(nl) Griekenland, Een verslag en de tekst van een pamflet dat is uitgedeeld door Griekse opstandige arbeiders door CNT AIT Parijs [en]

a-infos-nl op ainfos.ca a-infos-nl op ainfos.ca
Wo Dec 31 12:44:36 CET 2008


Beste vrienden ---- Hier zijn een verslag en de tekst van een pamflet dat werd verspreid door 
Griekse opstandige arbeiders. We dachten dat het interessant was om het te delen met anarchisten 
wereldwijd, en in het bijzonder in het gebied rond de Middellandse Zee. ---- Als je het pamflet zou 
kunnen vertalen in het Arabisch zou het fantastisch zijn, aangezien er Arabische immigranten 
arbeiders zijn in Griekenland, zodat ze zouden kunnen worden bereikt. Namens CNT AIT Parijs
Pierre ---- CNT-AIT ---- Syndicat Interco Paris Nord ---- Aan de IWA secties, via het IWA 
Secretariaat --- Parijs, 25 december ---- Beste vrienden ---- Hier wat nieuws uit Griekenland van 
voormalige bezetters van het GSEE gebouw (de beweging voor de veralgemenisering van de opstand) dat 
we met jullie wilden delen.

PAMFLET

Niets zal ooit meer hetzelfde zijn

Op 6 december, om negen uur 's avonds, stopte een man van de speciale
politiemacht, koos zijn doel en schoot een vijftienjarig kind dood in de
buurt Exarchia, Athene. Deze moord is niet een losstaande gebeurtenis van
politiegeweld. 's Ochtends op de zelfde dag werden immigranten die wachtten
om een asielverzoek in te dienen bij het politiebureau van de Petrou Ralli
laan aangevallen door oproerpolitie. Een Pakistaanse man lijdt daardoor aan
een hersenwond en heeft sindsdien in de afdeling intensieve zorg van het
Evangelismos ziekenhuis gevochten voor zijn leven. Gedurende de afgelopen
jaren zijn er tientallen van zulke gevallen geweest.

De kogel die Alexis' hart raakte was niet een willekeurig kogel schot van
het pistool van een smeris naar het lichaam van een 'ongehoorzaam' kind. Het
was de keuze van de staat om met geweld onderwerping en orde op te leggen
aan de milieus en bewegingen die zich verzetten tegen diens besluiten. Een
keuze met de bedoeling iedereen te bedreigen die zich wil verzetten tegen de
nieuwe regelingen van de bazen over het werk, de sociale zekerheid, de
gezondheidszorg, het onderwijs enz.: Wie werkt moet zich dun uitstrekken
voor een maandloon van slechts 600 euro. Ze moet zichzelf tot uitputting
werken als de bazen haar nodig hebben, overwerken zonder betaling, ontslagen
worden als de bedrijven 'in crisis' zijn. En tenslotte moet ze zich laten
vermoorden als de intensivering van de productie het vereist, net als de
vijf havenarbeiders die vijf maanden geleden stierven bij de scheepswerf van
Perama. Als ze een immigrant is, en durft enkele euro's meer te vragen, zal
ze worden geslagen en geterroriseerd, net als de landbouw arbeiders van
beide seksen in de aardbeien kassen van Nea Manolada in het westerse
Peloponese.

Wie een leerling is moet haar tijd doorbrengen in drukke school hallen en
intensieve marteling om zichzelf 'voor te bereiden' op eindeloze jaarlijkse
examen periodes. Als kind moet ze stoppen met spelen met anderen en zich
zorgeloos voelen, om haar vol te stoppen met shows op tv en elektronische
spelletjes, aangezien vrije openbare ruimtes winkel centra zijn geworden, of
er geen tijd is om daar rond te hangen.

Later, als een student aan de universiteit, ontdekt ze, omdat dit de
natuurlijke 'evolutie' naar succes is, dat de zogenaamde 'wetenschappelijke
kennis' in feite gericht is naar de behoeften van de bazen. Een student moet
zich voortdurend aanpassen aan nieuwe studie curriculums en zo veel mogelijk
'certificaten' verzamelen om aan het eind te worden beloond met een graad
van weinig waarde, maar zonder praktisch belang. Een graad die niets meer
veilig stelt dan een maandloon van 700 euro, vaak zonder nationale
verzekering of dekking van de gezondheidszorg. Dit alles vindt plaats
temidden van een krankzinnige dans om miljoenen die landen in bedrijven en
Olympische atleten die doping hebben gebruikt, die buitensporig worden
betaald om 'het vaderland te dienen'. Geld dat eindigt in de zakken van de
rijken en machtigen. Van smeergeld en het verschuilen van schandalige DVD's
met corrupte journalisten, om 'schandalen' rond de regering toe te dekken.
Terwijl tientallen levens met bosbranden worden verspild om het
grootkapitaal toe te staan bossen om te vormen tot toeristen bedrijven en
terwijl doden van arbeiders op bouwterreinen en op straat 'werk incidenten'
worden genoemd. Terwijl de staat geld weggeeft aan banken om ze te helpen
dieper in de schulden en leningen te zakken en de directe belastingen voor
alle arbeiders verhoogt. Terwijl de stompzinnigheid van de overbetaalde
televisie sterren het gospel wordt voor een toenemend aantal uitgebuite
mensen.

De kogel die Alexis' hart raakte was voor een belangrijk deel van deze
maatschappij, dat weet dat het niets anders te verliezen heeft dan los te
komen van de illusie dat de dingen beter zouden kunnen worden, een kogel
naar het hart van uitbuiting en repressie. De gebeurtenissen die volgden op
de moord bewezen dat een groot deel van de uitgebuitenen en onderdrukten tot
hun nek in het moeras zitten, en dit moeras is net overgestroomd en dreigt
de bazen en politici, partijen en statelijke instituties op te slokken. Het
loopt diens loop om deze vuile wereld, die gebaseerd is op de uitbuiting van
de ene mens door de andere mens en de macht van enkelen over velen, schoon
te maken. Het vulde onze harten met vertrouwen en vulde de harten van de
bazen met angst.

De vernietiging van de tempels van consumptie, de toeeigening van goederen,
het stelen, dat wil zeggen al de dingen te nemen die ons worden afgenomen,
terwijl ze ons bombarderen met advertenties, is de diepe realisatie dat al
deze rijkdom van ons is, omdat we die produceren. 'Wij' betekent in dit
geval alle arbeiders als geheel. Deze rijkdom behoort niet toe aan de
winkeleigenaren, of de bankiers, wier rijkdom ons zweet en bloed is. Het is
de tijd dat bazen iedere dag van ons stelen. Het is onze ziekte als we aan
ons pensioen toe zijn. Het zijn de ruzies in de slaapkamer en het niet in
staat zijn 's avonds in het weekend een paar vrienden te ontmoeten. Het is
de verveling en eenzaamheid van de zondagmiddag en het vervelende gevoel
tijdens iedere maandagochtend. Als uitgebuitenen en onderdrukten, immigrant
of Griek, als arbeiders, als werklozen, studenten of scholieren, worden we
nu opgeroepen te antwoorden op het valse dilemma dat de media en de staat
ons stellen: staan we met de 'relschoppers' of staan we met de
winkeleigenaren?

Dit dilemma is slechts een valstrik.

Omdat het echte dilemma dat de media ons niet willen voorleggen is: staan we
met de bazen of staan we met de arbeiders? Zijn jullie voor de staat of voor
de opstand? En dit is de reden dat journalisten hun best moeten doen om de
beweging te brandmerken, door te praten over 'relschoppers' e.d. De reden
dat ze angst willen zaaien onder de onderdrukten is eenvoudig: de opstand
maakt hun positie - en die van hun bazen - heel precair. Opstand keert zich
tegen de werkelijkheid die ze scheppen, tegen het gevoel van 'alles gaat
goed', tegen de scheiding tussen 'gerechtvaardigde, sentimentele opstand' en
'extremistische elementen' en tenslotte tegen het onderscheid tussen
'outlaws' en vreedzame activisten.

In dit dilemma hebben we een antwoord: we zijn voor de 'relschoppers'. We
zijn de 'relschoppers'. Niet omdat we ons gezicht willen verbergen, maar
omdat we onszelf zichtbaar willen maken. We bestaan. We dragen niet maskers
vanwege de liefde voor vernietiging, maar vanwege het verlangen om ons leven
in onze eigen handen te nemen. Om op het graf van goederen en machten een
andere maatschappij op te bouwen. Een maatschappij waarin iedereen
collectief zal besluiten in algemene bijeenkomsten van scholen,
universiteiten, werkplekken en buurten, over alles dat ons aan gaat, zonder
de behoefte aan politieke vertegenwoordigers, leiders of commissarissen. Een
maatschappij waarin we allemaal samen leiding geven en waarin onze behoeften
en verlangens in onze handen zullen zijn, en niet in die van ieder
parlementslid, burgemeester, baas, priester of smeris.
De hoop op dit leven kwam terug op de tafel, door de barricades die overal
in Griekenland en in solidariteit daar buiten werden opgebouwd. Wat over
blijft is deze hoop een werkelijkheid te maken. De mogelijkheid van zo'n
leven wordt nu beproefd door openbare vergaderingen in bezette
gemeentehuizen, vakbondsgebouwen en universiteiten in Athene en elders in
Griekenland, waarin iedereen diens meningen vrij kan uitdrukken en diens
actie collectief kan vormen, gebaseerd op diens verlangens en behoeften. De
droom van dit leven is begonnen gestalte aan te nemen.

Wat blijft over om te doen om deze droom te realiseren?

We zouden ons moeten organiseren op onze plekken van studie, werk en
bezigheid. Op onze werkplekken praten we over alledaagse problemen en
scheppen we kernen van verzet tegen de terreur van de bazen. Op onze scholen
dragen we bij, en steunen we, hun bezettingen, scheppen we tegeninformatie
groepen, we organiseren lezingen en workshops, stellen we soevereine kennis
ter discussie, produceren we nieuwe kennis op basis van onze behoeften, en
niet op basis van de behoeften van het kapitaal. In buurten en blokken
huizen praten we met onze buren, scheppen we bijeenkomsten en comites, delen
we kennis en vaardigheden, besluiten we collectief over acties. We doen mee
aan marsen en protesten, steunen we elkaar, breken we de angst af die door
de staat wordt verspreid, helpen we de leerlingen die nu worden aangevallen
door de staat. We staan in solidariteit met degenen die tijdens de opstand
zijn gearresteerd, zowel Grieken als immigranten, in Griekenland en in het
buitenland, waarvan de meesten nu worden vervolgd met iedere juridische truc
in het arsenaal van anti-terrorisme wetten, omdat ze zich verzetten tegen de
dictaten van de staat. Alles begint nu. Alles is mogelijk.

Bewegingen voor de veralgemenisering van opstand
---------------------
Orig: (en) Greece, A report and the text of a leaflet distributed by some
greek insurgent workers by CNT AIT de Paris.



More information about the A-infos-nl mailing list