeld…). Belangrijk, is de eenheid aan de basis van de
werknemers, de werklozen en de studenten, in eigen beheer en gecoördineerd
comités van strijden of staking, op eveneens verenigende eisen.

De verenigingsfase, als zij noodzakelijk is, wijzigt diepgaand de situatie
en de waarneming van de dingen. Immers betekent dat dat het elk voor
zichzelf, catégorieel, het corporatisme overtroffen worden aangezien het
er tenslotte om gaat zich te verenigen.

Deze eis vereist en leidt bijvoorbeeld naar dat de collectieven van
werklozen zich niet meer ertoe beperken om enkel voor hen voordelen te
eisen, maar voor alle werklozen voor nieuwe rechten, voor de werknemers
idem, voor de studenten idem. Men strijdt niet meer voor het recht op
huisvesting in dit of dat stad maar voor het recht op huisvesting voor
iedereen, eist men de inschrijvingskosteloosheid in deze faculteit niet
meer, maar voor alle faculteiten. Men eist geen betere loonvoorwaarden
meer in deze fabriek of sector van activiteit maar voor alle werknemers :
men strijdt op nationaal niveau voor nationale overeenkomsten.

Dit eenheidsbeleid moet de bouw van een front van gemeenschappelijke
strijden brengen naar de werklozen, studenten, loontrekkend. De vereniging
wijzigt eveneens de inhoudelijke eisen : kleine krachtverhoudingen, kleine
eisen, grote krachtverhoudingen, grote eisen. De eisen worden
belangrijker, algemener en veeleisender. Hun kracht ontdekkend en middelen
die de eenheid geeft, vergroten de strijden zich en radicaliseren zich. De
strijd wordt algemeen en zijn technieken vermenigvuldigen zich ; gaande
van staking naar de bezitting van fabrieken, van faculteiten, van de
administratie via allerlei manifestaties tot de burgerlijke
ongehoorzaamheid enz

Dit bereikt het heel sociaal systeem, de situatie wordt kritisch en kan in
een andere problematiek kantelen. De mensen in strijd beginnen te
kritiseren, te verwerpen en zich te keren tegen de bourgeoisie, zijn geld,
het systeem aan te vallen dat dit geld en hun onderdrukking toelaat. De
oorzaak van de ongelijkheden worden aan het kapitalisme en de Staat
toegeschreven. De wetten en de instanties van laatstgenoemde, de
rechtbanken, het Parlement, de regering, de politie, het leger, de
politieke personen, enz… worden als borgen van het systeem geduid en als
zodanig geïnformeerd.

De fase van politisering waarin wij ingaan bereidt andere gevechten voor.
De bourgeoisie weet het en is geneigd om de situatie te laten rotten maar
dat dreigt om gevaarlijk te worden. Men moet nog het spel spelen door op
eisen toe te geven in de hoop de rust terug te brengen want de breuk is
nog niet verbruikt, wij zijn nog in een eisen logica (zie hierboven). De
reformistische vakbonden snellen aan de tafels van onderhandelingen toe,
gewild door de regering en de werkgevers om met hen de antwoorden op deze
eisen te bestuderen. Ofwel krijgen de mensen in strijd tevredenheid en
komt de rust terug, ofwel zet het klem, er is geen overeenkomst en de
wanorde gaat door. De situatie wordt voor- revolutionair, de mensen die
strijden vallen de regering aan, de Staat, de partijen, de reformistische
vakbonden. De morele waarden, de ethiek van de bourgeoisie worden betwist,
een tegen ideologie blijkt : de solidariteit, anti-étatisme, men zoekt om
anders en iets anders te zijn , verschillende betekenissen van het bestaan
en de sociale betrekkingen enz

De ideologische fase is vooruitgegaan. In geval van mislukking van de
onderhandelingen, bereiden en weven de allianties zich voor. De
bourgeoisie zal proberen om blok te doen en zal het doen met de
werkgevers, de partijen van de rechterkant, de hoge leiders van de
besturen en de lichamen van de Staat. De bourgeoisie beveelt de algemene
mobilisatie van alles die het kan ondersteunen. Blijft om de posities van
de partijtop van liiinks en de bureaucraten van de traditionele
vakbondsapparaten betrokken bij deze strijden goed in te schatten. In het
algemene , zal de politico-syndicalistische liiinkerkant mondeling een
hoger bod doen, zal betere hervormingen, de bevredeging van de eisen
vereisen. Dat alles om de mensen in strijd te laten geloven dat zij hun
eisen ondersteunen, dat zij hun belangen vertegenwoordigen. Als de massa
zich laat duperen , zullen de réformisten hun invloed gebruiken om de
strijd de weg van institutionele légaliliteit en door bijvoorbeeld, het
idee van een regering van nationale unie, of openbaar saluut te
oriënteren, soort -volksfront voor te stellen. Regering van wie het doel,
dank zij enkele réformen, zal zijn enkele kruimels en andere mini
voordelen te delen aan de mensen in strijd in de hoop dat deze concessies
en belofte van toekomstige wetten, geacht hun gehele bevrediging te
brengen door de wettelijke middelen, de rust zullen terugbrengen.

Gelijktijdig zal deze linkerkant proberen om de strijd te beperken tot de
materiële en directe eisen en zal proberen de mensen in strijd te
verdelen. Via de vakbonden zal zij van haar invloed gebruik maken om de
verbindingen tussen werknemers, studenten, werklozen te saboteren, enz….
Door het blokkeren alle solidariteitsacties , de doelstellingen van strijd
beperken tot de ondernemingen, die revolutionaire avonturisme aangeven.
Rest nog aan de mensen in strijd om hun actie te stoppen en op te bergen
en de wonderen van deze volksregering afwachten die, door de strijden die
zich ontbinden, rustig zijn verplichtingen zal kunnen verraden .

Want de politico-syndicalistische linkerkant heeft niet ten doel het
kapitalisme en zijn ongelijkheden omver te werpen. Deze linkerkant is
slechts een component van de bourgeoisie dat parlementairen,
vakbondspartijbestuurders, het hoog van openbare instanties., al degenen
die zich lid van een kleine en gemiddelde bourgeoisie kunnen erkennen
omvat . Zijn gevestigd belangen hangen dus van het kapitalistische kader
af, een libertaire sociale revolutie zou voordelen en bevoegdheden aan de
leden van deze klasse afnemen. In laatste beroep zal zij elk revolutionair
gedrang bestrijden en zal zich aan de conservatieve krachten verbinden.
Als de linkerkant niet voldoende is om de strijden in de handhaving van de
orde te kanaliseren, zal de bourgeoisie zich altijd in het dictatoriale
avontuur met of zonder de wettelijke zegening van het Parlement kunnen
storten. De ideologische fase die, indien mogelijk en met kennis van
zaken, zijn loopgraven heeft gedaan, is de tijd gunstig om de concrete
middelen van een andere samenleving (en dus van een andere cultuur) op te
stellen bekwaam om aan de nieuwe materiële en ethische eisen te voldoen.
Het invoeren van deze andere samenleving zou de utopische fase genoemd
kunnen worden.

Natuurlijk kan dit proces slagen ofwel kapseizen, maar niets maakt het
mogelijk om zijn afloop van tevoren te voorzien.

Het is duidelijk dat deze redenering per fases daar slechts is om mijn
visie van de dingen te verduidelijken. In de werkelijkheid, voegen de
verschillende fases zich, overlappen zich elkaar, dringen in elkaar door.
Elke fase bevat in zichzelf reeds een deel van de elementen dat het kan
brengen op het niveau van hogere ontwikkeling.

De strijd kent weliswaar vooruitgangen maar ook teruggangen. De algemene
stakingen kunnen zich opvolgen ofwel de plaats laten aan een uiterst
verwarde en hardnekkige beweging die het bestoken op een grote schaal
uitoefent.

De hypothesen zijn natuurlijk veelvoudig. De werkelijkheid, de concrete
voorwaarden van de klassenstrijd zullen ons klaarheid schenken op de te
houden houding. . LEVE DE ALGEMENE STAKING,LEVE DE UTOPISCHE FASE

Aldus zien wij goed dat in het begin de revendicative logica niet voor of
tegen het kapitalisme is, zij zouden zelfs eerder verband houden met het
bestaande kader. Maar de revendicative logica, door te evolueren, kan op
een belangrijke sociale crisis uitlopen.

Het andere aspect van de directe eisen is de weigering te wachten op
komende mooie dagen , de grote avonden, de weigering van de beloftes van
paradijzen van alle soorten, de weigering van wachtwoorden van het soort
-zijt wijs en geduldig, morgen zal het beter zijn. Dit sociale stoïcisme
bestaat ten slotte daarin om het sociale kader te willen handhaven.

De directe eis wijzigt de materiële basis van de samenleving en de
personen en dus hun ideeën en verwijzingen. Want ik ben éen van degenen
die geloven dat de materiële basis van de samenleving, collectieven en
personen in hun waarnemingen en beeldvorming van de dingen speelt. Ik
geloof niet dat de grote ellende opstand en groot revolutionair bewustzijn
betekent. Uitgaande van het adagium -hongerige buik heeft geen oren,ben
ik overtuigd dat de grote ellende geen plaats aan diepe analyses laat ,
want deze maakt te zwak, te behoeftig, dwingt te veel om het voortbestaan.
Er is een zekere graad van materieel comfort nodig om zich over iets
anders zorgen te maken dan dat van de dagelijk voedingskom .

Bijvoorbeeld, is het gemakkelijk om vast te stellen dat noodzaak om te
produceren tijdens de twee laatste oorlogen, een aantal vrouwen hun haard
verlieten, die aldus de domheid van de werkgeversideologie ontdekten, die
van de man de loontrekker en het enige financiële bron van de familie
maakte. Zij ontdekten, dat zij gelijksoortige dingen konden doen : de
onderneming, het salariat, en vooral de vrijheid om niet aan hun heer van
echtgenoot onderworpen te worden. Ten gevolge van de groei, zal de
féminisatie van de arbeidskrachten sneller gaan en de vrouwen een zekere
economische autonomie en meer onafhankelijkheid brengen. Feministische
ideeën hadden zich enkel nog te verspreiden vandaar volgde vergevorderden
ideologische en culturele wijzigingen.

Het gezondheidscomfort heeft het idee van hygiëne gewijzigd en de
lichamelijke waarneming, het geneeskundige comfort, hem, heeft de visie op
de gezondheidzorg en de rol van de geneeskundige bescherming
geaccentueerd, van zijn ethiek.

De arbeidstijdverkorting en de relatieve vermindering van de
moeilijkheidsgraad doen ons nadenken over de vrije tijd,, het plezier.
Probeert vandaag maar uit te leggen dat wij daar slechts zouden zijn om te
produceren en dat vrije tijd zondig is, ik laat u het resultaat raden.

Dat dit zich op individueel niveau of dat van de sociale lagen van een
samenleving afspeelt, is de materiële situatie direct van invloed op hun
ideeën, hun waarnemingen, hun verbeeldingen. Men denkt niet en men plant
dezelfde ideeën niet in het stenenn het brons of de computer tijdperk,.
Men heeft hetzelfde beeld van de armoede niet in Westen als in Afrika,
houdt het oordeel in deze kwestie noodzakelijkerwijs verband met de
economische contexten van de landen.

Blijft ons te bepalen wat moet verdedigd, verworpen of gewijzigd worden op
materieel en ideologisch niveau. Willen verwerpen, zich afkeren, en zelfs
directe eisen weigeren en daarbij zelfs de basis van het materiële leven
van de werknemers en onderdrukten weigeren te beïnvloeden is zowel
misdadig, bedrieglijk als gevaarlijk.

Misdadiger omdat het ontkennen van het recht van het leven van de meest
onderdrukten te beteren door te weigeren het evolutieve verhoudingen van
de revendicatives strijden in het bewustzijn te voeren. De ideologisch
materieel-concept situationeel verhoudingen ontkennen lijkt me te ambigu
voor een syndicalist.

Bedrieglijk omdat een revolutionaire organisatie die elk revendicatif
aspect zou verwerpen zou geen enkel effect hebben in de sociale
klassestrijden en derhalve tot niets zou dienen want de massa's zouden van
de diensten van zo'n organisatie voorbijgaan door hun revendicative
strijden niettemin voort te zetten.

Gevaarlijk omdat een dergelijke organisatie door degenen zelfs zou
aangevallen worden die zij wilde verdedigen, erger nog, zij zou een
feitelijk alliantie met contra-revolutionairen door haar non-engagement
vormen.

Wij zien goed de noodzaak van de revendicative strijd, met zijn vallen,
zijn gevaren, maar ook met zijn positieve vooruitzichten. Enkel de eisen
die zich van onze tactische en theoretische principes verwijderen moeten
bevochten worden. Alles wat tot de verbetering van de algemene
levensomstandigheden bijdraagt, op economisch, psychologisch, lichamelijk
niveau enz… moet ondernomen worden. Alles wat ernaar streeft het
exploitatieniveau te verminderen, zelfs als hij het niet afschaft, moet
voortgezet zijn. Alles wat een samenleving toelaat die in sociale klassen
wordt verdeeld, moet bevochten worden.

Een andere constatering kan noodzakelijk zijn als de revendicatieve strijd
min of meer onze logica van fases door accumulatie van experimenten volgt
(ik ben overtuigd dat het door ervaring en behoeften zijn die de sociale
tactieken en de sociale doctrines ontstaan). Het is niet voldoende om als
mens in dit of dat situatie te duiken opdat, spontaan de adequate
antwoorden op de doelstellingen mechanisch volgen. Men moet rekening
houden met het feit dat de persoon handelt en denkt in functie van zijn
doelstellingen, zijn persoonlijke en omringende ideologische verwijzingen,
van zijn relationele en sociale geschiedenis die zijn psychologie
markeert.

Men mag niet vergeten dat alle personen dezelfde ervaring van het sociale
conflict niet hebben. Wij hebben degenen die radicale strijden maar
beperkt door het aantal deelnemers en derhalve gebleven bij de fase van de
eisen, of degenen die ofwel van de revoluties hebben geleefd, ofwel van de
veralgemeende stakingen van het type 68 en die dezelfde ervaring en
dezelfde conclusies niet hebben.

De capaciteit van de politiekers om de problemen te behandelen
(manipulaties, intoxicatie…) of de manier om ze te behandelen (repressie')
grijpen eveneens in de strijdprocessen in. Vandaag stelt de vraag zich aan
elke generatie over de banden die het mogelijk maakt de ervaring van de
vorige generaties mee te delen want het is de accumulatie en de overdracht
van al deze experimenten die mogelijk maakt om een eenheidstheorie en
tactiek van de massa te volgen.

Zeer gelukkig, houdt de verwerving van waarden en strijdende kennis
verband met de collectieve en historische ervaring. Het sociale,
economische, ideologische milieu van een klasse markeert het bewustzijn
van elke persoon van deze. Daarom spreekt men over tradities van strijden,
arbeiders- of burgerlijke bastions, van revolutionaire milieu's of
arbeiders-, vakbonds-, politieke reformisten.

Natuurlijk de evolutie van het kapitalisme, de verdwijning van oude
industriële plaatsen ,de plaatsen en middelen van overdracht van deze
experimenten van strijd, hetgeen zeer de rijpingsprocessen moeilijk maakt,
de quantificatie van deze verschillende experimenten van de klassestrijd ,
vooral gezien uit een breukproblematiek . De kortstondigheid van de
strijden en de structuren, bij gebrek aan voortduren maakt -de
transformatieve band en de accumulatie van nieuwe experimenten moeilijk.

De in zichzelf gekeerde reformistische vakbeweging , in zijn
ondernemingen, verdedigt slechts nog pietluttige voordelen en maakt zich
opzettelijk zeer weinig zorgen om de syndicalistische beweging zijn rol te
laten spelen wat zijn belang en zijn originaliteit ervan deed Na de
vakbeweging van zijn echt doel omgelegd te hebben met name de defensie van
de morele gevestigd belangen en van de werknemers en hun emancipatie door
de afschaffing van salariat en het kapitalisme, hebben de reformisten de
vakbond van haar andere levensfunctie ontdaan. Voor ons, moeten de
vakbonden, zoals in hun oorsprong de plaatsen van volks- en arbeiders
opvoeding zijn ; plaatsen waar men de waarden, de werkelijk socialistische
en revolutionaire principes en de ideeën moet verdedigen.

Er blijft nu om de vraag te stellen om te weten welk de vakvereniging
bekwaam is om het kapitalisme op economisch, politiek niveau zowel te
betwisten, als ideologisch, dat wil zeggen over het geheel genomen.

- bekwaam om de banden tussen generaties te verzekeren, de autonomie van
de progressieve krachten, de onafhankelijkheid ten aanzien van de
politieke partijen te waarborgen, zonder enig compromitssen te sluiten met
de politiekers en de vakbondslieden die aan de bourgeoisie worden
verkocht.

- bekwaam om aanwezig te zijn in elke fase van de strijd, voldoende
pedagogisch te zijn om op de aanwezige taken en de verschillende
opeenvolgende fases klaar te zijn..

Tot nu toe ken ik slechts één concept dat aan deze eisen voldoet, het is
het ANARCHO- SYNDICALISME, dat er één organisatie is die het draagt en het
verdedigt : de Associatie International der Terwerkgestelde,(vrij vertaald
van Association Internationale des Travailleurs), Franse afdeling van de
Internationale Vereniging van de Werknemers, CNT.

Een anarcho-syndicalist. militant


http://www.cntaitlille.lautre.net/

From: cnt.ait.lille op no-log.org


More information about the A-infos-nl mailing list