(gr) αν τα αφεντικά τα μισούμε μία φορά... τους λακέδες τους, δύο

a-infos-gr at ainfos.ca a-infos-gr at ainfos.ca
Wed Feb 24 11:54:02 CET 2010


Δεν μας εξοργίζει η κρίση: κρίση είναι να δέχεσαι μια ζωή χωρίς νόημα 
στον κόσμο του εμπορεύματος. Δεν μας φοβίζουν τα αφεντικά που ζητάνε 
αίμα: ζούμε αυτό τον πόλεμο που εξαπέλυσαν ενάντια στην κοινωνία από την 
αυγή της ιστορίας. Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις για τους εργατοπατέρες: πότε 
έκαναν κάτι διαφορετικό από απεργίες-τουφεκιές; Δεν μας τρομάζει η 
καταστολή: στην απραξία κρύβεται μόνο ο θάνατος.

  Υπάρχει μόνο το στοιχείο της έκπληξης: πώς έγινε και άργησε τόσο πολύ 
η κατάρρευση αυτού του κόσμου; Τριάντα χρόνια από την ανάδυση του 
νεοφιλελευθερισμού --Σχολή του Σικάγο, Μίλτος Φρίντμαν, Θάτσερ και 
Ρίγκαν-- μέχρι την κατάρρευση αυτής της φούσκας που ήταν στην 
πραγματικότητα ένας ανηλεής ταξικός πόλεμος. Παγκοσμιοποίηση που έσπειρε 
παντού χρέη, λιμούς, πολέμους και τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα 
εξαθλιωμένων προσφύγων. Και μαζί κράτος ασφαλείας, διόγκωση των 
κοινωνικών ανισοτήτων, συγκέντρωση όλου του πλούτου στα χέρια του 
κεφαλαίου. Δεν αδημονούμε να διαβάσουμε για το καινούριο τέλος της 
ιστορίας: στεκόμαστε μετέωροι ανάμεσα στην εξέγερση που έγινε εκείνο τον 
Δεκέμβρη και σ’ αυτήν που θα κάνει τον Δεκέμβρη παντοτινό.

  Γιατί ζούμε τους καιρούς στους οποίους τέλειωσαν τα παραμύθια. Αυτή η 
οικονομία δεν ήταν ποτέ δική μας. Όπως δεν ήταν παρά παραμύθια η πατρίδα 
και το έθνος, αφηγήσεις μιας εξουσίας που πίστεψε ότι είναι αιώνια. Και 
καθώς τα παραμύθια τελειώνουν, αυτό που αποκαλύπτεται είναι εκείνη η 
αλήθεια που χωρίζει τον κόσμο στα δύο: ανάμεσα στο αφεντικό και τον 
εργάτη, την εξουσία και την ελευθερία, τον θάνατο και την ζωή.
  Όμως σ’ αυτούς τους καιρούς του τέλους των παραμυθιών, νιώθουμε την 
ανάγκη να αφιερώσουμε αυτό το κείμενο σε κάποιους παραμυθάδες. Γυρίστε 
σελίδα!

για την άγρα των συνειδήσεων

  Πριν λίγο καιρό, η εκδικητική απόλυση ενός εργαζομένου από τις 
εκδόσεις ΑΓΡΑ έγινε η αιτία μιας ακόμη ταξικής σύγκρουσης στον χώρο του 
βιβλίου. Απεργίες των εργαζομένων στον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο, 
κινητοποίηση του συλλόγου υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου και αλληλέγγυων, 
αποκλεισμός των γραφείων της εταιρίας. Μέχρις εδώ τίποτα το ασυνήθιστο: 
από τη μια μεριά η αγριότητα των αφεντικών, από την άλλη η αλληλεγγύη 
και ο αγώνας στη διαρκή συνθήκη του ταξικού πολέμου.

  Όμως... Όμως "με οργή και θλίψη διαπιστώνουμε ότι με αφορμή την απόλυση 
εργαζομένου [...] ο εκδοτικός οίκος επιχειρείται να εμφανιστεί ως διώκτης 
των συνδικαλιστικών ελευθεριών που εκφοβίζει και απολύει εργαζόμενους. 
Τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους παραπάνω ισχυρισμούς και γι’ αυτό 
αισθανόμαστε την ανάγκη να προβούμε σε δημόσια δήλωση για να 
προστατέψουμε τις εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό".

  Συγγραφέας του προηγούμενου αποσπάσματος, αυτόκλητος υπερασπιστής των 
αφεντικών, δικαστήριο των εργατικών διαφορών και υπέρμαχος της ταξικής 
ειρήνης, ένας ολόκληρος εσμός παρασιτικών διανοούμενων που συνεργάζονται 
με τις εκδόσεις Άγρα. Υπογραφές που επιστρατεύουν το κύρος τους για να 
αποκαταστήσουν την αλήθεια: ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, 
δημοσιογράφοι, γκαλερίστες και καθηγητές πανεπιστημίου καταδέχονται έστω 
και για μια στιγμή να κατέλθουν από τον ολύμπιο θρόνο τους για να 
καταδείξουν --σ’ εμάς, τους κοινούς θνητούς-- πού βρίσκεται το δίκιο και 
πού το άδικο. Προφανώς το βάρος δεν μπορεί παρά να είναι τεράστιο: 
ολόκληρο Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2009 έρχεται ρητά να 
προσγειωθεί ως υπογραφή πάνω στους δυστυχείς παραπλανημένους 
εργαζόμενους, ταπεινούς βιβλιοϋπάλληλους, αποθηκάριους και κούριερ.

Για τρίτη φορά μέσα σε έναν χρόνο, μια θλιβερή "διανόηση" επιτίθεται 
στους ταξικούς αγώνες. Είχε προηγηθεί η υπεράσπιση των εκδόσεων Πατάκη 
ενάντια στους απεργούς εργαζόμενους, αλλά και του Μισέλ Φάις, όταν ομάδα 
συντρόφων/ισσών επιτέθηκε με μπογιές και αυγά στην πρεμιέρα μιας άθλιας 
θεατρικής παράστασης --μιας μετανεωτερικής κατασκευασμένης 
απονοηματοδότησης της ιστορίας αλληλεγγύης που ξετυλίχτηκε γύρω από την 
υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Στο ίδιο έργο θεατές: απλά στο έδαφος 
μιας νέας εποχής, οι υπογραφές των "διανοούμενων" δεν υπερασπίζονται 
πλέον με οργή --όπως παλιότερα-- τον κάθε πατερούλη Στάλιν, αλλά τα 
καινούρια αφεντικά του κόσμου (τους).

  Δεν μας εκπλήσσει --μας εξοργίζει. Ένας κατασκευασμένος θεαματικός 
κόσμος που επιβάλλει τον διαχωρισμό της τέχνης και του στοχασμού από το 
κοινωνικό και πολιτικό πεδίο, μια κατασκευή που θεμελιακά επανοργανώνει 
την εξουσία εισάγοντας ως τάξη του φυσικού κόσμου την έννοια της 
πρωτοπορίας και της μάζας. Ακόμη και σήμερα, στο πεδίο μιας ολικής 
κατάρρευσης, επιχειρεί να παραμείνει κεντρικό γρανάζι αυτού του 
ξεχαρβαλωμένου κόσμου, μηχανή ιδεολογικής συναίνεσης και καταστολής.

  Όμως θα περάσουμε από πάνω της --σ’ αυτό τον αγώνα αλλά και σ’ όσους θα 
έρθουν. Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει;

  ΥΓ: Την Παρασκευή 26 Φλεβάρη πραγματοποιείται στον χώρο της κατάληψης 
ανοιχτή εκδήλωση με αφορμή την κρίση: μια απόπειρα να ανιχνεύσουμε 
συνολικά το πεδίο στο οποίο στεκόμαστε, αλλά και τις δυνατότητες που 
ανοίγονται σε αυτό.

  pat61.squat.gr/


More information about the A-infos-gr mailing list