(gr) Το επαναστατικό πρόγραμμα της CNT - Διακήρυξη του Συνεδρίου της Σαραγόσα 1 Μάη 1936

a-infos-gr at ainfos.ca a-infos-gr at ainfos.ca
Wed Jul 21 14:20:42 CEST 2010


Διακηρύσσουμε:  --- 1)  Για να θέσουμε τον ακρογωνιαίο λίθο του 
οικοδομήματος της δράσης μας πρέπει να προχωρήσουμε έχοντας επίγνωση της 
αρμονίας που υπάρχει ανάμεσα στα δύο επίπεδα, το ατομικό και το 
συλλογικό, δίνοντας όλα τα περιθώρια παράλληλης και ανεμπόδιστης 
ανάπτυξης και στα δύο.  --- 2)	Αποδεχόμαστε προς χάριν της αρμονικής 
σύνθεσης, την αναγνωρισμένη σημασία του ατομικού. --- Με αυτή την έννοια 
‘’τοποθετούμε’’ την ελευθερία πάνω από κάθε επιβαλλόμενη πειθαρχία. --- 
Πρέπει να δημιουργήσουμε τους κατάλληλους θεσμούς, αυτούς που είναι 
αναγκαίοι από τη ζωή, στρέφοντας προς τα εκεί τις σχέσεις μας.

Και αυτό μέσα από την κοινωνικοποίηση του κοινωνικού πλούτου, την 
κατάκτηση των μέσων παραγωγής, δίνοντας την δυνατότητα σε όλους για την 
παραγωγή, δυνατότητα, να έχουν όλοι το δικαίωμα να πράττουν όπως οι 
φυσικοί νόμοι ορίζουν επιτακτικά για την επιβίωση, από όπου και ξεπηδά η 
αναρχική αρχή της ελεύθερης συμφωνίας για να υπάρξει μέσα στους 
ανθρώπους η διατήρηση, η συνέχεια της συμφωνίας αυτής.

Να σχεδιάσουμε όλα αυτά που θα υπάρχουν στη νέα κοινωνία, με μαθηματική 
ακρίβεια, θα είναι παράλογο, γιατί πολλές φορές υπάρχει ανάμεσα στην 
‘’θεωρία’’ και στην πράξη πολλή μεγάλη διαφορά. Γι΄ αυτό δεν πρόκειται 
να κάνουμε το λάθος ορισμένων πολιτικών, που δήθεν έχουν και 
παρουσιάζουν έτοιμες λύσεις για όλα τα προβλήματα. Λύσεις που στην 
πρακτική εφαρμογή σφάλλουν τραγικά, μια και ακολουθούν μια μέθοδο για 
όλες τις εποχές, χωρίς να λογαριάζουν την πραγματική εξέλιξη της 
ανθρώπινης ζωής. Δεν πρόκειται να κάνουμε αυτό το λάθος εμείς γιατί 
έχουμε μια διαφορετική αντίληψη για τα κοινωνικά προβλήματα. Σύμφωνα με 
τις αρχές του Ελευθεριακού Κομμουνισμού, δεν παρουσιάζουμε ένα πρόγραμμα 
μοναδικό, που δεν επιδέχεται αλλαγές.

Τέτοιες λογικά θα προκύψουν άμεσα από τις νέες αναγκαιότητες και 
εμπειρίες που θα τις υποδείξουν. Έστω και αν φανεί ότι απομακρυνόμαστε 
λίγο από αυτά που λέμε, πιστεύουμε ότι μια ακριβής και λεπτομερής 
περιγραφή της δικιάς μας αντίληψης για την επανάσταση, ‘όπως και των 
βασικότερων προβλημάτων ασφαλώς θα πρέπει να προΐσταται. Έχει συζητηθεί 
πολύ το πρόβλημα του χαρακτήρα της επανάστασης και της σχέσης της ως 
προς το καπιταλιστικό σύστημα, σαν ένα βίαιο επεισόδιο ή σαν ολική ρήξη 
με το καθεστώς. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα εντοπίζεται στο 
φαινόμενο της ενσωμάτωσης αυτής της τάξης των πραγμάτων στην συλλογική 
συνείδηση.

Επιβάλλεται επομένως να οδηγηθεί η επανάσταση στο σημείο εκείνο -- 
δεδομένης της κοινά αποδεκτής αντίθεσης που υπάρχει μεταξύ του 
κοινωνικού καθεστώτος και της ατομικής συνείδησης -- μιας συλλογικής 
αντίδρασης εναντίον του.

Γι΄ αυτό πρέπει να ειπωθούν λίγα λόγια για την αντίληψη μας για τον 
χαρακτήρα της επανάστασης:

1) Σαν ψυχολογική κατάσταση εναντίον μιας τάξης πραγμάτων που καταπιέζει 
τις κοινωνικές ανάγκες και επιθυμίες.

2) Σαν μια κοινωνική εκδήλωση που προωθεί την συλλογικότητα, κάτι που 
έρχεται σε αντίθεση με τα καπιταλιστικά δεδομένα.

3) Σαν ένας σχηματισμός που προσπαθεί να δημιουργήσει τις κατάλληλες 
εκείνες προϋποθέσεις, που χρειάζονται για την πραγματοποίησή του.

  Επομένως πάνω σε αυτά πρέπει να επιτευχθούν οι εξής στόχοι:

α) Πάλη ενάντια στον εθισμό καθυπόταξης του καπιταλιστικού καθεστώτος.

β) Επιδίωξη κατάρρευσής του στο οικονομικό επίπεδο.

γ) Χτύπημα της πολιτικής του έκφρασης, και στο δημοκρατικό καθεστώς, σαν 
τελευταία και πιο ραφιναρισμένη έκφραση του, όπως και για τον κρατικό 
καπιταλισμό που δεν είναι άλλο πράγμα από έναν Αυταρχικό Κομμουνισμό. Ο 
συνδυασμός αυτών των παραγόντων θα ‘’ανοίξει’’ την περίοδο εκείνη του 
βίαιου περάσματος για την κοινωνική επανάσταση. Θεωρώντας ότι είμαστε 
ακριβώς σ΄ αυτήν την περίοδο και στο ακριβές σημείο απαρχής, όπου 
συγκλίνουν όλοι αυτοί οι παράγοντες που γεννούν αυτή την υποσχόμενη 
δυνατότητα, πρέπει σε γενικές γραμμές να ανασυντάξουμε τις θέσεις μας, 
βάζοντας τα πρώτα θεμέλια για την οικοδόμηση της μελλοντικής κοινωνίας ....

  Μόνο μετά την δεκαετία του ‘50 άρχισαν κόποι μαρξιστές και αριστεροί 
να ασκούν κριτική στην κομματική γραφειοκρατία και το σοβιετικό κράτος 
με έναν δανικό τρόπο (αυτό κατά ανάγκη δεν είναι κακό, ώμος εκτός από 
τον μαρξιστή κριτικό του μαρξισμού Κώστα Παπαιωάνου που αναφέρει ότι 
στην κριτική του επηρεάστηκε από τους αναρχικούς , από όσο ξέρω κανένας 
άλλος δεν αναφαίρετε, μέχρι εδω κανένα πρόβλημα .

  Το ζήτημα για μένα προκύπτει όταν με αλαζονικό και πομπώδες τρόπο 
παρουσιάζεται μια κριτική ανάλυση ως νέα και πρωτότυπη. Δεν θα αναφέρω 
εδώ ονόματι συγγραφέων ούτε θα κάνω συγκριτική αντιπαράθεση 
συγγραμμάτων, δεν είναι αυτός ο στόχος αλλά να αναδειχτεί, όσο αυτό 
είναι εφικτό ότι:

Η πνευματική και αγωνιστική παρακαταθήκη των αναρχικών, είναι αγνοημένη 
από πολλούς «νέο αναρχικούς», αλλά και συκοφαντημένη έως διαστρεβλωμένη 
από τους εξουσιαστές και ιδιαίτερα από τους μαρξιανούς σοσιαλιστές όλων 
των τάσεων, έως τους σημερινούς νεομαρξιστές, μεταμαρξιστές που 
επιχειρούν μέσα από μια ιδεολογική σούπα να οικειοποιηθούν καθαρά 
αναρχικές αξιακές αντιλήψεις χωρίς να αναφέρονται σε αυτές μη τυχόν και 
υποτιμηθούν.

Δεν είναι απορίας άξιο για μας το ότι όλοι αυτoί (νεο-μαρξιστές, 
μεταμαρξιστές, νεοφιλελεύθεροι, νεο-ατομικιστές), μπορούν να αναφέρονται 
σε ένα αρχαίο παρελθόν ή στο απώτερο παρελθόν που τους βολεύει, ενώ όταν 
το επιχειρούμε εμείς μας κατηγορούν ως παρελθοντολόγους. Μπορούν να 
επικαλούνται το τέλος της ιδεολογίας, αλλά ταυτόχρονα να αναφέρονται 
στην ιδεολογία, και όταν αναφερόμαστε εμείς στις ιδέες μας να μας 
κατηγορούν για ψευδή συνείδηση.  Είναι επίσης, όλοι αυτοί που 
ξαναδιαβάζουν τους Στίρνερ, Νίτσε, κλπ ,δηλαδή διανοητών του 19ου αιώνα, 
ενώ όταν το κάνουμε εμείς αναφορικά με τους διανοητές της κοινωνικής 
αναρχίας μας λένε παλαιολιθικούς. Ας τελειώνουμε λοιπόν, με αυτή την 
υποκρισία!

Η ιστορική κοινωνική αναρχία και η αγωνιστική και πνευματική παράδοση 
μας ως αναρχικοί, μας είναι «χρήσιμη» για πολλούς λόγους. Σταχυολογούμε 
μερικούς από αυτούς:

α) Να εμπλουτίσουμε τις θεμελιακές αξιακές μας σταθερές στις σημερινές 
συνθήκες.

β) Να γονιμοποιήσουμε την επαναστατική εμπειρία του χθες με την 
επαναστατική εμπειρία που αποκτιέται από τους σημερινούς αγώνες (καθώς 
οι ανάγκες και οι συνθήκες του αγώνα είναι διαφορετικές), γιατί η 
επαναστατική εμπειρία μέσα στο χρόνο είναι διαρκής και αμετάβλητη ως 
προς τους στόχους της, όσο διαρκής και αμετάβλητη είναι μέχρι σήμερα η 
κυριαρχία και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

  γ) Να προσπαθούμε να μην μεταφέρουμε λάθη, παραλείψεις, αδυναμίες και 
ανεπάρκειες του παρελθόντος στο σήμερα, χωρίς να θυσιάζουμε το παρόν στο 
παρελθόν.

δ) Να κατανοήσουμε τα όνειρα, τις επιθυμίες και τις αγωνίες των 
παλαιότερων αγωνιστών που έδωσαν ακόμα και την ζωή τους αγωνιζόμενοι για 
τις ιδέες και τα ιδανικά της Αναρχίας.

ΔΕΙΤΕ

https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1139344

http://eleftheriakos.blogspot.com/


More information about the A-infos-gr mailing list