(gr) Je ne suis pas Charlie (Δεν είμαι Σαρλί)

a-infos-gr at ainfos.ca a-infos-gr at ainfos.ca
Sun Jan 18 14:00:18 CET 2015


Κατ' αρχάς, επιτρέψτε μου να καταστήσω εξαρχής σαφές ότι θεωρώ την 
επίθεση στο σατιρικό περιοδικό Charlie Hebdo θηριωδία και ότι δεν 
πιστεύω ότι δικαιολογείται σε καμία περίπτωση να μετατρέπεται ένας 
δημοσιογράφος σε στρατιωτικό στόχο, ανεξάρτητα απο το ποια μπορεί να 
είναι η γνώμη μας για την ποιότητα της δημοσιογραφίας του. --- Το ίδιο 
ισχύει και στη Γαλλία, όπως στην Κολομβία ή στην Παλαιστίνη. --- Επίσης, 
ούτε μπορώ να ταυτιστώ με κάθε φονταμενταλισμό, είτε είναι χριστιανικός, 
εβραϊκός ή μουσουλμανικός, ούτε επίσης και με τη γαλλοποιημένη 
(Frenchified) ψευδο-εκκοσμίκευση που μετατρέπει την "Re'publique" σε θεά.

Προχωρώ σ’ αυτές τις απαραίτητες εξηγήσεις, δεδομένου ότι δεν έχει 
σημασία πόσο πολύ επιμένουν οι αρχιερείς της πολιτικής ότι ζούμε σε μια 
"υποδειγματική δημοκρατία" με "μεγάλες ελευθερίες", ότι όλοι γνωρίζουμε 
ότι ο Μεγάλος Αδελφός μας παρακολουθεί και ότι κάθε φωνή που δεν χωράει 
στο σενάριό τους τιμωρείται αυστηρά. Πιστεύω, όμως, ότι το να 
καταδικάσουμε την επίθεση στο Charlie Hebdo δεν είναι το ίδιο με το να 
υμνολογούμε ένα περιοδικό που είναι, ουσιαστικά, ένα μνημείο 
μισαλλοδοξίας, ρατσισμού και αποικιοκρατικής αλαζονείας.

Χιλιάδες, επηρεασμένοι από αυτήν την επίθεση, έχουν κυκλοφορήσει 
μηνύματα λέγοντας "Je suis Charlie " (Είμαι Σαρλί), λες και αυτό το 
μήνυμα αποτελεί την απόλυτη έκφραση της υπεράσπισης της ελευθερίας. 
Λοιπόν, τότε, δεν είμαι Σαρλί. Δεν ταυτίζομαι με την εξευτελιστική 
ερμηνεία και διακωμώδηση του ισλαμικού κόσμου, κάτι που συμβαίνει εν 
μέσω της εποχής του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας", με όλες τις 
ρατσιστικές και αποικιοκρατικές παραμέτρους που αυτό συνεπάγεται.

Δεν μπορώ να δω ατάραχος τη συνεχή συμβολική επίθεση που έχει ως ομόλογή 
του μια φυσική και πραγματική επιθετικότητα, που εκφράζεται με τη 
βομβιστική επίθεση και τη στρατιωτική κατοχή χωρών που ανήκουν σε αυτόν 
τον πολιτιστικό ορίζοντα. Ούτε μπορώ ευτυχώς να δω αυτά τα κινούμενα 
σχέδια και τα προσβλητικό κείμενά τους με ελαφρά καρδιά, όταν οι Άραβες 
είναι ένα από τα πιο περιθωριοποιημένα και εξαθλιωμένα κομμάτια της 
γαλλικής κοινωνίας, στόχοι εκμετάλλευσης, που ιστορικά έχουν γίνει 
αντικείμενα μιας βάναυσης συμπεριφοράς. Δεν ξεχνώ  ότι στις αρχές του 
1960, στο μετρό του Παρισιού, η αστυνομία κατέσφαξε 200 Αλγερινούς, μόνο 
και μόνο επειδή οι τελευταίοι ζητούσαν να τερματιστεί η γαλλική κατοχή 
της χώρας τους, η οποία είχε ήδη οδηγήσει σε συνολικά ένα εκατομμύριο 
νεκρούς "απολίτιστους" Άραβες.

Δεν μιλώ για τα αθώα καρτούν που σχεδιάζονται απο ελεύθερους στοχαστές, 
αλλά μάλλον για τα μηνύματα που παράγονται από τα μέσα μαζικής 
ενημέρωσης (και, ναι, αν και σε μια εναλλακτική στάση, το Chalie Hebdo 
είναι μέρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης), φορτωμένα με μίσος και 
στερεότυπα, ενισχύοντας έναν λόγο που θεωρεί ότι οι Άραβες πρέπει να 
ξεριζώνονται, να ελέγχονται, να καταπιέζονται και να εξοντώνονται ως 
βάρβαροι. Αυτά είναι τα μηνύματα ο σιωπηρός στόχος των οποίων είναι να 
δικαιολογήσει τις επιδρομές στις χώρες της Μέσης Ανατολής, καθώς και τις 
πολλές παρεμβάσεις και τις βομβιστικές επιθέσεις ενορχηστρωμένες στη 
Δύση για την υπεράσπιση του νέου αυτοκρατορικού χάρτη. Ο Ισπανός 
ηθοποιός Willy Toledo σχολίασε κατά αμφιλεγόμενο τρόπο, όχι περισσότερο 
από ό,τι ήταν φανερό, ότι «Η Δύση σκοτώνει κάθε μέρα. Σιωπηλά. "Και αυτό 
είναι ό,τι κρύβει  το Σαρλί και το μαύρο χιούμορ του, κάτω από το 
κάλυμμα της σάτιρας.

Δεν ξεχνώ το εξώφυλλο του Charlie Hebdo τεύχος N ° 1099, με το οποίο 
διασκεδαζοταν η σφαγή περισσότερων από χιλίων Αιγυπτίων από μια βάναυση 
στρατιωτική δικτατορία, η οποία έχει την έγκριση των ΗΠΑ και της 
Γαλλίας, περιφέροντας ένα καρτούν με ένα κείμενο που κηρύσσει "Σφαγή 
στην Αίγυπτο. Το Κοράνι είναι σκατά: δεν σταματά σφαίρες". Το σκίτσο 
έδειχνε έναν μουσουλμάνο άνδρα ζωσμένο με σφαίρες που τις είχε περάσει 
μέσα από ένα αντίτυπο του Κορανίου, με το οποίο ο ίδιος είχε προσπαθήσει 
να προστατεύσει τον εαυτό του... Ίσως κάποιοι να βρείτε όλο αυτό αστείο. 
Στην κορυφαία εποχή τους οι Άγγλοι ως άποικοι στην Tierra del Fuego (Γη 
του Πρός) στην Αργεντινή, σκέφτηκαν ότι θα ήταν αστείο να έχουν 
φωτογραφίες τους παρμένες με πλατιά χαμόγελα και ένα τουφέκι στο χέρι, ή 
το ένα πόδι πάνω από τα πτώματα των ιθαγενών που ακόμα ήταν ζεστό και 
αιμορραγούσαν.

Αντί να είναι αστεία, η γελοιογραφία αυτή μου φαίνεται βίαιη και 
αποικιοκρατική, μια κατάχρηση της πλασματικής και χειραγωγούμενης 
δυτικής ελευθερίας του Τύπου. Πώς θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι αν 
σχεδιαζόταν ένα εξώφυλλο του περιοδικού με το ακόλουθο κείμενο: «Σφαγή 
στο Παρίσι. Το Charlie Hebdo είναι σκατά: δεν σταματά τις σφαίρες» κάτω 
από μια γελοιογραφία του νεκρού Ζαν Cabut κρατώντας ένα αντίγραφο του 
περιοδικού στα χέρια του; Είναι σαφές ότι θα ήταν εξωφρενικό: η ζωή ενός 
Γάλλου είναι ιερή. Η ζωή ενός Αιγυπτίου (ή Παλαιστίνιου, Ιρακινού, Σύρου 
  είναι «χιουμοριστικό» υλικό. Για το λόγο αυτό δεν είμαι ο Σαρλί, γιατί 
για μένα, η ζωή του καθένα από αυτούς τους Αιγύπτιους που σφαγιάστηκαν 
είναι τόσο ιερή όσο είναι οποιουδήποτε από αυτούς τους γελοιογράφους που 
δολοφονήθηκαν.

Γνωρίζουμε ήδη τι μας περιμένει τώρα: θα υπάρξουν ομιλίες υπεράσπισης 
της ελευθερίας του Τύπου από τις χώρες που το 1999 έδωσαν τις ευλογίες 
τους για τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στο κτιριο του Σερβικού δημόσιου 
τηλεοπτικού σταθμού στο Βελιγράδι, χαρακτηρίζοντάς τον «το Υπουργείο τυ 
Ψέμματος"; Χώρες που παρέμειναν σιωπηλές, ενώ το Ισραήλ βομβάρδισε τον 
τηλεοπτικό σταθμό Al-Manar στη Βηρυτό το 2006; Εκείνους τους 
επικριτικούς δημοσιογράφους που ανταποκρίνονται με τη σιωπή στις 
δολοφονίες της Κολομβίας και της Παλαιστινιακής Αρχής.

Μετά την όμορφη ρητορική περί ελευθερίας θα έρθει η απελευθερωτική 
δράση: περισσότερος μακαρθισμός, μια μεταμφιεσμένη αποικιοκρατική 
«αντι-τρομοκρατία», περισότερες αποικιοκρατικές παρεμβάσεις, 
περισσότεροι περιορισμοί αυτών των «δημοκρατικών εγγυήσεων» που 
απειλούνται με εξαφάνιση και, φυσικά, περισσότερος ρατσισμός. Η Ευρώπη 
καταναλώνεται σε ένα φαύλο κύκλο ξενοφοβικού μίσους, ισλαμοφοβίας, 
αντισημιτισμού (στην πραγματικότητα, οι Παλαιστίνιοι είναι σημίτες) και 
αυτή η ατμόσφαιρα έχει φτάσει σε αφόρητα επίπεδα. Οι μουσουλμάνοι είναι 
ήδη οι Εβραίοι του 21ου αιώνα στην Ευρώπη και τα νεοναζιστικά κόμματα 
γίνονται και πάλι αξιοσέβαστα, 80 χρόνια αργότερα, χάρη σε αυτό το 
απεχθές συναίσθημα.

Εξαιτίας όλων αυτών, και παρά τα αισθήματα αποστροφής που προκάλεσε σε 
μένα η επίθεση του Παρισιού, Je ne pas suis Charlie (Δεν είμαι Σαρλί).

Jose' Antonio Gutie'rrez D.

7 January, 2015

*Μετάφραση: "Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης", Γενάρης 2015.


More information about the A-infos-gr mailing list