(gr) Κάλεσμα σε όλους τους εργαζόμενους

a-infos-gr at ainfos.ca a-infos-gr at ainfos.ca
Mon Oct 25 11:31:01 CEST 2010


Με πρωτοβουλία των σιδηροδρομικών εργατών του Gare de l’Est και των 
εκπαιδευτικών του 18ου διαμερίσματος [του Παρισιού], συναντηθήκαμε μια 
εκατοστή μισθωτών (σιδηροδρομικών, εκπαιδευτικών, ταχυδρομικών, στα μμε, 
σε είδη διατροφής, στην πληροφορική κλπ) συνταξιούχων, ανέργων, 
φοιτητών, εργάτες με ή χωρίς χαρτιά, από συνδικάτα ή όχι, για να 
γνωριστούμε στις 28 Σεπτέμβρη, και στις 5 Οκτώβρη για να συζητήσουμε το 
συνταξιοδοτικό κι ευρύτερα τις επιθέσεις που δεχόμαστε και τις 
προοπτικέςνα κάνουμε αυτήν την κυβέρνηση να τις πάρει πίσω.  --- Ήμασταν 
εκατομμύρια που διαδηλώσαμε και που απεργήσαμε και βρεθήκαμε μαζί στις 
τελευταίες μέρες δράσης. Η κυβέρνηση παρ’όλ’αυτά δεν έκανε ακόμη πίσω.

Μόνο ένα μαζικό κίνημα θα είναι σε θέση να της το επιβάλλει. Η ιδέα αυτή 
δρομολογήθηκε μέσα σε συζητήσεις γύρω απ’ την κυλιόμενη, γενική, επ’ 
αόριστον απεργία και το μπλοκάρισμα της οικονομίας.

Το ποιά μορφή θα έχει αυτό το κίνημα είναι κάτι που αφορά όλους εμάς. 
Είναι στο χέρι μας να το δημιουργήσουμε στους χώρους εργασίας μας, με 
τις απεργιακές επιτροπές, στις γειτονιές μας με τις λαϊκές γενικές 
συνελεύσεις. Θα πρέπει αυτές να ενώνουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος 
του εργαζόμενου κόσμου, και να συντονίζονται σε πανεθνικό επίπεδο με 
αιρετούς και άμεσα ανακλητούς εκπροσώπους. Είναι στη διάθεσή μας να 
αποφασίσουμε τα μέσα των δράσεών μας, τις διεκδικήσεις μας... εμάς και 
κανενός εκτός από μας.  Αν αφήσουμε τους Che're`que (CFDT-το 
χριστιανοδημοκρατικό συνδικάτο), Thibault (CGT) και Σία να αποφασίζουν 
για μας, τότε ας προετοιμαζόμαστε για νέες ήττες. Ο Che're`que είναι υπέρ 
της πρότασης για 42 έτη εργασίας. Δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι ο 
Thibault θα παλέψει τώρα για να πάρουν πίσω το νομοσχέδιο, καθώς δεν 
μπορούμε και να ξεχάσουμε το 2009 που έπινε σαμπάνια με τον Σαρκοζί, ενώ 
χιλιάδες από μας απολύονταν, αφήνοντάς μας να μας τσακίζουν έναν-έναν. 
Δεν έχουμε πια καμμιά εμπιστοσύνη στους υποτιθέμενους "ριζοσπάστες". O 
ριζοσπαστισμός του Mailly φτάνει μέχρι να σφίξει το χέρι του Aubry, ενώ 
και το PS (σοσιαλιστές) ψήφισε υπέρ των 42 ετών. Όσο για τη 
Sud-Solidaires, τη CNT ή την άκρα αριστερά (OL NPA), δεν μας προσφέρουν 
καμμιά προοπτική πέραν της συστράτευσης στη συνδικαλιστική ενότητα. 
Δηλαδή της ενότητας πίσω απ’ αυτούς που θέλουν να διαπραγματευτούν την 
υποχώρηση.

Αν σήμερα βρίσκονται καβάλα στο κύμα της κυλιόμενης απεργίας, είναι 
κυρίως για να αποφύγουν να ξεβραστούν απ’ αυτό. Να απλώνουν τον έλεγχό 
τους στον αγώνα μας, είναι ένα προσόν για να γίνουν δεκτοί στο τραπέζι 
των διαπραγματεύσεων... γιατί; Διότι, όπως είναι γραμμένο στην επιστολή 
που υπογράφουν επτά σωματεία της CFTC στην εφημερίδα Solidaire 
(αλληλέγγυα), "πρέπει να ακουστούν οι απόψεις των συνδικαλιστικών 
οργανώσεων στο πλαίσιο εύρεσης ενός συνολικότερου τρόπου, πιο δίκαιου 
και αποτελεσματικού, για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του 
συνταξιοδοτικού συστήματος.

Μπορούμε να πιστέψουμε έστω για μια στιγμή ότι μπορεί να υπάρξει μια 
αμοιβαία συνεννόιηση με αυτούς που μας κλέβουν τις συντάξεις από το 1993 
ήδη, με αυτούς που έχουν κάνει επιχείρηση την μεθοδική διάλυση των 
συνθηκών ζωής μας;  Η μόνη ενότητα που είναι ικανή να κάνει την 
κυβέρνηση και την άρχουσα τάξη να τα μαζέψουν, είναι αυτή της ενότητας 
δημόσιου κι ιδιωτικού, μισθωτών κι ανέργων, συνταξιούχων και νέων, 
εργατών μέ ή χωρίς χαρτιά, από συνδικάτα ή όχι, ενότητα στη βάση, μέσα 
σε κοινές γενικές συνελεύσεις, και στον έλεγχο του αγώνα από μας τους 
ίδιους.

  Θεωρούμε την απόσυρση του νόμου για τις συντάξεις ως την ελάχιστη 
διεκδίκηση. Κι αυτή δεν αρκεί. Εκατοντάδες χιλιάδες ηλικιωμένων 
εργαζομένων επιβιώνουν ήδη με λιγότερα από 700 ευρώ τον μήνα, ενώ 
εκατοντάδες χιλιάδες νέοι ζουν με τα ελάχιστα επιδόματα πρόνοιας (RSA). 
Για εκατομμύρια από μας, το κρίσιμο ζήτημα είναι ήδη του να ‘χουμε φαί, 
στέγη, περίθαλψη. Δεν το θέλουμε άλλο.

Ναι, οι επιθέσεις ενάντια στις συντάξεις είναι το δένδρο που κρύβει πίσω 
του το δάσος. Από τότε που ξεκίνησε η κρίση, η άρχουσα τάξη με τη 
βοήθεια του Κράτους πέταξαν στο δρόμο εκατομμύρια εργαζομένους, 
εξάλειψαν χιλιάδες θέσεις εργασίας στις δημόσιες υπηρεσίες. Κι είμαστε 
ακόμα στην αρχή. Η κρίση συνεχίζεται και οι εναντίον μας επιθέσεις θα 
γίνονται ολοένα και πιο άγριες.  Για να τις αντιμετωπίσουμε, δεν 
μπορούμε να ‘χουμε εμπιστοσύνη στα αριστερά κόμματα (PS, PCF, PG...).

Πάντοτε υπηρέτησαν πιστά τα συμφέροντα της μπουρζουαζίας, δίχως να 
αμφισβητήσουν ποτέ τα βιομηχανικά συμφέροντα ή το χρηματοπιστωτικό 
σύστημα και την μεγάλη ιδιοκτησία. Επιπλέον, στην Ισπανία, όπως και στην 
Ελλάδα, είναι η αριστερά της εξουσίας που οργανώνει την επίθεση του 
κεφαλαίου εναντίον των εργαζομένων. Για τις συντάξεις μας, την υγεία, 
την εκπαίδευση, τις μεταφορές, για να μην πεθαίνουν της πείνας οι 
εργάτες θα πρέπει να οικειοποιηθούν τα πλούτη που παράγουν για να 
καλύψουν τις ανάγκες τους.

  Σ’ αυτόν τον αγώνα, δεν μπορούμε να εμφανιζόμαστε ως υπερασπιστές των 
συμφερόντων της μιας ή της άλλης ομάδας, αλλά ως κάποιοι απ’ όλον τον 
κόσμο της εργασίας, και μαζί των μικρο-γεωργών, των ψαράδων και 
ναυτικών, των τεχνιτών και αυτοαπασχολούμενων, που οδηγούνται στην 
αθλιότητα με την καπιταλιστική κρίση.

Πρέπει να τους διδαχθούμε και να μπούμε μπροστάρηδες σ’ όλους τους 
αγώνες που θα ξεσπάσουν ώστε να γίνουν όσο το δυνατόν πιο 
αποτελεσματικοί ενάντια στο κεφάλαιο. είτε είμαστε μισθωτοί, άνεργοι, 
επισφαλείς, χωρίς χαρτιά, οποιαδήποτε κι αν είναι η εθνικότητά μας, όλος 
ο κόσμος της εργασίας βρισκόμαστε στην ίδια βάρκα.

Πηγή: 
http://fr.internationalism.org/forum/312/tibo/4365/prenons-nos-luttes-main


More information about the A-infos-gr mailing list