(gr) Όχι στην αρπαγή της Ευρώπης

a-infos-gr at ainfos.ca a-infos-gr at ainfos.ca
Thu May 8 13:05:34 CEST 2014


Η παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει μια ριζοσπαστική μετατροπή των αναγκών 
του καπιταλισμού, μεταφέροντας την παραγωγική λειτουργία σε χώρες στις 
οποίες τα κέρδη είναι πολύ μεγαλύτερα λόγω του σχεδόν δουλοκτητικού 
βαθμού εκμετάλλευσης σε αυτές. --- Επιπλέον, το απάνθρωπο σύστημα της 
οικονομίας μετέτρεψε το χρέος και τις αιτίες του σε μία πραγματικά 
κινητήριο δύναμη της καπιταλιστικής συσσώρευσης και σε όχημα 
διακυβέρνησης και καταπίεσης. --- Κατά τις τελευταίες δεκαετίες η 
ευρωπαϊκή εργατική τάξη είχε ζήσει βυθισμένη σε διαδικασία 
αποταξικοποίησης, κατευθυνόμενη στον φανταστικό χώρο της «μεσαίας 
τάξης», πράγμα που της επέτρεψε την πρόσβαση σε κάποια επίπεδα 
κατανάλωσης και κοινωνικών παροχών (Υγείας, Εκπαίδευσης,...) - γεγονός 
αδιανόητο πριν από μερικά χρόνια - και όλα αυτά λόγω της αιώνιας 
εκμετάλλευσης των χωρών του τρίτου κόσμου και των πιο επισφαλών τμημάτων 
της ίδιας της εργατικής τάξης.

Σ’ αυτά τα πλαίσια, η Ευρώπη βαδίζει προς την διάλυση και την 
ιδιωτικοποίηση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας, την άγρια πτώση 
μισθών, την ακατάπαυστη αύξηση των μαζών των ανέργων και των 
αποκλεισμένων, ενώ παράλληλα η ανισότητα εκτινάσσεται ακόμα περισσότερο 
στην ανατολική και νότια Ευρώπη.

Σ’ αυτή την καινούργια διαδικασία ανασύνθεσης και συσσώρευσης κεφαλαίου, 
το πολιτικό στοιχείο καταλαμβάνει ένα χώρο που είναι εξ ολοκλήρου 
υφιστάμενος στο οικονομικόστοιχείο. Το Κράτος, που πάντα ήταν βασικό 
στοιχείο κυριαρχίας, παίζει τώρα τον ίδιο ρόλο αλλά υπό τις άμεσες 
διαταγές των πολυεθνικών εταιριών.

Ζούμε μία δομική κρίση του καπιταλισμού, που μεταφράζεται στην εισαγωγή 
καινούργιων και ισχυρότερων συστημάτων κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, ενώ 
επιπλέον αγνοείται η περιβαλλοντική και ενεργητική κρίση, γεγονός που 
θέτει καινούριες και σοβαρές προκλήσεις στην ανθρωπότητα.

Χρειαζόμαστε μία βαθιά αλλαγή

      Είναι αναγκαίο να αναλύσουμε την εξάλειψη των κλασικών μορφών του 
βιομηχανικού προλεταριάτου, τον πολλαπλασιασμό των αναρίθμητων μορφών 
υποαπασχόλησης και επισφάλειας, που βυθίζουν ακόμα περισσότερο τους 
μισθούς και συνεισφέρουν στην πειθάρχηση αυτών που ακόμα έχουν μία 
κανονική δουλειά. Δεν πρέπει να εμπιστευτούμε ένα σύστημα στο οποίο, 
οποιοσδήποτε και να κυβερνά, τίποτα δεν αλλάζει και δεν μπορεί να 
αλλάξει από τα μέσα, γιατί ο πραγματικός εχθρός των εργατών και των 
αποκλεισμένων είναι οι ίδιοι οι θεσμοί του καπιταλιστικού Κράτους και 
αυτό που αυτοί εκπροσωπούν. Είναι ένα σύστημα που:

-νομιμοποιεί την ανισότητα και την εκμετάλλευση: δεν αμφισβητείται το σε 
ποιού τα χέρια βρίσκεται ο πλούτος.

-νομιμοποιεί ένα μοντέλο ανάπτυξης χωρίς όρια, βασισμένο σε μία συνεχή 
αύξηση της παραγωγικότητας, σε μία αχαλίνωτη κατανάλωση, που σπαταλά 
τους φυσικούς πόρους του πλανήτη και δεν ανταποκρίνεται στις βασικές 
ανάγκες του κόσμου. Είναι αυτό το μοντέλο που αυτοί ονομάζουν «ανάπτυξη».

-νομιμοποιούν τις ιεραρχίες, μηδενίζοντας το περιεχόμενο της πολιτικής 
συμμετοχής, περιορίζοντάς την στο να ρίχνει κανείς σποραδικά ένα 
ψηφοδέλτιο σε μία κάλπη.

Δε φταίει μόνο η «πολιτική», φταίει το Σύστημα

Μπροστά στην αύξηση των διαμαρτυριών και της απογοήτευσης, το 
πολιτικοοικονομικό σύστημα χρειάζεται να νομιμοποιήσει τον εαυτό του και 
για αυτό προσπαθεί να διοχετεύσει (καναλιζάρει) τις συγκρούσεις  μέσα 
στα θεσμικά όρια, μέσω αποπολιτικοποιημένων και υπερταξικών προτάσεων, 
αποκρύπτοντας  κάποτε την ύπαρξη του ταξικού αγώνα που προωθεί η 
αριστερά του Κεφαλαίου. Οι λογικές αυτές πάντα δέχονται την λογική του 
Κράτους, ενισχύοντας το με την υπόσχεση μιας αδύνατης επιστροφής στο 
Κράτος πρόνοιας, ενός Κράτους που ποτέ δεν έπαυσε να έχει καπιταλιστικό 
και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα.

Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση...

Χωρούν μόνο ριζοσπαστικές προτάσεις που να φτάνουν στη ρίζα των 
προβλημάτων. Αναζητούμε μία συλλογική διαδικασία επανοικειοποίησης του 
πλούτου, η οποία να αλλάξει το σύστημα παραγωγής, σε μία κατεύθυνση 
αντίθετη στον καπιταλισμό και στην εκμετάλλευσης της φύσης. διαδικασία 
συλλογικής επανοικειοποίησης του πλούτου και της αλλαγής του παραγωγικού 
συστήματος. Πιστεύουμε σε μια αυτοδιαχειριζόμενη και βιώσιμη οικονομία 
που θα οδηγήσει στην κοινωνική ευημερία όλων των ανθρώπων, θα εγγυηθεί 
την κάλυψη των βασικών τους αναγκών, θα προστατεύσει την αμοιβαία 
υποστήριξη και συνεργασία και θα δώσει αξία στις εργασίες που φροντίζουν 
και συντηρούν την κοινωνία. Παλεύουμε για μια κοινωνία δίκαια, ενάντια 
στις φυλετικές ανισότητες, ενάντια στην πατριαρχία, στο ρατσισμό και 
στις διακρίσεις που βασίζονται στο σεξουαλικό προσανατολισμό. Είμαστε 
υπέρ της χρήσης συλλογικών μηχανισμών για την επίλυση των διαφορών. 
Θέλουμε μια ανοιχτή κοινωνία, που να εγγυάται την ελεύθερη κίνηση 
μεταναστών και την συμμετοχή τους σε συνθήκες ισότητας: αυτή είναι η 
μόνη Ευρώπη που μας ενδιαφέρει.

Η δυσαρέσκεια πρέπει να γίνει αφετηρία, δεν μπορεί να οδηγήσει στην 
παράλυση. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια, τίποτα ουσιαστικό δε θα 
αλλάξει αν δεν τελειώσουμε με τον καπιταλισμό, με τις ολιγαρχίες και με 
την συσσώρευση εξουσίας και χρημάτων. Αυτό που θα μπορέσουμε να χτίσουμε 
θα είναι το αποτέλεσμα αγώνων, θυσιών και πολλαπλασιασμού των 
συγκρούσεων. Ο καπιταλισμός δεν είναι ένα σύστημα δίχως όρια, είναι ένα 
σύστημα που έχει όρια και που μπορεί να ξεπεραστεί. Εμείς, οι ακτιβιστές 
του ισπανικού, γαλλικού, ελληνικού, ιταλικού και πορτογαλικού Κράτους, 
κάνουμε ένα κάλεσμα συνεργασίας στους πληθυσμούς των χωρών της 
ευρωπαϊκής περιφέρειας - χωρίς να ξεχνάμε τα πιο καταπιεσμένα κοινωνικά 
στρώματα των χωρών της κεντρικής Ευρώπης- για ανταλλαγή εμπειριών 
αυτοδιαχείρισης, για τη δημιουργία δικτύων αμοιβαίας υποστήριξης και για 
την προετοιμασία στρατηγικών κοινής πάλης.

Παράλληλα καλούμε στο ενεργητικό μποϊκοτάρισμα του ευρωπαϊκού εκλογικού 
τσίρκου, στη μη πληρωμή του χρέους, και στον συντονισμό όλων των 
εναλλακτικών κινημάτων των χωρών μας για να επεκτείνουμε τον αγώνα στους 
δρόμους.

  Συνέλευση Ευρωπαϊκών Ελευθεριακών Συλλογικοτήτων


More information about the A-infos-gr mailing list