(gr) "Συντεχνιακοί" αγώνες και συμμαχίες αναρχικού χώρου

a-infos-gr at ainfos.ca a-infos-gr at ainfos.ca
Thu Oct 7 11:51:36 CEST 2010


Μικρή ανάλυση για τη στάση μας μέχρι τώρα και τι θα μπορούσαμε να 
κάνουμε στο μέλλον --- Απ την αρχή του έτους μπορεί να δει κανείς έντονη 
κριτική στους λεγόμενους "συντεχνιακούς" αγώνες απ’ τον χώρο, τους 
αγώνες δηλαδή που γίνονται ανά κλάδο από διάφορα προστατευόμενα 
επαγγέλματα μπροστά στο ξαφνικό χάσιμο των προνομίων τους λόγω ΔΝΤ. --- 
Ορισμένοι μιλάνε απλά για συντεχνίες με τεράστια οικονομικά προνόμια, 
δείχνουν το ασυμβίβαστο συνδικαλισμού και πλούτου (ο Τζωρτζάτος με τις Χ 
άδειες πχ.), συνδυάζουν άσχετα γεγονότα με τα αιτήματα των κλάδων (οι 
αγενείς ταξιτζήδες που θα στρώσουν αν γίνουν και αυτοί υπάλληλοι 
εταιριών), και μερικοί καταλήγουν ότι αυτοί οι χώροι (ταξιτζήδες, 
φορτηγατζήδες, κινηματικά κομμάτια του οποιουδήποτε εργατικού κλάδου) 
είναι ήδη συντηρητικοί, δεξιόστροφοι και αντιδραστικοί και δεν θέλουν 
συμμαχίες με εμάς.

Με λίγα λόγια συμμαχία με τα νεο-αναπτυσσόμενα μέτωπα του εργατικού 
κινήματος δε θέλουν ορισμένοι με τίποτα.

  Δυστυχώς αυτά τα φαινόμενα δείχνουν απλά την απουσία ουσιαστικής 
ανάλυσης εκ μέρους του χώρου (για άλλη μια φορά), που και πάλι υιοθετεί 
περισσότερο μια αντιμετώπιση ελιτισμού και εγωκεντρισμού, ηθικίστικη 
περισσότερο παρά πολιτική. Αυτή η αδυναμία ανάλυσης αναγκαστικά θα 
οδηγήσει σε λάθος στρατηγικές (ή και καθόλου στρατηγικές όπως συνήθως), 
σε αναδίπλωση και σε πλήρη νίκη των καπιταλιστών σε μια συγκυρία κρίσιμη 
για το άμεσο μέλλον.

Οι υποτιθέμενες "συντεχνιακές" ομάδες που ανέφερα ήδη, σίγουρα θα 
μπορούσαν να θεωρηθούν μικροαστικές ή με μικροαστικά χαρακτηριστικά αν 
ορίσουμε τον μικροαστό ως το μέλος αυτής της τάξης μεταξύ των εργατών 
και του κεφαλαίου, που κατέχει κάποιο μέσο παραγωγής αλλά 
δραστηριοποιείται τοπικά και περιορισμένα, χωρίς να έχει τις δυνατότητες 
να ανταγωνιστεί το μεγάλο κεφάλαιο που καταλήγει να τους καταστρέφει και 
να τους απορροφά. Αυτή η τάξη περιλαμβάνει και τους διάφορους 
"επαγγελματίες" όπως τους παλιούς τσαγκάρηδες πχ που η μαζική βιομηχανία 
παπουτσιών εξαφάνισε απόλυτα.

  Βλέποντας το έτσι τότε σίγουρα ο οδηγός νταλίκας είναι από 
επαγγελματίας χωρίς άδεια μέχρι και (ουσιαστικά) ατομική εταιρία με 
ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής (φορτηγού και αδείας). Αναλόγως και οι 
ταξιτζήδες. Υπάρχουν ιδιαιτερότητες βέβαια, όπως το ότι οι άδειες 
αποκτούν τις εξωφρενικές τους τιμές ακριβώς επειδή κρατιούνται 
πλασματικά περιορισμένες αριθμητικά απ' το κράτος οπότε το "μέσο 
παραγωγής" αυτού του επαγγέλματος δεν είναι απλά το αυτοκίνητο (που αυτό 
καθ' αυτό δεν έχει μεγαλύτερη αξία απ' οποιοδήποτε άλλο) αλλά ο 
οικονομικός προστατευτισμός του κράτους σ' αυτό το επάγγελμα.

Στην κλασσική θεώρηση λοιπόν, ο μικροαστός είναι αντιδραστική τάξη γιατί 
δε θέλει ούτε δυνάμωμα του εργατικού κινήματος γιατί αναγκαστικά θα 
χάσει τα προνόμια που έχει μιας και καταπιέζει και αυτός (είτε σε 
περιορισμένο βαθμό είτε έμμεσα) την εργατική τάξη αλλά ταυτόχρονα είναι 
και κατά του μεγάλου κεφαλαίου γιατί ο ανταγωνισμός μ' αυτό τον διαλύει 
και τον προλεταριοποιεί. Ακριβώς αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Το πρώτο επιχείρημα λοιπόν, ότι είναι συντεχνία με τεράστια συμφέροντα 
και ισχύει και δεν ισχύει. Ναι μεν είναι μικροαστοί και θρέφονται απ την 
εκμετάλλευση αλλά σε πολύ περιορισμένο βαθμό σε σχέση με το μεγάλο 
κεφάλαιο που συνήθως περνάει απαρατήρητο. Τα υπόλοιπα επιχειρήματα που 
σχετικά πατάνε πάνω σ' αυτό όμως είναι άσχετα με το ερώτημα της δικής 
μας στάσης. Ο συνδικαλισμός των επαγγελματιών αναγκαστικά θα έχει τα 
χαρακτηριστικά της τάξης τους, θα είναι δηλαδή αντιδραστικός και 
συντηρητικός και φυσικά αρχικά δεν θα έχει καμιά διάθεση για συμμαχίες 
με επαναστατικές πολιτικές ιδεολογίες. Το θέμα της συμπεριφοράς δε θα το 
αναλύσω γιατί είναι εντελώς άσχετο και δεν έχει σχέση με την κοινωνική 
τάξη αλλά με νοοτροπία μιας ομάδας που απλά δε λογοδοτεί σε κάποιον 
άλλο. Και ο χώρος έχει ανάλογο πρόβλημα άλλωστε.

  Κατεβαίνοντας λοιπόν στο δρόμο, ο ταξιτζής ή ο νταλικέρης ή 
οποιοσδήποτε άλλος μικροαστός, εκφράζει τη μία τάση της τάξης του η 
οποία είναι σαφώς αντικαπιταλιστική μίας και πηγαίνει κόντρα στα 
συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, ζητώντας με λύσσα να μην 
προλεταριοποιηθούν και αυτοί. Ζητάνε δηλαδή να συνεχίσουν να είναι 
εκμεταλλευτές μικρού μεγέθους και να συνεχιστεί η προστασία απ τα μεγάλα 
θηρία. Αυτού του είδους ο αντικαπιταλισμός όμως έχει όπως είπα πριν 
αντιδραστικό χαρακτήρα γιατί βάζει φρένο στον καπιταλισμό που σύμφωνα με 
την κλασσική μαρξιστική θεώρηση πρέπει να περιμένουμε να αναπτυχθεί 
πλήρως ώστε να προλεταριοποιήσει τους πάντες και να αυξήσει τόσο πολύ 
τις αντιθέσεις του ώστε να πέσει μηχανιστικά. Φυσικά δεν έχω δει πουθενά 
αναλύσεις του χώρου να χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα για να στηρίξουν 
το γιατί δεν συνεργαζόμαστε ή γιατί δε βοηθάμε και εμείς. Αφενός γιατί 
ορισμένοι έχουν αλλεργία στο Μαρξ και αφετέρου γιατί θα ήταν λάθος 
ανάλυση. Το κακό όμως είναι ότι δεν έχω δει και καμιά ανάλυση που να 
βλέπει την κατάσταση όπως ακριβώς είναι.

Ο ιστορικός αυτοματισμός του κεφαλαίου που πέφτει μόνο του, και που 
ορισμένοι ζηλωτές του μαρξισμού υποστηρίζουν κατά καιρούς δε μας 
βοηθάει. Είναι γεγονός ότι τέτοιου είδους κινήματα θα χάσουν και το 
μεγάλο κεφάλαιο θα τους διαλύσει σταδιακά. Ακόμα και ένας νταλικέρης με 
30 άδειες ή ένας ταξιτζής με 3 ταξί δε θα μπορεί να αντέξει μπροστά σε 
ιδιωτικές εταιρίες μεταφορών και συγκοινωνιών που λόγω μαζικότητας και 
ανώτερου ανταγωνισμού θα μπορούν να προμηθεύονται καύσιμα φτηνότερα, θα 
εξοικονομούν χρήματα λόγω μαζικής αγοράς αυτοκινήτων, και αναλόγως θα 
μπορούν να έχουν και ιδιωτικούς σταθμούς συντήρησης με ανάλογα 
πλεονεκτήματα. Πάνω απ όλα όμως, λόγω του ότι πλέον ο οδηγός θα είναι 
απλός υπάλληλος χωρίς ποσοστό επί των κερδών, το συσσωρευμένο κέρδος θα 
πηγαίνει στην εταιρία ενώ ο οδηγός θα παίρνει τους κλασσικούς μίζερους 
μισθούς των 700 ευρώ και κάτω.

Αυτό υποτίθεται ότι όχι μόνο θα ισχυροποιήσει το κεφάλαιο που θα 
αναπτυχθεί περισσότερο αυξάνοντας τις αντιθέσεις του αλλά και θα 
ριζοσπαστικοποιήσει τους πρώην μικροαστούς. Περιμένοντας όμως να 
αναπτυχθεί και άλλο το κεφάλαιο, ταυτόχρονα του επιτρέπουμε να 
τελειοποιεί τους μηχανισμούς ιδεολογικής και φυσικής καταστολής που το 
προστατεύουν απ τα λαϊκά κινήματα. Ο Μαρξ (συγκεκριμένοι οπαδοί του 
μάλλον παρά ο ίδιος) δεν λάμβανε υπόψιν την προπαγανδιστική δύναμη που 
θα είχαν κάποτε οι αστοί πάνω στην εργατική τάξη, τα μέσα μαζικής 
ενημέρωσης και την κοινωνία του θεάματος, ούτε τα προβλήματα της 
συντονισμένης δράσης μετά από τις ιδεολογικές πολυδιασπάσεις έπειτα από 
τόσα χρόνια κακών σοσιαλιστικών πειραμάτων. Δεν υπάρχει λοιπόν καμιά 
εγγύηση ότι όταν φτάσει το κεφάλαιο σ' αυτή την πολυπόθητη κατάσταση 
απόλυτης σήψης δε θα έχει τελειοποιήσει ταυτόχρονα τα συστήματα ελέγχου 
ώστε είτε να παγιδεύει κάθε επαναστατική θέληση σε ακίνδυνα ρεφορμιστικά 
ιδεολογικά μορφώματα είτε να αντιμετωπίζει ανώδυνα κάθε επαναστατικό 
επεισόδιο ή κίνημα ενώ ταυτόχρονα να μπορεί να το λοιδορεί απόλυτα. 
Είναι τρομερά επικίνδυνο λοιπόν να παίζουμε έτσι με το μέλλον μας, 
παρακαλώντας να φάει τόσο πολύ ο αντίπαλος μέχρι να σκάσει.

  Ποια θα ήταν η σωστή προσέγγιση των συντεχνιακών κινημάτων όμως μιας 
και αντιδραστικά είναι αλλά και να περιμένουμε δε μπορούμε; Είναι 
προφανές μέχρι τώρα ότι η λύση που προτείνει το μεγάλο κεφάλαιο για την 
"κρίση" είναι μεγάλωμα της εργατικής τάξης και εξαφάνιση κάθε είδους 
ανταγωνισμού προς αυτό, αφαίρεση δικαιωμάτων κατακτημένων με τρομερούς 
αγώνες τα προηγούμενα χρόνια, μεγαλύτερη μιζέρια που ακουμπάει πλέον και 
τα μέχρι πρότινος καλά παιδιά του συστήματος, τους ελεύθερους 
επαγγελματίες. Το ότι γίνεται αυτό στην Ελλάδα δείχνει ότι πλέον είναι 
απαραίτητο για το κεφάλαιο να διαλύσει κάθε αντίσταση που είχε 
δημιουργηθεί τα προηγούμενα χρόνια.

  Έχοντας σαν δεδομένο ότι οι μικροαστοί θα ηττηθούν και εν τέλει θα 
διαλυθούν μέσα στο σωρό των απλών ειδικευμένων εργατών, εμείς πρέπει να 
βρεθούμε εκεί και να βοηθήσουμε στο μπόλιασμα αυτών των νέων κινημάτων, 
στην ριζοσπαστικοποίηση τους. Αυτοί οι καινούργιοι εργάτες, που θα είναι 
ριζοσπαστικοποιημένοι απ' την καταστολή και την ήττα του κινήματος τους 
και θα έχουν νιώσει την κρατική καταστολή στο πετσί τους θα 
αναζωογονούσαν τον αναρχικό χώρο που έχει κυρίως πολιτικά και όχι 
κοινωνικά χαρακτηριστικά. Μέσα σ' αυτά τα κινήματα άλλωστε (σε αρκετά, 
όχι όλα) υπάρχουν οι δύο δυναμικές των καθιερωμένων ελεύθερων 
επαγγελματιών από τη μία και των εκπαιδευόμενων που απλά ευελπιστούν να 
φτάσουν κάποτε και αυτοί αυτό το επίπεδο από την άλλη. Ακριβώς επειδή 
αυτή τη στιγμή κυριαρχεί η αντικαπιταλιστική έκφανση του μικροαστισμού, 
αυτοί οι εκπαιδευόμενοι λοιπόν είναι πολύ περισσότερο κοντά σε εμάς παρά 
στους κεφαλαιοκράτες. Θα εμφανιστούν βέβαια μερικοί που θα μιλήσουν για 
"πρωτοπορία" και για υποτίμηση του αυθόρμητου ριζοσπαστισμού που 
συμβαίνει στα διάφορα κινήματα. Σ' αυτό η απάντηση μπορεί να είναι μόνο 
το απλό γεγονός ότι το εργατικό κίνημα φυσικά και μπορεί να 
ριζοσπαστικοποιηθεί μόνο του αλλά προς το παρόν, όλα τα εργατικά 
κινήματα έχουν για μπούσουλα πουλημένους συνδικαλιστές που τους τραβάνε 
προς το δρόμο του συμβιβασμού και της ήττας, έχουν ήδη δηλαδή τους 
αστούς να προσπαθούν να τους τραβήξουν στο δικό τους βούρκο. Εμείς 
πρέπει να πολεμήσουμε αυτή την αστική προπαγάνδα εκεί, στο στόχο της.

Διαβάζοντας κάποιος αυτό το μικρό κείμενο θα καταλάβει ότι κυρίως 
προσπαθώ να βρω έναν τρόπο αξιοποίησης αντικαπιταλιστικών μεν αλλά 
αντιδραστικών ουσιαστικά κινημάτων για να καταφέρουμε επιτέλους να 
χτίσουμε ένα δυνατό επαναστατικό κίνημα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το 
ότι ο χώρος δεν κάνει αναλύσεις και δεν παίρνει πρωτοβουλίες για 
εκμετάλλευση αυτής της κατάστασης αλλά κυρίως αναλώνεται (υπάρχουν 
φυσικά οι πολύ λίγες εξαιρέσεις) σε κρίσεις περισσότερο διαιρετικές παρά 
ενωτικές για το μελλοντικό κίνημα οφείλεται και στο ότι έχει φτάσει να 
κυριαρχείται από "αστούς διανοούμενους" που τον καθιστούν απλά πολιτικό 
χώρο αλλά χωρίς ουσιαστική σχέση με την εργατική τάξη ώστε να γίνεται 
και κοινωνικό, λαϊκό κίνημα. Γι αυτό και τραβάει προς τον ιδεαλισμό και 
τον σεχταρισμό και αναλώνεται σε δράσεις που στόχο και κοινό έχουν 
κυρίως εμάς τους ίδιους και όχι τον λαό που υποφέρει και πραγματικά 
διψάει για λύσεις.  Μια μαζική εισροή ριζοσπαστικοποιημένων εργατών στον 
χώρο θα μπορούσε να ξεπλύνει αυτές τις αντιδραστικές, αποχωρητικές 
τάσεις και τον ελιτισμό ορισμένων και θα οδηγούσε σε πιο ρεαλιστικό 
σχεδιασμό, καλύτερες τακτικές και ουσιαστική στρατηγική. Ακόμα και οι 
"μαθητευόμενοι τεχνίτες", οι απλοί οδηγοί νταλίκας που ονειρεύονται να 
αποκτήσουν νταλίκα και άδεια δικιά τους και να ανεβούν στην σκάλα της 
συντεχνιακής ιεραρχίας μπορούν να κατανοήσουν και να δράσουν μέσα στον 
κλάδο τους πολύ πιο αποτελεσματικά απ οποιονδήποτε συνειδητοποιημένο 
μικροαστό που εφευρίσκει "λόγους" για περαιτέρω απραξία και διαίρεση. 
Είναι πολύ πιθανό οι παλιοί επαγγελματίες με τις καταθέσεις και το 
κεφάλαιο να μην δεχτούν ποτέ τις λύσεις που θα προσφέρουμε εμείς αλλά οι 
νέοι οδηγοί που όχι μόνο δεν έχουν ήδη κανένα κεφάλαιο πέρα απ την 
εξειδίκευση τους αλλά σύντομα δε θα έχουν και το μέλλον που περίμεναν θα 
δεχτούν τουλάχιστον να μας ακούσουν αρκεί αυτά που θα τους πούμε να 
είναι πρακτικά και όχι απλές θεωρητικολογίες και ηθικισμοί. Μας έχουν 
ανάγκη για να μην χαθούν μέσα στα πιόνια της αντίδρασης και τους έχουμε 
ανάγκη για να βρούμε επιτέλους σταθερό προσανατολισμό και να 
σταματήσουμε να είμαστε τόσο πληθωρικοί στο λόγο αλλά τόσο ανίκανοι στην 
πράξη. Η αλληλεγγύη άλλωστε είναι μεταδοτική.

Αναδημοσίeυση από το Athens Indymedia


More information about the A-infos-gr mailing list